Goberno Provisional Ruso

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Временное правительство России
Vremennoye pravitel'stvo Rossii
Российская республика
Rásiskaya republika
República rusa

1917
 

Bandeira Escudo
Himno: "A Marsellesa"
Capital Petrogrado
Lingua Ruso
Goberno República
Historia
 • Establecido 1917
 • Disolución 1917
Moeda Rublo ruso
Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros.

O Goberno Provisional Ruso formouse en Petrogrado despois da abdicación do tsar Nicolao II durante a Revolución de Febreiro de 1917. Consistiu nunha serie de sucesivos gabinetes, principalmente de coalición entre políticos liberais e socialistas moderados, que trataron infrutuosamente de resolver os graves problemas aos que se enfrontaba o país, enfrascado na impopular Primeira Guerra Mundial ata a toma do poder dos bolxeviques en novembro, ala radical do Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia, na Revolución de Outubro.

O primeiro goberno estivo formado exclusivamente por políticos burgueses, coa única excepción de Aleksandr Kerenskii, do Partido Social-Revolucionario (SR), que ingresou no goberno a título persoal. Durou apenas dous meses antes de cesar durante a Crise de abril debido ás diferencias sobre a guerra entre socialistas e os membros máis conservadores do Consello de Ministros. Formouse entón o primeiro dos varios Gobernos de coalición entre liberais e socialista. O príncipe Georgii Lvov mantívose á fronte do novo Goberno ata despois do fracaso da Ofensiva de Kerenskii, a crise cos membros do Partido Democrático Constitucional, os kadetes, pola tensión cos nacionalistas ucraínos e as Xornadas de Xullo, cando lle sucedeu Kerenskii á fronte dun gabinete temporal de socialistas e liberais independentes. Estes primeiros gobernos realizaron unha ampla labor de reforma política, pero non resolveron os problemas máis importantes da poboación: a fin da guerra, a reforma agraria, os cambios nas condicións dos obreiros urbanos e as aspiracións das minorías.

O novo acordo entre kadetes e socialistas xurdido tras semanas de negociacións puxo fin á crise gobernamental do verán pero non resolveu os desacordos entre eles nin permitiu avanzar nas reformas sociais e económicas esixidas cada vez con máis insistencia pola poboación nin levou a avances no fin da guerra. O verán trouxo a radicalización da situación en Rusia: mentres a dereita tendía a buscar unha figura autoritaria que impuxese orde, acabase coa crise e retomase a guerra con vigor, a esquerda reclamaba cada vez con maior insistencia a aplicación de profundas reformas políticas sociais e económicas. A falta de resultados das accións do Goberno e o fracaso do intento de golpe de Estado do comandante en xefe do Exército, debilitaron tanto á dereita como ao Goberno, ao que se viu involucrado no mesmo, e reforzaron a posición da esquerda radical, favorable a tómaa o poder polos soviets.

A mediados do outono, a situación de crise e a debilidade do Goberno levaron á discusión aberta dun cambio de Goberno e a formación dun puramente socialista. Mentres no campo os soviets aceleraban unha reforma agraria oficiosa e se independizaban de feito da administración central, nas cidades crecía o apoio á esquerda radical; cando os bolxeviques decidiron tomar o poder a través dos soviets no Segundo Congreso Nacional dos Soviets, a oposición gobernamental foi mínima. A Revolución de Outubro puxo fin ao período do Goberno provisional e deu paso a un novo bolxevique, o Sovnarkom.

Creación do Goberno Provisional[editar | editar a fonte]

Georgy Lvov, prestixioso liberal e primeiro presidente do Goberno Provisional trala Revolución de Febreiro.

O Comité provisional da Duma Estatal invitou ao comité executivo do Soviet de Petrogrado a tratar a situación política o 1 de marzoxul./ 14 de marzo de 1917greg. e reuníronse esa mesma tarde.[1][2] Para entón o comité executivo provisional do soviet xa decidira non ingresar no novo Goberno; a toma do poder non se formulara.[3] A reunión foi cordial entre os menxeviques Nikolai Chjeidze, Sujanov e Sokolov e os liberais Pavel Miliukov, Aleksandr Guchkov e Georgii Lvov. Os primeiros mostráronse dispostos a ceder o Goberno aos segundos e manterse fora[3] do novo Consello de Ministros.[1] A cambio do apoio dos socialistas,[2] estes exixiron a promulgación de dereitos civís[2][4][3] (de asociación, de formación de partidos políticos, de libertade de prensa...).[1] Debía liberarse ademais aos presos políticos,[3] estenderse os dereitos civís aos soldados e convocarse canto antes unha Asemblea Constituínte.[5][4][3][1] Esta debía elixirse por sufraxio universal, directo, igualitario e secreto e definiría a Constitución do país e a súa forma de Goberno (proclama do 3 de marzoxul./ 16 de marzo de 1917greg., ao día seguinte da formación do novo Consello de Ministros[6]).[5][7] O soviet da capital ofreceu publicamente o seu apoio[8] ao novo Goberno mentres se ativese ao acordo pactado,[4][3] pero rexeitou entrar no mesmo.[7] O Comité Executivo do soviet rexeitou a proposta dos deputados da Duma Imperial de Rusia para incluír a Chjeidze e Kerenskii no novo gabinete,[2] aínda que Kerenskii aceptouna pola súa conta e logrou máis tarde o respaldo do pleno do soviet ao día seguinte.[9][4] O soviet consideraba que a revolución fora burguesa e que, sendo así, os socialistas non debían formar parte do Goberno.[9][4] Este quedou entón formado por liberais, conservadores moderados e Kerenskii.[4]

Cando o tsar Nicolao II abdicou o 2 de marzoxul./ 15 de marzo de 1917greg. e o seu irmán o Gran Duque Miguel, rexeitou o trono ao día seguinte, o Goberno Provisional comezou a rexer o Imperio Ruso de xeito formal, pero o seu poder estaba realmente limitado pola crecente autoridade do Soviet de Petrogrado.[10]

O novo Goberno pareceu contar inicialmente cun apoio abrumador e contou con moitas das máis brillantes figuras dos liberais rusos, como o novo Primeiro Ministro Georgii Lvov,[11][8] progresista e respectado veterano do traballo nos zemtsvos.[12] A maioría dos seus membros provían do Partido Democrático Constitucional encabezado por Pavel Miliukov, quen ocupou a carteira de Exteriores.[11][8] O novo Consello de Ministros, porén, era débil e a súa autoridade era limitada en gran parte do país e na propia capital.[13] Os diversos nacionalismos do Imperio, as divisións entre os socialistas e a oposición entre estes e os liberais menoscababan o poder gobernamental.[13] Petrogrado, quedou a mercede do soviet.[14] O desexo da poboación de non limitar a revolución a reformas políticas, senón que incluíse medidas sociais e económicas complicou ademais desde o comezo as relacións entre os liberais e socialistas.[15] As diferencias sobre a guerra —moi impopular— tamén dificultaron o entendemento entre ambos grupos.[16] A concepción provisional do Goberno, o convencemento que só aquel que xurdise da Asemblea Constituínte elexida democraticamente por sufraxio universal secreto podería decidir as cuestións fundamentais políticas, sociais e económicas,[17] e os desacordos entre fracciones no Goberno fixeron que este pospuxese continuamente as reformas de importancia.[18]

A situación política[editar | editar a fonte]

A Revolución de Febreiro produciu un profundo cambio político; varreu temporalmente ás forzas á dereita dos liberais, transformados repentinamente nos novos conservadores da política nacional.[6] Esquerda e dereita dividíronse en fraccións moderadas e radicais. As primeiras forxaron unha colación para cooperar politicamente que caracterizou o período interrevolucionario.[6] A esquerda, formada por socialistas, quedou dividida fundamentalmente en defensistas favorables a cooperar cos liberais e cuxa principal figura foi o menxevique xeorxiano Irakli Tsereteli, e a corrente radical oposta ao Goberno provisional, formada polos socialrevolucionarios de esquerda, menxeviques internacionalistas, anarquistas e, principalmente, bolxeviques, con Lenin como figura máis destacada.[19] A primeira dominou a maioría dos soviets ata outono.[19]

O grupo moderado formouse pola unión oficiosa de destacados dirixentes de diversos partidos socialistas: ademais do propio Tsereteli, os menxeviques Nikolai Chjeidze ou Matvei Skobelev (presidente e vicepresidente do Soviet de Petrogrado), o tamén menxevique Fiodor Dan, os socialrevolucionarios Abraham Gotz e Nikolai Avksentiev (presidente do soviet nacional de campesiños), o exbolxevique Vladimir Voitinski, o socialista popular Alexei Peshejonov ou o bundista Mark Liber. Reunidos a miúdo de xeito informal na casa de Skovelev para tratar os diversos asuntos, constituían o núcleo da alianza menxevique-socialrevolucionaria que dominou a política rusa ata o outono.[20] A súa posición política caracterizouse por:[20]

  • O desexo de lograr unha paz xeneral negociada.
  • A súa intención de defender activamente o país ata a consecución da paz.
  • A súa disposición a colaborar co Goberno Provisional e, a partir de maio, incluso de ingresar nel nunha coalición de liberais e socialista. A esta ía unida unha preferencia por resolver as diferencias cos liberais mediante a negociación e certa insistencia a acudir ao apoio das masas para reforzar a súa postura, temerosos sempre de desatar unha guerra civil.[21]
  • A defensa de amplas reformas sociais e económicas, aínda que mostráronse dispostos a pospoñer as medidas máis controvertidas ata a reunión da Asemblea Constituínte ou ata o final da contenda.
  • A súa defensa do proceso democrático como base das decisións políticas.
  • Un constante temor á contrarrevolución, que levounos a non tomar medidas vigorosas para restaurar a orde pública ou a disciplina militar, que temían podían servir para favorecela.[21] A este temor uniuse a convicción de que o bloque non podía recibir ameazas reais da corrente máis radical.[21]
  • O convencemento de que a revolución tiña un carácter burgués e que a etapa socialista non chegara aínda.[21]

Este bloque moderado fíxose pronto co control do Soviet de Petrogrado e multiplicouse por todo o país: dominou a maioría dos soviets e, tralas eleccións do verán, a maioría dos concellos, ademais do Comité Executivo Central de Todas as Rusias xurdido do primeiro Congreso dos Soviets de Todas as Rusias celebrado en xuño.[21] A pesar da súa disposición a colaborar cos liberais, os socialistas nunca abandonaron certa hostilidade e receo ás actividades dos partidos máis conservadores, o que complicou a cooperación.[22] Contrarios a que os soviets tomasen o poder, tampouco se mostraron dispostos a someterse incondicionalmente á autoridade formal do Goberno.[22]

A dualidade do poder político, dividido na capital entre o Goberno Provisional e o Soviet de Petrogrado e no resto do país entre as institucións da administración e os diversos soviets, debíase á división social do país: mentres que o Goberno e as administracións representaban principalmente ás clases medias e altas, os soviets eran os representantes das clases baixas. O primeiro trataba de realizar unha reforma política sen grandes cambios na estrutura social e económica, mentres que os soviets reflectían os desexos das clases desfavorecidas de levar a cabo profundos cambios sociais e económicos.[23]

Principais problemas[editar | editar a fonte]

O Goberno provisional e a desilusión do campesiñado[editar | editar a fonte]

O Goberno e a guerra mundial[editar | editar a fonte]

O Goberno provisional e o control das forzas armadas[editar | editar a fonte]

Os planes de paz[editar | editar a fonte]

Os nacionalismos[editar | editar a fonte]

A caída da autocracia fomentou o crecemento dos nacionalismos do antigo Imperio Ruso, que xurdiron con diversa forza e variadas exixencias, desde modestas autonomías culturais ata a independencia.[24] Estes movementos foron radicalizándose ao longo de 1917,[24] aínda que as exixencias de independencia total da nova república rusa escasearon.[25]

Socialistas e liberais coincidían en opoñerse[25][26] a reformar o Imperio de acordo a divisións culturais e relixiosas, a pesar do seu desexo de reforzar os Gobernos locais.[13] Trataron de impedir a secesión das diversas minorías culturais do país e pospoñer as medidas sobre posibles autonomías ata a convocatoria da Asemblea Constituínte,[25][27] que confiaban apoiaría a centralización do país.[13] Tanto o Soviet de Petrogrado como o Goberno Provisional opuxéronse ás exixencias políticas das minorías non rusas do Imperio.[28][25] Rexeitouse tamén a reforma das unidades militares para crear novas formacións de acordo á nacionalidade.[29] O Goberno confiaba ademais que as novas liberdades políticas acabasen coas tensións nacionalistas e consideraban este problema como secundario.[30] Os bolxeviques e o resto da esquerda radical mostráronse máis favorables ás exixencias nacionalistas, pero dunha maneira vaga.[31]

As Cortes finlandesas encontráronse coa desaprobación de socialistas moderados e liberais ao proclamar a autonomía e estes trataron de atrasar as negociacións cos nacionalistas ucraínos ata que finalizase a guerra.[28] A proclamación dunha ampla autonomía pola Rada Central Ucraína o 10 de xuñoxul./ 23 de xuño de 1917greg. foi rexeitada polo Goberno Provisional,[32] que rogou á Rada que pospuxese calquera medida ata a reunión da Asemblea Constituínte.[28] A negativa daa Rada e as posteriores negociacións entre as dúas partes precipitaron a crise de Goberno que en xullo acabou co primeiro goberno de coalición pola dimisión en bloque dos ministros kadetes, opostos ás concesións aos ucraínos.[33][32] Só o último gabinete de coalición do outono prestou certa atención aos nacionalismos e realizou algunhas concesións tardías que non satisfixeron aos nacionalistas das minorías e que en última instancia quedaban condicionadas as decisións da Asemblea Constituínte.[30]

As exixencias dos obreiros[editar | editar a fonte]

O abastecemento das cidades e da fronte[editar | editar a fonte]

Crise financeira[editar | editar a fonte]

O déficit nos presupostos conduciu á inflación e á depreciación do rublo.[34] Mentres o Goberno imprimía gran cantidade de moeda, a confianza da poboación nesta diminuía.[34] As clases adineradas trataron de transferir os seus bens ao estranxeiro por calquer método, incluso ilegal.[34] As nuevas emisiones de moeda, chamadas popularmente «kérenskis», perderon valor a ollos da población.[34]

O intento do Goberno de obter crédito a través de bonos do chamado «crédito pola liberdade» resultou un fracaso[35] e intensificou a división social entre as clases privilexiadas, que o apoiaron, e as bajas, que o rexeitaron.[22] A alta burguesía rusa, porén, non subscribiu de forma destacada o empréstito.[35] A axuda financiera Aliada, que se reducira sustancialmente en xaneiro, continuou reducíndose, en parte pola percepción dos Gobernos Aliados e os seus representantes no país de que a situación do Exército impediría que este levase a cabo operación de ataque relevantes.[36]

O Goberno carecía dunha política financeira ben perfilada; implantou diversos monopolios e tratou de frear a inflación, controlar os gastos e aumentar os ingresos, á vez que garantía aos inversores estranxeiros os seus préstamos, incluídos os subscritos polo antigo réxime tsarista.[35] A finais de xuño, o Goberno aprobou unha lei que gravaba enormemente os beneficios –pero non na capital– obtidos nos últimos anos, aínda que facilitaba á vez evitar os pagos; os industriais e financeiros criticaron duramente a medida.[37]

Os gabinetes do período interrevolucionario[editar | editar a fonte]

Primeiro gabinete[editar | editar a fonte]

Segundo gabinete, coalición de partidos liberais e socialistas[editar | editar a fonte]

Kerenskii primeiro ministro, gabinete provisional e segunda coalición[editar | editar a fonte]

Cuarto gabinete, terceira coalición, o regreso dos kadetes e o golpe de Kornilov[editar | editar a fonte]

O directorio e o quinto gabinete[editar | editar a fonte]

Kerenskii creou un directorio de cinco membros[38] o 1 de setembroxul./ 14 de setembro de 1917greg., ao tempo que proclamaba a república.[39] Carente de figuras políticas de relevancia, no fondo supuxo a creación dun Goberno persoal do Primeiro Ministro, que quedou teoricamente reforzado polo nomeamento de Kerenskii como comandante en xefe do Exército; a autoridade civil e militar do país quedou nas súas mans.[38] Consciente da súa debilidade[40] política,[41] buscou recuperar o apoio dos kadetes a pesar da hostilidade[38] cara estes de gran parte dos dirixentes socialistas tralo intento de Golpe de Estado do xeral Lavr Kornilov.[39] Este aumentou o respaldo aos bolxeviques,[42] que acusaron aos socialistas moderados que controlaran ata entón o Soviet de Petrogrado de convenza co Goberno e os militares no golpe.[41] A debilidade dos socialistas moderados plasmouse na perda[42] da presidencia do Soviet da capital o 9 de setembroxul./ 22 de setembro de 1917greg., que Trotski pasou a presidir dezaseis días máis tarde. Os moderados tiveron que continuar coas súas actividades a través do Comité Executivo Central de Todas as Rusias, elixido no Primeiro Congreso dos Soviets de Todas as Rusias en xuño e que aínda controlaban.[41] Incluso entre os socialistas moderados creceu o rechazo a continuar cos gabinetes de coalición cos liberais.[43][38] Con gran esforzo, porén, Tsereteli e os seus partidarios lograron manter o apoio socialista á coalición na Conferencia Democrática a comezos de outubro: as confusas votacións aprobaron a continuación da coalición pero rexeitaron que esta incluíse ao último partido liberal significativo –o Partido Democrático Constitucional– e deron paso ao encargo de Tsereteli de aclarar a situación con Kerenskii.[43][38]

Un no Consello de Ministros de coalición –con dous ministros socialistas– acabou formándose o 25 de setembroxul./ 8 de outubro de 1917greg..[39][43][38] A pesar das votacións contrarias dos socialistas durante a conferencia democrática,[43] Tsereteli logrou a aprobación final da nova coalición, incluso despois de non lograr manter a súa promesa aos delegados socialistas de que o novo Goberno respondería ante o Preparlamento formado pola conferencia.[39] Este último Goberno foi débil,[43][38] pouco máis que unha camarilla de Kerenskii carente de verdadeiro apoio de socialistas e liberais,[39][38] que sumíronse pronto en disputas no Preparlamento.[44] Os ministros eran figuras de segunda fila da política nacional e, a pesar do reforzamento das correntes esquerdistas no país tralo golpe frustrado, máis conservadores que os sus predecesores.[40]

A revolución bolxevique e a fin do goberno provisional[editar | editar a fonte]

O batallón da morte formado por mulleres e último defensor do goberno provisional, xunto á sufraxista británica Emmeline Pankhurst.

O goberno provisional tivo éxito na organización das eleccións, mais fracasou no intento de finalizar coa participación rusa na Primeira Guerra Mundial (organizando a Ofensiva Kérenski), debilitando así a súa popularidade entre os detractores da guerra.

O goberno foi derrocado con extrema facilidade polos bolxeviques, que instauraron o seu propio «goberno provisional», o 7 de novembro de 1917 na coñecida Revolución de Outubro.[45] A pesar de que o plan bolxevique para tomar o poder era coñecido desde moitas semanas o goberno, debilitadísimo, foi incapaz de impedilo.[45] O goberno contaba para entón con escasas simpatías na capital e no campo e aínda menos defensores.[45]

Primeiros ministros do goberno provisional[editar | editar a fonte]

Asemblea Constituínte Rusa Revolución de Outubro Golpe de Kornolov Xornadas de Xullo Ofensiva de Kerenskii Crise de abril (1917) Revolución de Febreiro

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Basil (1984), p. 29
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Wade (1969), p. 5
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Ferro (1975), p. 90
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Wade (2000), p. 48
  5. 5,0 5,1 Kochan (1967), p. 183
  6. 6,0 6,1 6,2 Wade (2000), p. 53
  7. 7,0 7,1 Von Loewe (1967), p. 172
  8. 8,0 8,1 8,2 Ferro (1975), p. 93
  9. 9,0 9,1 Wade (1969), p. 6
  10. Rabinowitch (1991), p. 29
  11. 11,0 11,1 Wade (2000), p. 54
  12. Rabinowitch (1978), p. XXI
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 Basil (1984), p. 97
  14. Von Loewe (1967), p. 174
  15. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome mosse104
  16. Mosse (1967), p. 105
  17. Ferro (1975), p. 220
  18. Wade (2000), p. 55
  19. 19,0 19,1 Wade (2000), p. 67
  20. 20,0 20,1 Wade (2000), p. 71
  21. 21,0 21,1 21,2 21,3 21,4 Wade (2000), p. 72
  22. 22,0 22,1 22,2 Wade (2000), p. 80
  23. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome wade84
  24. 24,0 24,1 Wade (2000), p. 144
  25. 25,0 25,1 25,2 25,3 Wade (2000), p. 147
  26. Ferro (1975), p. 381
  27. Ferro (1975), p. 387
  28. 28,0 28,1 28,2 Basil (1984), p. 98
  29. Ferro (1975), p. 389
  30. 30,0 30,1 Wade (2000), p. 148
  31. Ferro (1975), p. 385
  32. 32,0 32,1 Ferro (1975), p. 391
  33. Basil (1984), p. 99
  34. 34,0 34,1 34,2 34,3 Pethybridge (1972), p. 107
  35. 35,0 35,1 35,2 Ferro (1975), p. 356
  36. Ferro (1975), p. 321
  37. Ferro (1975), p. 359
  38. 38,0 38,1 38,2 38,3 38,4 38,5 38,6 38,7 Wade (2000), p. 214
  39. 39,0 39,1 39,2 39,3 39,4 Basil (1984), p. 156
  40. 40,0 40,1 Anin (1967), p. 443
  41. 41,0 41,1 41,2 Wade (1969), p. 119
  42. 42,0 42,1 Mosse (1964), p. 417
  43. 43,0 43,1 43,2 43,3 43,4 Wade (1969), p. 121
  44. Basil (1984), p. 157
  45. 45,0 45,1 45,2 Gill (1978), p. 241