Alexandra Fiodorovna Romanova

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Alexandra Fiodorovna Romanova
Алексaндра Фёдоровна Poмáнова
Emperatriz de Todas as Rusias
Alexandra Fyodorovna LOC 01137u.jpg
A Emperatriz Alexandra.
Reinado 1 de novembro de 1894 -
15 de marzo de 1917
Coroación 26 de maio de 1896
Nome completo Vitoria Alicia Elena Luisa Beatriz de Hesse-Darmstadt
Outros títulos
Orde de San Andrés, Orde de Santa Catalina, Orde de San Alexandre Nevsky, Orde do Águia Branca, Orde de Santa Ana, Orde de San Estanislao e Orde de Santa Olga.
Nacemento 6 de xuño de 1872
Darmstadt, Hesse (Alemaña)
Falecemento 17 de julio de 1918
(46 anos)
Ekaterinburgo, Rusia
Predecesor María Fiodorovna Romanova
Sucesor Natalia Sergeyevna Sheremetievskaya
Consorte Nicolao II
Descendencia Gran Duquesa Olga
Gran Duquesa Tatiana
Gran Duquesa María
Gran Duquesa Anastasia
Zarévich Alexei
Casa Real Romanov
Pai Líis IV de Hesse-Darmstadt
Nai Alicia de Saxonia-Coburgo-Gotha

Escudo de Alexandra Fiodorovna Romanova

Alexandra Fiodorovna Romanova (en ruso: Александра Фёдоровна Романова, Aleksandra Fyodorovna Romanova, nada en Darmstadt o 6 de xuño de 1872 e finada en Ekaterimburgo o 17 de xullo de 1918, foi a emperatriz consorte de Rusia e dona de Nicolao II, o derradeiro tsar de Rusia. No ano 2000 foi nomeada Santa Alexandra Portadora da Paixón.

Biografía[editar | editar a fonte]

Infancia e mocidade[editar | editar a fonte]

Naceu no Palacio Novo co nome de Princesa Vitoria Alix Helena Luise Beatrice de Hesse e do Rhin (Alix von Hessen und bei Rhein), un Gran Ducado que por aquel entón formaba parte do Imperio Alemán. Foi a sexta dos sete fillos do Gran Duque Luís IV de Hesse e da Princesa Alice do Reino Unido (segunda filla da raíña Vitoria).

Foi bautizada o 1 de xullo de 1872 segundo o rito luterano e recibíu o nome da súa nai e de cada unha das irmás da súa nai, algúns dos cales foron traducidos ó alemán. Os seus padriños foron o príncipe de Gales (Eduardo) o tsarévich de Rusia (Alexandre), tsarevna de Rusia (Dagmar de Dinamarca), a princesa Beatriz do Reino Unido, a duquesa de Cambridge e Ana de Prusia.

Matrimonio[editar | editar a fonte]

Nicolao II, co uniforme de hussar, e a princesa Alix de Hesse en 1894.

A raíz do noviazgo da súa irmá Isabel Fiódorovna co Gran Duque Sergio Aleksándrovich de Rusia, foi como coñeceu ó futuro Nicolao II, co que estableceu unha sólida relación sentimental que culminou coa súa voda 26 de novembro de 1894, pouco despois da morte do tsar Alexandre III de Rusia. A plebe rusa, opinou que o feito de que a nova emperatriz chegara detrás dun ataúde era un negro presaxio.

Nicolao II referíase a Alix como Sunny. Estableceron a súa residencia en Tsarskoie Selo a 20 km de San Petersburgo.

Emperatriz de Rusia[editar | editar a fonte]

Alexandra e o seu fillo Alexei.

Nicolao e Alexandra foron coroados como Emperador e Emperatiz de Rusia o 14 de maio de 1896 en Moscova.

Un ano máis tarde da súa voda con Nicolao, Alexandra alumeou o 15 de novembro de 1895 a unha nena, que recibíu o nome de Olga. A nena non puido ser nomeada herdeira debido ás leis implantadas pólo tsar Paulo I, polas cales só un home podía ser o herdeiro ó trono de Rusia. Tres nenas seguiron a Olga, Tatiana, María e Anastasia. Finalmente o 12 de agosto de 1904, Alexandra tivo a un fillo, Alexei, que foi nomeado herdeiro, pero para desgraza dos seus pais, o neno tiña unha enfermidade incurable, a hemofilia.

No ano 1905 a parella instalouse de xeito definitico no Palacio de Alexandre, en Tsarskoie Selo. Esta decisión foi motivada en gran parte pólo desexo de ocultar ó público a enfermidade do tsarévich Alexei. O xene responsable da enfermidade foi transmitido desde a súa bisavoa, a raíña Vitoria, quen pasou a enfermidade a todas as casas reinantes de Europa.

Os anos seguintes foron escenario de dramáticos eventos e de grande importancia coma a derrota rusa na guerra con Xapón, os motíns estudiantís, a apertura da Duma. Ana Vyroubova, a súa dama de honor, presentou a Grigori Rasputín á familia imperial.

Co estoupido da Primeira Guerra Mundial, Alexandra, e as súas catro fillas, axudaron a curar os feridos da guerra. Mentres a guerra avanzaba, o descontento popular paralizaba o país. Rasputín, que exercera grande influencia na tsarina, co pretexto de poder curar o seu fillo enfermo, foi asasinado o 31 de decembro de 1916, polo príncipe Felix Youssoupov. O réxime tsarista xa estaba preto do seu final.

Prisión e morte[editar | editar a fonte]

Santa Alexandra
Portadora da Paixón
Biografía
Nacemento 6 de xuño de 1872 en Darmstadt, Imperio Alemán
Pasamento 17 de xullo de 1918 en Ekaterimburgo, RSFS de Rusia
Proceso de canonización
Canonización 2000, Rusia por Patriarcado de Moscova
Veneración
Venerado/a en Igrexa Ortodoxa Rusa

Tras a Revolución de Febreiro e a abdicación do tsar, Alexandra e a súa familia foron estiveron en Tsarskoie Selo, máis tarde en Tobolsk e finalmente en Ekaterimburgo, Alexandra e a súa falilia foron asasinados con varios servos sen ningún xuízo no soto da Casa Ipatiev o 17 de xullo de 1918, por un grupo de bolxeviques liderados por Iakov Iurovski, e baixo as ordes do Soviet dos Urais, que recibira instrucións desde Moscova para acabar con toda a familia imperial.

Os corpos foron cargados nun camión e agochados nun bosque nas aforas de Ekaterinburgo. Foron colodados nunha mina e máis tarde nun camiño forestal, onde estiveron ata o seu descubrimento no ano 1991.

Títulos[editar | editar a fonte]

  • A Súa Grandeza Ducal Princesa Alix de Hesse e do Rhin (1872–1894)
  • A Súa Grandeza Imperial Gran Duquesa Alexandra Fiodorovna de Rusia.
  • A Súa Imperial Maxestade A Emperatriz de Todas as Rusias (1894 – Febreiro 1917) – título perdido tras a abdicación de Nicolao II.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Alexandra Fiodorovna Romanova