Saltar ao contido

The Cure

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
The Cure
 Instancia de
grupo musical Editar o valor en Wikidata
 Xénero
rock alternativo
post-punk
rock gótico
new wave Editar o valor en Wikidata
 Composto por
Robert Smith
Jason Cooper
Reeves Gabrels
Roger O'Donnell
Simon Gallup
Michael Dempsey Editar o valor en Wikidata
 Influído por
Television Editar o valor en Wikidata
 Selo discográfico
Fiction Records
Elektra Records
Sire Records
Polydor
Suretone Records
Geffen Records
Asylum Records Editar o valor en Wikidata
Obra
 Discografía
discografia de The Cure (pt) Traducir Editar o valor en Wikidata
Datas
 Fundación / creación
1976 Editar o valor en Wikidata
 Inicio de actividade
1978 Editar o valor en Wikidata
Localización
 Lugar de formación
Crawley Editar o valor en Wikidata
Premios
 Premios
Salón da Fama do Rock (2019) Editar o valor en Wikidata
Identificadores
VIAF127979048 Editar o valor en Wikidata
ISNI0000000123366775 Editar o valor en Wikidata
Freebase/m/0fsyx Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
 Páxina WEB
thecure.com Editar o valor en Wikidata
IMDB: nm1872712 Facebook: thecure Twitter: thecure Instagram: thecure Bluesky: thecure.com MySpace: thecure Youtube: UCL_zMdXdM51oSi5XpxTvRtQ TikTok: thecure Souncloud: thecureofficial Spotify: 7bu3H8JO7d0UbMoVzbo70s Apple Music: 566519 Last fm: The+Cure Musicbrainz: 69ee3720-a7cb-4402-b48d-a02c366f2bcf Songkick: 474439 Discogs: 28972 Allmusic: mn0000137390 Deezer: 381 Genius: The-cure Editar o valor en Wikidata
Wikidata G:Commons C:Commons

The Cure é unha banda de post-punk inglesa, liderada por Robert Smith, que comezou a súa carreira a no ano 1976 en Crawley, West Sussex. Smith vén sendo o único membro permanente da banda dende a súa fundación. O seu primeiro álbum foi Three Imaginary Boys, editado en 1979, e colocou á banda nos movementos post-punk e New Wave que surxiran a raíz da revolución punk rock no Reino Unido. Durante os primeiros anos da década dos 80 as letras e música cada vez máis escuras da banda axudaron a formar o xénero do rock gótico.

Despois da edición de Pornography en 1982 o seu futuro tornouse incerto e Smith quixo deixar atrás a triste reputación que a banda adquirira. Co sinxelo "Let's Go to Bed", aparecido ese mesmo ano, Smith comezou a inxectar unha sensibilidade máis pop na súa música. A popularidade de The Cure incrementouse a medida que pasaba a década, especialmente nos Estados Unidos onde os temas "Just Like Heaven", "Lovesong" e "Friday I'm in Love" entraron nas listas Billboard Hot 100. Co inicio dos anos 90, The Cure foi unha das bandas de rock alternativo máis populares do mundo, e aínda que esa popularidade diminuíu na actualidade, estímase que venderon uns 27 millóns de discos ata o 2004. The Cure leva editados trece álbums de estudio e uns trinta sinxelos dende o comezo da súa carreira.

Traxectoria

[editar | editar a fonte]

Inicios

[editar | editar a fonte]

Robert Smith, líder e único membro da banda dende a súa formación, naceu en Blackpool, Inglaterra, o 21 de abril de 1959, e mudouse de neno para a periferia da cidade de Crawley. Aos 16 anos montou cos compañeiros da escola a banda Easy Cure, que sería o embrión de The Cure, precursora e principal divulgadora do rock que sería coñecido como gótico.

En 1977, Easy Cure participou nun concurso dunha discográfica alemá chamada Hansa. O premio era un contrato para a gravación dun disco. Easy Cure gañou o concurso, pero ao gravar o disco déronse conta de que os produtores o que querían era un novo Sex Pistols, o que fixo que Robert Smith deixase as gravacións e compuxese un tema ao respecto, "Do the Hansa". En 1978, unha demo coa canción "Killing an Arab" caeu nas mans de Chris Parry, executivo da discográfica Polydor. Impresionado coa música e principalmente coa actitude estraña e orixinal da banda, Chris resolveu pagar a produción dun sinxelo, sendo dende entón o seu empresario.

O sinxelo foi lanzado e seguido dun intenso traballo de divulgación e concertos, esgotando a primeira tirada rapidamente. A pesar de que a canción non chegou aos primeiros lugares nas listas (polo menos non cando foi lanzada), a boa repercusión foi suficiente para que a banda puidese gravar o seu primeiro long play, o clásico Three Imaginary Boys, en 1979. Nos Estados Unidos o disco foi lanzado en 1980 como Boys Don't Cry, engadíndoselle os sinxelos non existentes en Three Imaginary Boys.

Os sinxelos que seguiron, "Boys Don't Cry" e "Jumping Someone Else's Train", serían éxitos aínda maiores. Ao final de 1979, The Cure xa tivera dous cambios de formación e dende entón ningún compoñente durou moito tempo. Proseguiu como un trío ata 1982 (Bob Smith na guitarra, voz e sintetizadores; Laurence Tolhurst como batería, e despois teclista; e Simon Gallup no baixo).

Etapa gótica inicial

[editar | editar a fonte]

Debido á falta de control creativo da banda no seu primeiro álbum, Smith exerceu unha maior influencia na gravación do seu segundo álbum, Seventeen Seconds, que coproduciu con Mike Hedges.[1] O álbum foi lanzado en 1980 e alcanzou o número 20 nas listas do Reino Unido. Un sinxelo do álbum, "A Forest", converteuse no primeiro sinxelo de éxito da banda no Reino Unido, chegando ao número 31 na lista de sinxelos.[2] O álbum foi un cambio de rumbo respecto ao son de The Cure ata ese momento, e Hedges describíuno como "taciturno, atmosférico, moi diferente a Three Imaginary Boys".[3] Na súa crítica de Seventeen Seconds, a NME dixo: "Para un grupo tan novo como The Cure, parece incrible que teñan cuberto tanto territorio nun tempo tan breve".[4] Ao mesmo tempo, Smith preocupouse polo concepto dunha suposta "antiimaxe".[5] Smith declarou á prensa que estaba farto da asociación antiimaxe que algúns consideraban que "disimulaba elaboradamente a súa simplicidade", afirmando: "Tiñamos que afastarnos desa cousa da antiimaxe, que nin sequera creamos en primeiro lugar. E parecía que estabamos a intentar ser máis escuros". Simplemente non nos gustaba o tema do rock estándar. Todo se descontrolou moito".[6] Ese mesmo ano, Three Imaginary Boys foi reeditado para o mercado estadounidense como Boys Don't Cry, con novas imaxes e unha lista de cancións modificada. A banda comezou a súa primeira xira mundial para promover os dous lanzamentos. Ao final da xira, Matthieu Hartley deixou a banda. Hartley dixo: "Dinme conta de que o grupo se dirixía cara a unha música suicida e sombría, o tipo de cousas que non me interesaban en absoluto".[7]

A banda volveu reunirse con Hedges para producir o seu terceiro álbum, Faith, editado en 1981, e que avivou o ambiente sombrío presente en Seventeen Seconds.[8] O álbum alcanzou o posto número 14 nas listas do Reino Unido.[2] As copias en casete de Faith incluían unha banda sonora instrumental para Carnage Visors, unha película de animación que se proxectaba, en lugar dun abreconcertos, na xira Picture Tour de 1981 da banda.[9] A finais dese ano The Cure lanzaron o sinxelo que non formaba parte do álbum "Charlotte Sometimes". Neste punto, o ambiente sombrío da música tivo un profundo efecto na actitude da banda e estaban "atrapados nunha rutina macabra". Ás veces, Smith estaba tan absorto pola personalidade que proxectaba no escenario que ao final marchaba chorando.[10]

En 1982, The Cure gravou e lanzou Pornography, o terceiro e último álbum dun trío "opresivamente desanimado" que cimentou a estatura de The Cure como un dos promotores do xénero emerxente do rock gótico.[11] Smith dixo que durante a gravación de Pornography estaba "a sufrir moito estrés mental. Pero non tiña nada que ver co grupo, só tiña que ver con como era eu, a miña idade e outras cousas. Creo que cheguei ao meu peor momento con Pornography. Mirando cara atrás e escoitando as opinións doutras persoas sobre o que pasou, era unha persoa bastante monstruosa naquel momento".[12] Gallup describiu o álbum dicindo: "O nihilismo apoderouse... Cantamos 'Non importa se todos morremos' e iso é exactamente o que pensabamos nese momento".[13] A Parry preocupáballe que o álbum non tivese unha canción de éxito para a radio e encargoulle a Smith e ao produtor Phil Thornalley que pulisen a canción "The Hanging Garden" para a súa publicación como sinxelo.[14] Malia as preocupacións sobre o son pouco comercial do disco, Pornography converteuse no primeiro álbum da banda no Top 10 do Reino Unido, chegando ao número oito das listas.[2]

Despois da publicación deste último disco The Cure realizou a xira promocional Fourteen Explicit Moments, na que a banda finalmente abandonou o ángulo anti-imaxe e adoptou por primeira vez o seu aspecto característico de cabelo voluminoso e desorbitado e beizos untados nas caras.[15] Simon Gallup deixou The Cure ao final da xira despois dunha pelexa nun bar con Smith; os dous non falaron durante os seguintes dezaoito meses.[16] Smith puxo entón a The Cure en espera e volveu unirse a Siouxsie and the Banshees como o seu guitarrista principal en novembro de 1982.[17] Posteriormente converteuse en membro a tempo completo desa banda e participou no vídeo en directo e no álbum Nocturne. Despois gravou o álbum Hyæna con eles, pero deixou o grupo dúas semanas antes do seu lanzamento en xuño de 1984 para concentrarse en The Cure.[18]

De Japanese Whispers a The Head on the Door

[editar | editar a fonte]

Coa marcha de Gallup da banda e o traballo de Smith con Siouxsie and the Banshees, correron rumores de que The Cure se separara. En decembro de 1982 Smith comentou a Melody Maker: "De verdade existe aínda The Cure? Eu mesmo estiven reflexionando sobre esa pregunta... chegou a un punto no que non me apetece volver traballar nese formato". Engadiu: "Pase o que pase, xa non seremos eu, Laurence e Simon xuntos. Seino".[19]

Parry estaba preocupado polo estado da banda máis popular do seu selo e convenceuse de que a solución era que The Cure reinventase o seu estilo musical. Parry conseguiu convencer a Smith e Tolhurst da idea; Parry dixo: "A Robert gustoulle porque quería destruír The Cure de todos os xeitos".[20] Con Tolhurst tocando agora os teclados en lugar da batería, o dúo lanzou o sinxelo "Let's Go to Bed" a finais de 1982. Aínda que Smith escribiu o sinxelo como unha canción pop "estúpida", segundo lle dixo á prensa,[21] converteuse nun éxito menor no Reino Unido, alcanzando o número 44 na lista de sinxelos,[2] e entrou no Top 20 en Australia e Nova Zelandia. En 1983 seguíronlle dúas cancións máis exitosas: "The Walk", baseada nun sintetizador, que alcanzou o número 12, e "The Love Cats", que se converteu no primeiro éxito da banda no Top 10 británico, alcanzando o número sete.[2][22] Estes sinxelos e as súas caras B foron recompilados en Japanese Whispers, un recompilatorio que se publicou en decembro de 1983.[23]

Robert Smith en 1985

En 1984 The Cure lanzou The Top, un álbum psicodélico no que Smith tocou a maioría dos instrumentos, agás a batería (tocada por Andy Anderson) e o saxofón (tocado por Porl Thompson, un dos primeiros membros de Malice, quen logo se uniu oficialmente a The Cure). O álbum foi un éxito no Top 10 no Reino Unido e foi o seu primeiro álbum de estudio en chegar ao Billboard 200 nos Estados Unidos, alcanzando o número 180.[2][24] Melody Maker eloxiou o álbum como "psicodelia que non se pode desactualizar", mentres reflexionaba: “Aínda non coñecín a ninguén que poida dicirme por que The Cure están tendo éxitos agora, precisamente neste momento”.[25] The Cure embarcouse entón na súa xira mundial Top Tour con Thompson e Anderson, xunto con Phil Thornalley, que producira The Top e asumira os baixos para as actuacións en directo. Lanzado a finais de 1984, o primeiro álbum en directo de The Cure, Concert, constaba de actuacións desta xira. Case ao final da mesma, Anderson foi despedido por comportamento destrutivo e foi substituído temporalmente para algúns concertos por Vince Ely, dos Psychedelic Furs. O posto de batería foi entón ocupado oficialmente por Boris Williams, que anteriormente fora o batería de xira dos Thompson Twins.[26] Tanto Ely como Williams foran recomendados por Phil Thornalley, polas súas experiencias previas como produtor e enxeñeiro.[27] Pouco despois, Thornalley tamén marchou debido ao estrés das xiras.[28] O ex baixista dos Cure, Simon Gallup, que formara a banda Fools Dance mentres tanto, volveu unirse ao grupo despois de que o roadie Gary Biddles negociase unha reconciliación entre Gallup e Smith.[29] Smith estaba extasiado polo regreso de Gallup e declarou a Melody Maker: "É un grupo outra vez".[30]

En 1985, a nova formación de Smith, Tolhurst, Gallup, Williams e Thompson (agora á guitarra e aos teclados) lanzou The Head on the Door, un álbum que conseguiu unir os aspectos optimistas e pesimistas da música da banda, entre os que oscilaron anteriormente.[31] The Head on the Door alcanzou o número sete no Reino Unido e o número 59 nos Estados Unidos,[2][32] un éxito debido en parte ao impacto internacional dos dous sinxelos do álbum, "In Between Days" e "Close to Me". Despois do álbum e da xira mundial, a banda publicou o recompilatorio de sinxelos Standing on a Beach en tres formatos (cada un cunha lista de cancións diferente e un título específico) en 1986, acompañado do VHS e LaserDisc Staring at the Sea, que incluía vídeos para cada canción do recompilatorio.[33] Esta recompilación entrou no top 50 dos Estados Unidos,[32] e viu a reedición de tres sinxelos anteriores: "Boys Don't Cry" (nunha nova versión), "Let's Go to Bed" e, máis tarde, "Charlotte Sometimes". The Cure fixeron unha xira para promover a recompilación e lanzaron un concerto en directo en VHS e LaserDisc do espectáculo, filmado no sur de Francia e chamado The Cure in Orange. Durante este tempo a banda fíxose moi popular en Europa (particularmente en Francia, Alemaña e os países do Benelux) e cada vez máis popular tanto nos Estados Unidos como no Canadá.[34]

Éxito internacional

[editar | editar a fonte]

En 1987 The Cure lanzou o álbum dobre Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me. Grazas á ascendente popularidade do grupo nese momento, o traballo acadou o número 6 nas listas do Reino Unido e o 35 nos Estados Unidos. O primeiro sinxelo do álbum, "Why Can't I Be You?", foi top 30 en varios países europeos. A este seguíronlle "Catch" e "Just Like Heaven", o sinxelo de maior éxito de The Cure ata ese momento. Despois da edición do disco, a banda comezou o Kiss Tour, que foi un éxito de público. Porén, durante a xira, Lol Tolhurst atopou problemas para tocar polo seu excesivo consumo de alcol. Para solucionar o problema, a banda contratou a Roger O'Donnell, teclista de Psychedelic Furs, para substituilo.

Rematada a xira en 1988, o grupo tomou un descanso dun ano. Tras este parón, en 1989 The Cure editou Disintegration, no que retomou a estética escura de traballos anteriores. Converteuse inmediatamente no seu maior éxito ata ese momento, entrando nas listas británicas no terceiro posto. Tres dos sinxelos do disco, "Lullaby", "Lovesong" e "Pictures of You" enrtraron entre os 30 máis vendicos en varios países, incluído o Reino Unido. Disintegration acadou o posto 12 nas listas de Estados Unidos. "Fascination Street", o primeiro sonxelo editado neste país, acadou o primeiro posto na American Modern Rock Chart, e o terceiro, "Lovesong", o segundo posto nas listas absolutas. Tan só 3 anos despois da súa edición, en 1992, Disintegration vendera tres millóns de copias en todo o mundo.

Durante as sesións de gravación de Disintegration a banda enfrontouse abertamente con Lol Tolhurst. Estes feitos desembocaron na saída de Tolhurst en febreiro de 1989. Como resultado, Roger O'Donnell converteríase en membro permanente do grupo. Smith quedaba deste xeito como único membro fundacional na banda. A pesar da súa saída, Tolhurst apareceu nos créditos do álbum, tocando "outros instrumentos". Porén, algúns opinan que non contribuíu en absoluto á gravación do disco. A xira seguinte chamouse Prayer Tour e a súa popularidade en Estados Unidos xa era tan grande que abanda deixou de tocar en salas de concertos para tocar en estadios en moitas cidades daquel país.

En maio de 1990 Roger O'Donnell deixou a banda e foi substituído por Perry Bamonte, técnico de guitarras do grupo. En novembro The Cure editou unha colección de remesturas titulada Mixed Up, que contiña unha canción nova, "Never Enough", editada posteriormente como sinxelo.

En xaneiro de 1991 o grupo actuou dentro da serie de concertos MTV Unplugged e ese mesmo ano recibiu o premio BRIT á mellor banda británica do ano. Tamén en 1991, Lol Tolhurst demandou a Robert Smith e a Fiction Records polo pago dos dereitos de autor. Na demanda incluíase tamén a aspiración de Tolhurst a compartir a propiedade do nome "The Cure" con Smith. A demanda resolveríase en 1994 a favor de Smith.

Dous anos despois de editar Mixed Up, en 1992, a banda lanzou Wish, o seu disco máis vendido ata a data. Wish foi número un no Reino Unido, e número dous nos Estados Unidos. Os seus sinxelos "High" e "Friday I'm in Love" converteríanse en éxitos internacionais. No disco, o nome da banda transformaríase de "The Cure" a sinxelamente "Cure". Porén, dita denominación non duraría, xa que se retomaría o tradicional "The Cure" en Wild Mood Swings.

Da xira que acompañou ao álbum, a Wish Tour, a banda extraería dous álbums en directo, Show e Paris, editados en setembro e outubro de 1993, respectivamente.

De Wild Mood Swings a Reflections

[editar | editar a fonte]

En 1994 a banda compuxo o tema "Burn" para a banda sonora da película The Crow, que chegaría ao número 1 da lista de álbums estadounidense Billboard 200.[35]

Entre 1994 e 1995 houbo varios cambios na formación. Boris Williams saíu e foi substituído polo batería Jason Cooper, e Porl Thompson deixou de novo o grupo e no seu lugar regresaría Roger O'Donnell para ocupar o posto de teclista. En 1996, con esta nova formación, a banda editou Wild Mood Swings, un disco cun contido bastante irregular. O álbum foi acollido con frialdade pola crítica, pero sobre todo polos tradicionais seguidores do grupo, marcando o final da etapa de máis éxito comercial da banda.[36]

En 1997 a banda publicou Galore, un recompilatorio de todos os seus sinxelos lanzados entre 1986 e 1996, así como o novo seinxelo "Wrong Number", que contaba co guitarrista de David Bowie Reeves Gabrels.[37] Este recompilatorio foi dalgún xeito continuado por Standing on a Beach, editado once anos despois deste, no que se recollen os sinxelos publicados entre 1987 e 1997.

En 1998 The Cure colaborou coa canción "More Than This" á banda sonora do filme The X-Files, así como cunha versión de "World in My Eyes" ao álbum tributo a Depeche Mode For the Masses.[38]

O limitado éxito artístico e comercial de Wild Mood Swings, unido ao feito de que só tiñan un disco máis por publicar baixo o seu contrato con Fiction, fixeron que Smith considerase, unha vez máis, terminar coa banda. En 1998, neste contexto, o grupo decidiu pospoñer o lanzamento dun álbum previsto para ese mesmo ano, de cara á compoñer un disco que, en forma de despedida, recollera a cara máis seria de The Cure. Froito deste esforzo foi o álbum Bloodflowers, publicado no ano 2000, co que o grupo recuperou as súas esencias.

A publicación deste álbum viría acompañada dunha extensa xira mundial baixo o título de Dream Tour. A xira obtivo un gran recoñecemento, tanto de medios de comunicación como de público, con máis dun millón de asistentes. O éxito de álbum e xira motivaron a Smith a reconsiderar a súa decisión de disolver a banda.

A banda ao vivo no 2007

No ano 2001, The Cure, aproveitando o fin do seu contrato, abandonou o seu tradicional selo discográfico Fiction Records para asinar con Geffen Records. Como despedida de Fiction, Smith accedeu á publicación dun recompilatorio de grandes éxitos, a condición de que o repertorio de cancións fose elixido por el. Resultado deste acordo foi o álbum Greatest Hits, que inclúe sinxelos e outros temas de toda a carreira da banda, dende 1978 ata 2000.

En 2003 Fiction publicou o DVD Trilogy, con dous concertos en Berlín onde a banda interpreta na mesma orde quenos discos todas as cancións de Pornography, Disintegration e Bloodflowers.

No ano 2004, xa en Geffen e tras varios proxectos menores do grupo, The Cure lanzou o seu álbum homónimo. De carácter variado como Wild Mood Swings, The Cure non foi recibido positivamente por crítica e público. Ese mesmo ano, en paralelo, Fiction lanzou un recompilatorio chamado Join the Dots, no que publica moito do material inédito que a discográfica aínda posuía nos seus arquivos.

Tras unha xira mundial por festivais, a mediados de 2005 Robert Smith decidiu prescindir do teclista Roger O'Donnell e do guitarrista Perry Bamonte, pouco antes do inicio da extensa xira que debería levalos por Europa no seu habitual encontro cos diferentes festivais de importancia. Ese mesmo ano, o grupo recrutou de novo a Porl Thompson, converténdose outra vez nun cuarteto, feito que non ocorría dende 1994.

Durante a xira europea de 2008, a banda comezou a ensinar retazos do seu, ata o momento, último álbum de estudio, 4:13 Dream. O disco foi lanzado o 28 de outubro do 2008, precedido polos sinxelos "The Only One", aparecido o 13 de maio, "Freakshow", o 13 de xuño, "Sleep When I'm Dead", o 13 de xullo, e "The Perfect Boy", o 13 de agosto.

No 2010 Porl Thompson abandonou a formación (semella que de modo definitivo, porque ao longo do 2012 vendeu tódalas súas pertenzas relacionadas coa banda, mesmo as guitarras, e cambiou o seu nome artístico por "Pearl"), mentres ao ano seguinte volvía a ela Roger O'Donnell.

Na xira "Reflections", que acontecera ao longo do 2011, Lol Tolhurst volveu excepcionalmente ao grupo, pechando desta maneira oficialmente a ferida aberta trala súa marcha 22 anos atrás. Na xira do ano 2012 uniuse ao grupo o guitarrista Reeves Gabrels, músico habitual de David Bowie e Tin Machine, substituíndo a Porl. Gabrels non era novo dentro da formación, posto que no ano 1997 xa colaborara na gravación do hit "Wrong Number". Anunciouse que Gabrels estaría durante a xira pero que non era un membro de pleno dereito do grupo.[39] Varias semanas despois a banda invitou a Gabrels a unirse como membro e el aceptou.[40]

The Cure rendeu homenaxe a Paul McCartney no álbum titulado The Art of McCartney, que foi publicado o 18 de novembro de 2014. The Cure versionou a canción dos Beatles "Hello, Goodbye", que contaba con voces e teclados do fillo de Paul, James McCartney. Un vídeo da banda e James interpretando a canción foi publicado o día 9 de setembro de 2014. O vídeo foi filmado no Brighton Electric Studio en Brighton.[41] Robert Smith tamén versionou o tema de McCartney "C Moon" no disco extra do álbum. No verán de 2015 o tema de Disintegration "Plainsong" apareceu nun momento da película Ant-Man, pero non apareceu na súa banda sonora.[42]

2017-presente: Songs of a Lost World

[editar | editar a fonte]

En xuño de 2018 The Cure foi cabeza de cartel do 25 Meltdown Festival en Londres.[43] Smith tamén seleccionou as bandas participantes no festival, entre as que estaban varios dos seus artistas favoritos como Nine Inch Nails, My Bloody Valentine, Deftones, Placebo, Manic Street Preachers e Kristin Hersh, entre outros.[44] O 7 de xullo de 2018 The Cure realizou un concerto de 40 aniversario en Hyde Park como parte da serie de concertos British Summer Time.[45] Para o Record Store Day de 2018, The Cure editou unha versión remasterizada de luxo de Mixed Up, xunto cunha secuela titulada Torn Down con 16 novas remesturas creadas por Robert Smith.[46]

Reeves Gabrels e Simon Gallup coa banda en 2019

Nunha entrevista para a Rolling Stone o 30 de marzo de 2019 Smith comentou o próximo álbum da banda dicindo, "Por vez primeira en 20 anos entramos nun estudio - de feito entramos no estudo onde [Queen] fixeron 'Bohemian Rhapsody'. As cancións teñen como 10 minutos, 12 minutos de duración. Gravamos 19 cancións. Entón non teño nin idea de que facer agora... Rematarémolo antes de comezar no verán, e mesturarase durante todo o verán. E entón data de lanzamento, non sei, outubro? Halloween! Veña!"[47] Nunha entrevista publicada o 5 de xullo en NME, sinalou que a banda volvería gravar tres ou catro cancións en agosto de 2019, pero que, "Teño a intención de que sexa un lanzamento de 2019 e sería extremadamente amargo se non o fose".[48] O ano pasou sen ningún novo lanzamento de estudo, do mesmo xeito que os catro anos seguintes.

En 2019 The Cure embarcouse nunha xira de verán de 23 datas, que consistiu principalmente en actuacións en festivais xunto con catro datas en Sydney, Australia. O último concerto en Sydney, o 30 de maio, foi emitido en directo.[49] A banda actuou no Austin City Limits Music Festival en outubro de 2019.[50] Máis tarde ese mesmo mes, a banda lanzou 40 Live: CURÆTION-25 Anniversary, unha caixa de Blu-ray, DVD e CD que incluía as súas actuacións en Meltdown e Hyde Park de 2018 na súa totalidade.[51]

En entrevistas en xuño de 2021, Smith fixo referencia á gravación de dous novos álbums de The Cure, dicindo que "Un deles é moi, moi pesimista e o outro non", e que as gravacións estaban completas, "só teño que decidir quen os vai mesturar".[52][53] O 15 de agosto de 2021 o baixista Simon Gallup publicou nas súas redes sociais que deixara The Cure.[54] Nin Smith nin a banda fixeron ningunha declaración oficial sobre a súa marcha[55] e Gallup posteriormente eliminou a publicación. O 14 de outubro de 2021, Gallup confirmou que aínda estaba no grupo.[56]

En marzo de 2022 Smith confirmou que o primeiro dos dous novos álbums proxectados da banda se titularía Songs of a Lost World.[57] En maio de 2022 proporcionouse unha actualización, cando Smith afirmou que o álbum se lanzaría antes da xira europea da banda en outubro de 2022.[58] Porén, isto non aconteceu, xa que a xira comezou sen lanzar ningún novo álbum, aínda que nela interpretouse material novo. Perry Bamonte volveu á banda para a súa xira Lost World que comezou cun concerto o 6 de outubro de 2022 en Riga, Letonia.[59] En marzo de 2023 The Cure anunciou unha xira norteamericana de 30 datas chamada Shows of a Lost World, que tería lugar de maio a xullo, a primeira xira completa da banda polos Estados Unidos dnde 2016.[60] Smith manifestouse abertamente en contra do modelo de prezos dinámicos de Ticketmaster e dos revendedores de entradas, fixando prezos base de tan só 20 dólares antes das taxas;[61][62] tamén negociou coa empresa para emitir reembolsos parciais aos seareiros que tivesen que pagar taxas excesivas por riba do prezo base.[63]

The Cure lanzou un sinxelo de 12 polgadas o 1 de outubro de 2024 que incluía gravacións en directo de dúas novas cancións, "And Nothing Is Forever" e "I Can Never Say Goodbye",[64] que foron gravadas nun concerto en Francia en 2022.[65]

En setembro de 2024 a banda comezou a enviar mensaxes crípticas en forma de postais aos fans que se rexistraran na súa lista de correo, xunto cun póster que se descubriu nun pub da cidade natal de Robert Smith, onde a banda tocou algúns dos seus primeiros concertos. O 26 de setembro, lanzouse o primeiro sinxelo do álbum, "Alone". O álbum foi producido por Smith e Paul Corkett, con quen Smith traballara anteriormente para producir Bloodflowers.[66][67] Songs of a Lost World, o seu primeiro álbum de estudio en dezaseis anos, lanzouse o 1 de novembro de 2024.[68][69] Songs of a Lost World alcanzou o número un na lista de álbums do Reino Unido e foi o primeiro álbum de The Cure en chegar ao número un das listas desde Wish en 1992.[70] Nos Estados Unidos, Songs of a Lost World debutou no número catro da lista Billboard 200 e foi o primeiro álbum da banda entre os dez primeiros alí dende The Cure en 2004.[71]

En outubro de 2024 Smith dixo que The Cure lanzaría un novo álbum tras Songs of a Lost World e unha xira en 2025, e lanzaría un documental en 2028.[72] Tamén suxeriu que The Cure se retiraría en 2029, que será o ano no que Smith cumpra 70 anos e sexa o 50 aniversario do seu álbum de estrea, Three Imaginary Boys.[73] Un álbum de 24 cancións, Mixes of a Lost World, foi lanzado en xuño de 2025, con remesturas de temas de Songs of a Lost World feitas por artistas como Chino Moreno, Trentemøller e Paul Oakenfold.[74] Perry Bamonte faleceu en decembro de 2025 aos 65 anos.[75]

Concertos en Galicia

[editar | editar a fonte]

En toda a súa historia, só se ofreceron dous concertos en Galicia. Na Coruña no ano 1998 e en Santiago no 2004.

O primeiro concerto tivera lugar na Praia de Riazor da cidade herculina, o día 8 de agosto, dentro da súa xira "The Summer Festivals". Foi un concerto gratuíto o que facilitou que a praia estivera completamente chea de xente. O abreconcertos foi o cantante Pablo Bicho, e inmediatamente despois subiron ao escenario The Cure. Dentro da actuación, Robert Smith decidiu, inopinadamente, botarse ao chan mentres cantaba un dos temas, ollando para a Domus. Tempo despois preguntáronlle o porque dese feito e Smith respondeu que, simplemente, estaba abraiado pola beleza do solpor na baía coruñesa.

O setlist foi o seguinte:

Os "encores" ou bises foron os seguintes:

Encore 1

Encore 2

O segundo concerto en Galicia deuse no Auditorio do Monte do Gozo de Santiago de Compostela, dentro da súa xira "Euro Festivals Summer 04", e dentro á súa vez dos Concertos do Novo Milenio, que trouxeran á capital galega unha enchenta de grupos musicais punteiros naqueles anos. O concerto de The Cure tivo lugar o día 16 de xullo,[76] e foi precedido no cartel por Starsailor, Muse e Lou Reed, quen substituiría nos días anteriores a David Bowie por un accidente que este tivera en Alemaña. Trala baixa de David Bowie, houbera unha certa confusión sobre quen debera ser o "cabeza de cartel" dese día: Lou Reed ou The Cure, cousa que se decantou pola formación británica. Finalmente deu comezo un concerto que, a dicir de moitos fans foi un dos mellores que deran na xira do 2004. A destacar a versión de Faith, que tivera unha especial significación na Cidade do Apóstolo.

O setlist fora o seguinte:

Encore 1

Encore 2

Encore 3

Discografía

[editar | editar a fonte]
Álbum Ano Selo
Three Imaginary Boys 1979 Fiction Records
Seventeen Seconds 1980 Fiction Records
Faith 1981 Fiction Records
Pornography 1982 Fiction Records
The Top 1984 Fiction Records
The Head on the Door 1985 Fiction, Elektra
Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me 1987 Fiction, Elektra
Disintegration 1989 Fiction Records
Wish 1992 Fiction, Elektra
Wild Mood Swings 1996 Fiction, Elektra
Bloodflowers 2000 Fiction Records
The Cure 2004 I AM, Geffen
4:13 Dream 2008 Suretone, Geffen
Songs of a Lost World 2024 Fiction, Lost, Polydor, Universal, Capitol

Notas

[editar | editar a fonte]
  1. ↑ Apter 2006, p. 114
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Roberts, David, ed. (2006). British Hit Singles & Albums (19th ed.). HIT Entertainment. p. 130. ISBN 1-904994-10-5
  3. ↑ Apter 2006, p. 117
  4. ↑ Kent, Nick (26 de abril de 1980). "Why Science Can't Find Cure for Vagueness". NME
  5. ↑ Gosse, Van (21 de abril de 1980). "The Cure Play It Pure". The Village Voice
  6. ↑ Morley, Paul (12 de xullo de 1980). "Days of Wine and Poses". NME
  7. ↑ Apter 2006, p. 126
  8. ↑ Apter 2006, p. 132
  9. ↑ Apter 2006, p. 136
  10. ↑ Apter 2006, p. 141
  11. ↑ Reynolds, Simon (2006). Rip It up and Start Again: Postpunk 1978-1984. East Rutherford: Penguin Publishing Group. ISBN 978-0-14-303672-2. 
  12. ↑ Sweeting, Adam (xullo de 1987). "The Cure - Curiouser and Curiouser". Spin
  13. ↑ Apter 2006, p. 161
  14. ↑ Apter 2006, pp. 158-59
  15. ↑ Apter 2006, pp. 166-67
  16. ↑ Apter 2006, p. 171
  17. ↑ "Siouxsie And The Banshees: “We were losing our minds”". Uncut (en inglés). 2014-10-24. Consultado o 2025-12-30. 
  18. ↑ "Siouxsie and the Banshees: Our 1986 Interview". Spin. 2019-07-26. Consultado o 2025-12-30. 
  19. ↑ Sutherland, Steve (18 de decembro de 1982). "The Incurables". Melody Maker.
  20. ↑ Apter 2006, p. 174
  21. ↑ Apter 2006, p. 176
  22. ↑ "THE LOVE CATS". Official Charts (en inglés). 1983-10-29. Consultado o 2025-12-30. 
  23. ↑ "Japanese Whispers - The Cure". AllMusic (en inglés). Consultado o 2025-12-30. 
  24. ↑ "The Cure". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-01-09. 
  25. ↑ Sutherland, Steve (5 de maio de 1984). "Topsy-Turvy". Melody Maker
  26. ↑ Apter 2006, p. 205
  27. ↑ Price, Simon (2023). Curepedia: An A-Z of The Cure. New York, NY: William Morrow. pp. 359–362. ISBN 978-0-06-306864-3
  28. ↑ Apter 2006, p. 207
  29. ↑ Apter 2006, p. 208
  30. ↑ Sutherland, Steve (17 de agosto de 1985). "A Suitable Case for Treatment". Melody Maker
  31. ↑ Apter 2006, pp. 209-210
  32. ↑ 32,0 32,1 "The Cure". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-01-10. 
  33. ↑ "RECORDINGS; The Cure Provides Company for Misery (Published 1989)" (en inglés). 1989-05-21. Consultado o 2026-01-10. 
  34. ↑ Apter 2006, pp. 12-13
  35. ↑ "The Crow [Original Soundtrack]". AllMusic (en inglés). Consultado o 2024-10-15. 
  36. ↑ Apter 2006, p. 275
  37. ↑ Gold, Adam (2012-05-30). "Reeves Gabrels Joins The Cure". Nashville Scene (en inglés). Consultado o 2024-10-15. 
  38. ↑ "The Cure - EPK for The Masses Depeche Tribute (Robert Smith 1998)". 2017-05-10. Consultado o 2024-10-15. 
  39. ↑ Craig (2012-05-26). "Chain Of Flowers: Reeves Gabrels joins The Cure for the Summer". Chain Of Flowers. Consultado o 2019-12-28. 
  40. ↑ "Alumni Profile: Reeves Gabrels | Berklee College of Music". www.berklee.edu (en inglés). Consultado o 2019-12-28. 
  41. ↑ "The Cure - Hello Goodbye". Consultado o 2019-12-28. 
  42. ↑ "The Cure’s “Plainsong” featured during a fight scene in the Marvel film “Antman”". www.post-punk.com. Consultado o 2019-12-28. 
  43. ↑ "The Cure perform career-spanning setlist at Robert Smith's Meltdown Festival: Video + Setlist". Consequence (en inglés). 2018-06-25. Consultado o 2021-04-26. 
  44. ↑ "Nine Inch Nails, My Bloody Valentine to play Meltdown Festival curated by The Cure's Robert Smith". Consequence (en inglés). 2018-03-06. Consultado o 2021-04-26. 
  45. ↑ "The Cure to headline BST Hyde Park festival in 2018". The Independent (en inglés). 2017-12-12. Consultado o 2021-04-26. 
  46. ↑ "This is the full list of Record Store Day 2018 releases". NME (en inglés). 2018-03-06. Consultado o 2021-04-26. 
  47. ↑ Doyle, Patrick (2019-03-30). "The Cure's Robert Smith on Rock Hall Induction and 'F-cking Great' New Album". Rolling Stone (en inglés). Consultado o 2024-11-14. 
  48. ↑ Reilly, Nick (2019-07-05). "The Cure's Robert Smith is "intent" on releasing their next album before the end of 2019". NME (en inglés). Consultado o 2024-11-14. 
  49. ↑ "The Cure Announces 'Disintegration' 30th Anniversary Shows". iHeart (en inglés). Consultado o 2025-12-29. 
  50. ↑ "Austin360: News about restaurants, music and things to do in Austin TX". Austin American-Statesman (en inglés). Consultado o 2025-12-29. 
  51. ↑ Yoo, Noah (2019-08-08). "The Cure Announce New Concert Film Box Set 40 LIVE - CURÆTION-25 + ANNIVERSARY". Pitchfork (en inglés). Consultado o 2025-12-29. 
  52. ↑ Triscari, Caleb (2021-06-03). "The Cure's Robert Smith says forthcoming 'noise album' will be a solo release". NME (en inglés). Consultado o 2025-12-30. 
  53. ↑ Lewry, Fraser (2021-06-04). "Robert Smith says The Cure have recorded two new albums". Louder (en inglés). Consultado o 2025-12-30. 
  54. ↑ Kreps, Daniel (2021-10-15). "The Cure Bassist Simon Gallup Says He's Back in Band". Rolling Stone (en inglés). Consultado o 2025-12-30. 
  55. ↑ Bloom, Madison (2021-08-16). "The Cure’s Longtime Bassist Simon Gallup Says He’s Leaving the Band". Pitchfork (en inglés). Consultado o 2025-12-30. 
  56. ↑ "Simon Gallup Has Apparently Rejoined The Cure". stereogum.com (en inglés). 2021-10-15. Consultado o 2025-12-30. 
  57. ↑ Trendell, Andrew (2022-03-02). "Robert Smith just told us The Cure's new album title at the BandLab NME Awards 2022". NME (en inglés). Consultado o 2025-12-30. 
  58. ↑ Trendell, Andrew (2022-05-19). "The Cure give us an update on their "relentless" new album – and when to expect it". NME (en inglés). Consultado o 2025-12-30. 
  59. ↑ Trendell, Andrew (2022-10-06). "The Cure debut new songs and welcome Perry Bamonte back to band as they kick off 2022 tour". NME (en inglés). Consultado o 2025-12-30. 
  60. ↑ Geraghty, Hollie (2023-03-09). "The Cure announce 2023 North American tour". NME (en inglés). Consultado o 2025-12-30. 
  61. ↑ Kaufman, Gil (2023-03-15). "The Cure’s Robert Smith Says Ticketmaster’s Verified Fan System Is ‘Far From Perfect’ as N. American Shows Go on Sale". Billboard (en inglés). Consultado o 2025-12-30. 
  62. ↑ Fu, Eddie (2023-03-15). "The Cure's Robert Smith addresses problems with Ticketmaster's "far from perfect" system". Consequence (en inglés). Consultado o 2025-12-30. 
  63. ↑ "Ludwig Göransson on making a surreal blues tribute for 'Sinners'". AV Club (en inglés). Consultado o 2025-12-30. 
  64. ↑ Coman, Julian (2023-09-17). "The Cure’s Lol Tolhurst: ‘Goth is about being in love with the melancholy beauty of existence’". The Guardian (en inglés). ISSN 0261-3077. Consultado o 2025-12-30. 
  65. ↑ Monroe, Jazz (2024-08-29). "The Cure to Release New Songs on Live Vinyl Single". Pitchfork (en inglés). Consultado o 2025-12-30. 
  66. ↑ Trendell, Andrew (2024-09-26). "The Cure share epic and emotional single 'Alone' and announce long-awaited new album 'Songs Of A Lost World'". NME (en inglés). Consultado o 2026-01-01. 
  67. ↑ Monroe, Jazz (2024-09-26). "The Cure Detail First Album in 16 Years, Share New Song “Alone”". Pitchfork (en inglés). Consultado o 2026-01-01. 
  68. ↑ Puschmann, Karl. "Does The Cure’s new record finally deliver something for fans to believe in?". NZ Herald (en inglés). Consultado o 2026-01-01. 
  69. ↑ Cardew, Ben. "The Cure: Songs of a Lost World". Pitchfork (en inglés). Consultado o 2026-01-01. 
  70. ↑ "Robert Smith Celebrates The Cure's First #1 Album In 32 Years". stereogum.com (en inglés). 2024-11-08. Consultado o 2026-01-01. 
  71. ↑ Caulfield, Keith (2024-11-10). "Tyler, The Creator’s ‘CHROMAKOPIA’ Nabs Second Week at No. 1 on Billboard 200". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-01-01. 
  72. ↑ "The Cure Tease Another New Album, Tour, And Documentary". stereogum.com (en inglés). 2024-10-14. Consultado o 2026-01-01. 
  73. ↑ Fu, Eddie (2024-10-14). "The Cure will retire after 50th anniversary of debut album in 2029". Consequence (en inglés). Consultado o 2026-01-01. 
  74. ↑ Kaufman, Gil (2025-04-21). "The Cure Announce ‘Mixes of a Lost World’ Remix Collection Featuring Chino Moreno, Paul Oakenfold, Four Tet & More". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-01-01. 
  75. ↑ "The Cure Official Site". The Cure (en inglés). 2025-12-26. Consultado o 2026-01-01. 
  76. ↑ "The Cure salva la noche en Santiago tras un flojo Lou Reed". El País (en castelán). 2004-07-17. ISSN 1134-6582. Consultado o 2025-12-29. 

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Bibliografía

[editar | editar a fonte]

Libros citados

[editar | editar a fonte]

Lecturas adicionais

[editar | editar a fonte]
  • Barbarian, L.; Sutherland, Steve; Smith, Robert (1988). Ten Imaginary Years. Zomba Books. ISBN 0-946391-87-4. 
  • Bétrisey, Jean-Christophe; Fargier, David (2007). One Hundred Songs: The Dark Side of the Mood. 
  • Carman, Richard (2005). Robert Smith: "The Cure" and Wishful Thinking. Independent Music Press (UK). ISBN 978-0-9549704-1-3. 
  • Dister, Alain (1989). The Cure. Éditions A. Michel/Rock & Folk, París. 
  • Greene, Jo-Ann (1985). The Cure. Bobcat Books, Londres. 
  • Hopkins, S.; Smith, Robert; Foo, T. (1989). The Cure: Songwords 1978–1989. Omnibus Press. ISBN 0-7119-1951-8. 
  • Mathur, Paul (1987). The Cure Poster Book. Atlanta Press, Londres. 
  • Mercer, Mick (1988). Gothic Rock Black Book. Omnibus Press. 
  • Nuzzolo, Massimiliano (April 2004). The latest album by The Cure (L'ultimo disco dei Cure). Sironi Publishing. ISBN 88-518-0027-8. 
  • Smith, Robert (1987). Three Imaginary Weeks: What We Did On Our Holidays. Melody Maker. 
  • Thompson, Dave; Greene, Jo-Ann (1988). The Cure: A Visual Documentary. Omnibus Press. ISBN 0-7119-1387-0. 
  • Thompson, Dave (outubro de 2005). In Between Days: An Armchair Guide to The Cure. Helter Skelter Publishing. ISBN 1-905139-00-4. 
  • The Cure, A Book Of Song Words 1979-1985. autoedición de The Cure. 1985. 
  • SUTHERLAND, Steve (1989). Bands Of The Eighties: The Cure. Melody Maker. 
  • ZARATA, Iñaki (1990). The Cure. Salvat Editores. Colección Video Rock Salvat, Barcelona. ISBN 84-345-5317-1.  79 páxinas.
  • BUTLER, Darren (1995). The Cure On Record. Omnibus Press. 
  • BOWLER, Dave; DRAY, Bryan (1995). The Cure. Faith. Sidgwick & Jackson. 
  • THOMPSON, Dave (1996). The Making of Disintegration. CGP. 
  • LLORENTE, Jesús (1997). The Cure. Las vidas de Robert Smith. La Máscara. 
  • THOMPSON, Dave (2003). The Dark Reign of Gothic Rock. Helter Skelter. 
  • PAÍNO, Fernando O. (2008). La Década Obscura. Una aproximación a la subcultura gothic Rock. Mentenebre. 
  • Jeremy Wulc: My Dream Comes True: Carnet de route avec The Cure. 2009. 
  • PAÍNO, Fernando O. (agosto 2010). Oraciones por la lluvia. La Historia de The Cure. Quarentena Ediciones, Llinars del Vallés. ISBN 978-84-937880-7-0.  208 páxinas.

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]
  • Sitio oficial (en inglés).
  • Chain Of Flowers (en inglés). O blog Chain of Flowers (COF para os fans), escrito por Craig J. Parker, é un taboleiro extraoficial sobre a actualidade de The Cure.
Obtido de «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=The_Cure&oldid=7283489»