As Forzas Armadas Imperiais Xaponesas lograron inicialmente éxitos militares a grande escala durante a Segunda Guerra Sino-Xaponesa e a Guerra do Pacífico. Non obstante, a partir de 1942, e especialmente despois dos decisivos avances aliados no atol de Midway e Guadalcanal, Xapón viuse obrigado a adoptar unha postura defensiva contra os Estados Unidos. A campaña de island hopping liderada por Estados Unidos levou á perda eventual de moitas das posesións das illas de Oceanía do Xapón nos tres anos seguintes. Finalmente, o exército estadounidense capturou Iwo Jima e a illa de Okinawa, deixando o continente xaponés desprotexido e sen unha forza de defensa naval significativa. En agosto de 1945, fixéronse plans para unha invasión aliada do Xapón continental, pero foron arquivados despois da rendición do Xapón ante un grande avance dos Estados Unidos e a Unión Soviética, co primeiro detonando dúas bombas atómicas sobre Hiroshima e Nagasaki, e o último invadindo os territorios do norte do Xapón. A Guerra do Pacífico terminou oficialmente o 2 de setembro de 1945, o que provocou o inicio da ocupación aliada do Xapón, durante a cal o líder militar estadounidense Douglas MacArthur administrou o país. En 1947, grazas aos esforzos aliados, promulgouse unha nova Constitución do Xapón, que pon fin oficialmente ao Imperio do Xapón para formar o actual Xapón. Durante este tempo, as Forzas Armadas Imperiais Xaponesas foron disoltas e substituídas polas actuais Forzas de Autodefensa do Xapón. A reconstrución baixo a ocupación aliada continuou ata 1952, consolidando a moderna monarquía constitucional xaponesa.
En total, o Imperio do Xapón tivo tres emperadores: Meiji, Taishō e Shōwa. A era imperial chegou ao seu fin a metade do reinado de Shōwa, permaneceu como emperador ata 1989.
.svg?lang=gl)
.svg?lang=gl)
