Casa Ipatiev

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
A Casa Ipatiev en 1928

Casa Ipatiev (en ruso: Дом Ипатьева) foi a casa dun comerciante de Ekaterinburgo. Foi o lugar onde o antigo tsar Nicolao II de Rusia, a súa familia e os axudantes foron executados a causa da Revolución Bolxevique. O nome desta é idéntico ó do Mosteiro Ipatiev en Kostroma, onde os Romanov accederon ó trono de Rusia.

Historia[editar | editar a fonte]

Na década de 1880, Iván Redikortsev, un oficial relacionado coa industria mineira, construíu unha casa de dous andares nas ladeiras dun prominente outeiro. En 1898, a mansión pasou a mans de Sharaviev, un traficante de ouro de escasa reputación. Dez anos despois, a casa foi adquirida por Nikolai Nikolaievich Ipatiev, un enxeñeiro militar que converteu o andar máis baixo na súa oficina. Parece ser que a Casa Ipatiev foi a base do Soviet Ural ata finais de abril de 1918, e axiña recibiría o nome de A Casa do Propósito Especial.

A familia real[editar | editar a fonte]

A familia Romanov chegou á casa o 30 de abril de 1918, e pasou 78 días no interior. O emperador Nicolao II de Rusia, a emperatriz Alexandra Fiodorovna, as súas catro fillas e o tsarévich Alexei, o doutor da corte, Eugene Botkin, a dama, Anna Demidova, o cociñeiro, Ivan Kharitonov, e o axudante de cámara, Alexei Trupp, foron fusilados por un pelotón da policía secreta bolxevique ó cargo do xefe da Cheka Iakov Iurovski, a noite entre o 16 e o 17 de xullo de 1918. O axudante de cociña, Leonid Sednev, foi chamado fóra da casa horas antes e salvado así da execución.

O pelotón de fusilamento estaba composto por catro bolxeviques rusos e sete soldados. Estes soldados, eran prisioneiros de guerra húngaros que non falaban ruso. Os soldados húngaros foron elixidos ante o temor de que os soldados rusos non disparasen contra o tsar e a súa familia, en especial contra os fillos.

Demolición[editar | editar a fonte]

A Igrexa do Sangue en Ekaterinburgo, construída no lugar que ocupou a Casa Ipatiev.

En 1923, fotografías da casa valada foron diseminadas pola prensa soviética so o nome de O derradeiro palacio do derradeiro tsar. En 1927, a casa foi designada para acoller o museo da Revolución nos Urais. Converteuse nunha escola de agricultura após ter sido en 1938 o Museo Anti-Relixioso. Durante este período era habitual a visita de varios grupos de visitantes á parede danada do soto a causa do asasinato da familia imperial. En 1946 foi adquirida polo Partido Comunista local. En 1974, foi nomeada o Monumento Histórico-Revolucionario. Pero, para vergonza do goberno, comezou a ser un lugar de peregrinación en memoria da familia imperial.

En 1978, coa chegada do 60 aniversario da execución, o Politburo, decidiu actuar, declarando que a casa non tiña suficiente relevancia histórica e ordenou a súa demolición. O pedimento foi enviado ao xefe do partido na rexión Boris Ieltsin, que ordenou a demolición en xullo de 1977. Nas memorias de Iesltin, publicadas no 1990 afirma que tarde ou cedo sentiriámonos avergoñados desta peza de barbarismo. Mais, a pesar da demolición, a xente continuou chegando ó lugar, a miúdo en segredo e pola noite, deixando símbolos de recordo. Coa caída da Unión Soviética a Igrexa do Sangue foi erixida no lugar. Agora é un centro de peregrinación.

Na literatura[editar | editar a fonte]

A casa Ipatiev aparece tamén na literatura en libros coma:

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]