Revolución de Febreiro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A Revolución de febreiro de 1917, que tivo lugar en Rusia, marcou a primeira etapa da Revolución rusa de 1917. ela provocou a abdicación do tsar Nicolao II.

Historia[editar | editar a fonte]

Orixe[editar | editar a fonte]

Esta revolución naceu como unha reacción á política realizada polo tsar, en particular, a implicación directa de Rusia na Primeira Guerra Mundial, á cal se opuña unha alianza en maior parte liberal formada por reformistas políticos quen querían establecer unha asemblea constituínte escollida democraticamente. O réxime nacente resultou dunha alianza entre liberais e socialistas, creando un executivo elixido democraticamente e unha asemblea constituínte.

Revoltas e folgas[editar | editar a fonte]

Na primeira metade de febreiro de 1917, o inicio dunha fame negra provocou revoltas na capital Petrogrado. O 18 de febreiro, no calendario xuliano, a maior fábrica de Petrogrado, a factoría Putilov, anunciou unha folga; disparouse aos folguistas e algunhas tendas pecharon, o que provocou insurreccións noutros centros de produción. O 23 de febreiro (8 de marzo,no calendario gregoriano), celebrouse unha serie de mitins e manifestacións con motivo do Día Internacional da Muller que progresivamente alcanzaron un forte ton político e económico. Chegado un momento, enviouse un batallón de soldados á cidade para tranquilizar o levantamento, pero moitos deles non só preferiron desertar senón que se rebelaron contra a súa xerarquía. Estes acontecementos obrigaron a Nicolao II a abdicar o 2 de marzo (15 de marzo, no calendario gregoriano).

Tras frustrarse a primeira intención do tsar de ceder o poder ao seu irmán menor, o Duque Mikhaíl Alexándrovich, o goberno quedou a cargo dun goberno provisional que duraría ata que levasen a cabo eleccións para a creación dunha asemblea constituínte. Paralelamente, reaparece o Soviet de Petrogrado, unha organización popular que fixera a súa primeira aparición durante a revolución rusa de 1905. A aparición dossoviets crea unha situación de poder dual difícil de articular, xa que ambos os organismos pronto competiran polo poder, levando ao país ao caos administrativo. O goberno provisional que substituíu ao tsar estivo dirixido inicialmente por un aristócrata, o príncipe Georgy Lvov. Que prometeu unhas reformas sociais e políticas que incumpriu. Despois de que o seu goberno fracasase, foi sucedido por un socialista, Aleksandr Kérenski. Como proseguiu coa participación de Rusia na Gran Guerra, Kérensky foi incapaz de tratar os problemas aos que se enfrontaba o país. O acoso desde a dereita (ejemplificado no Caso Kornilov) e a esquerda (principalmente de man dos bolxeviques) expuxo ao goberno baixo unha crecente presión. O regreso de Lenin a Rusia en abril, fortaleceu a posición dos bolxeviques e radicalizou a escena política, en especial coa publicación das súas famosas Teses de Abril.

Orde Número 1 e Xornadas de Xullo[editar | editar a fonte]

O 1 de marzo de 1917, o Soviet dos Representantes dos Traballadores e Soldados de Petrogrado expuxo a súa Orde Número 1, que exhortaba os militares a obedecer as súas ordes en lugar das do goberno provisional. As diferenzas entre o ambos se foron agravando co desgaste producido na guerra. Mentres a opinión pública clamaba polo fin da guerra, o goberno provisional era partidario de seguir a contenda. Os soviets estaban divididos, mentres que os bolxeviques estaban totalmente en contra da guerra, os demais partidos non querían a rendición rusa. Neste escenario prodúcense as Xornadas de Xullo, durante as cales unha gran multitude saíu ás rúas a pedir o fin da guerra e o traspaso de "todo o poder aos soviets". En agosto o intento de golpe de estado por parte do xeneral Kornílov deu vigor aos movementos intransixentes de esquerda e terminou de debilitar ao Goberno Provisional.

Revolución de outubro[editar | editar a fonte]

Ao final, o réxime instigado pola Revolución de Febreiro sería substituído pola forza durante a Revolución de Outubro.