Henrique de Borgoña

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Henrique de Borgoña
Conde de Portugal
Henry, Count of Portugal.jpg
Nacemento ca. 1066
Dijon, Ducado de Borgoña, feudo do reino de Francia
Falecemento 22 de maio de 1112
Astorga.
Predecesor Raimundo de Borgoña
Cónxuxe/s Teresa de León
Casa Real Casa de Borgoña
Pai Henrique de Borgoña
Nai Sibila de Barcelona

Escudo de Henrique de Borgoña

Henrique de Borgoña, nado no 1066 en Dijon e finado o 24 de abril de 1112 en Astorga, foi conde de Portugal desde 1093 ata a súa morte.

Fillo de Henrique de Borgoña, último dos fillos do duque Roberto I de Borgoña, Roberto o Vello, e de Sibila de Barcelona, era neto do rei de Francia Roberto II o Piadoso. Foi irmán de Hugo I de Borgoña, duque de Borgoña, e de Eudes I de Borgoña, así mesmo duque de Borgoña.[1]

Tamén era parente de Raimundo de Borgoña, e do papa Calisto II.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Orixes e primeiros anos[editar | editar a fonte]

Henrique de Borgoña naceu en Dijon, daquela a capital do ducado de Borgoña, no ano 1066. O seu pai era Henrique de Borgoña, chamado o Donzel —un fillo do duque Roberto I de Borgoña (fillo á súa vez do rei Roberto II de Francia)— e a súa nai foi Sibila de Barcelona.[2]

A súa tía paterna, Constanza de Borgoña da casa ducal de Borgoña, casara co rei Afonso VI de León, da dinastía Ximena.

Como fillo menor, Henrique tivo escasas oportunidades de adquirir títulos e fortuna por herdanza, e por esa razón procurou riqueza e poder na península Ibérica. Así, Henrique chegou en 1087 ao reino de León xunto ao seu parente Raimundo de Borgoña,[3] ofrecendo os seus servizos a Alfonso VI "o Bravo", participando nas campañas bélicas entre monarcas cristiáns e musulmáns.

Ambos os nobres borgoñóns chegaron como cruzados para loitar contra os almorábides. As vitorias militares dos borgoñóns e a altura das súas relacións familiares en Europa propiciaron a conveniencia de enlaces matrimoniais.

Así, en 1092, Afonso casou á súa filla natural Urraca con Raimundo de Borgoña, outorgándolle un impoorttante dote: o goberno das terras galegas, desde o Ortegal até Coimbra, co título de condes de Galicia, tanto a Raimundo como a Urraca.

Dous anos máis tarde, en 1093, o outro cruzado, Henrique de Borgoña, tomaba a man da filla menor de Afonso VI, Teresa.[2]

Conde de Portugal[editar | editar a fonte]

Representación gótica de Teresa de Portugal (dereita).

Contra 1095 Afonso VI outorgó a este último matrimonio o novo condado de Portugal, formado cos territorios do sur do reino de Galicia situados entre o Miño e o Mondego (en realidade, a influencia deste condado chegaba case até o río Texo, isto é, á zona fronteiriza co norte da Lusitania.[2]

O novo condado portucalense pasou a prestarlle vasalaxe directa, desvisculándoo do de Galicia. O rei de León pretenderia así limitar o poder do conde Raimundo de Borgoña.

Ao enviuvar a raíña Urraca de León —media irmá de Teresa— por cuestións políticas e estratéxicas contrae matrimonio con Afonso I de Aragón. Henrique de Borgoña, aproveitando os problemas, conflitos familiares e políticos xurididos en torno á súa cuñada a raíña Urraca, declarou a independencia do condado de Portugal.[2]

Henrique morreu o 24 de abril de 1112 en Astorga, sendo sepultado na Sé de Braga. Á súa morte a súa viúva Teresa gobernou o condado durante a minoría do futuro Afonso I de Portugal que só contaba con tres años.

Porén, en 1128 o xove Afonso Henriques rebelouse contra a sua nai, que pretendia manterse no goberno do condado. Por iso, en 1139, Afonso reafirmouse independente de León, proclamándose rei de Portugal, recibindo o recoñecmento oficial do reino de León, en 1143, polo Tratado de Zamora, asinado o 5 de outubro dese ano co seu primo Afonso Raimúndez, que entón xa era o rei Afonso VII de León e Castela, e a do papado en 1179.

Descendencia[editar | editar a fonte]

Do seu matrimonio con Teresa de León tivo sete fillos:

Árbore xenealóxica[editar | editar a fonte]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
16. Hugo Capeto
 
 
 
 
 
 
 
8. Roberto II de Francia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
17. Adelaida de Aquitania
 
 
 
 
 
 
 
4. Roberto I de Borgoña
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
18. Guillerme I de Provenza
 
 
 
 
 
 
 
9. Constanza de Arlés
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
19. Adelaida de Anjou
 
 
 
 
 
 
 
2. Henrique de Borgoña
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
5. Hélie de Semur
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1. Henrique de Borgoña
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
24. Borrell II
 
 
 
 
 
 
 
12. Ramón Borrell
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
25. Letgarda de Tolosa
 
 
 
 
 
 
 
6. Berenguer Ramón I
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
26. Roger I de Carcasona
 
 
 
 
 
 
 
13. Ermesenda de Carcasona
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
27. Adelaida de Gévaudan
 
 
 
 
 
 
 
3. Sibila de Barcelona
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
7. Guisla de Lluça
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


Henrique de Borgoña
Nacemento: 1066 Falecemento: 1112


Outros títulos Nobiliarios
Vacante
O último posuidor do título foi
Nuno II Mendes


Conde de Portugal
Título outorgado por Afonso VI de León
(Xunto con Teresa de Portugal)
Sucedido  por
Teresa de Portugal
Afonso I de Portugal

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Henrique de Borgoña Modificar a ligazón no Wikidata

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • López-Sangil, José Luis (2002): La nobleza altomedieval gallega, la familia Froílaz-Traba. Noia - A Coruña: Editorial Toxosoutos, S.L. ISBN 84-95622-68-8.
  • Bartlett, Robert (2009): La formación de Europa: Conquista, colonización y cambio cultural, 950-1350. València: Publicacions de la Universitat de València ISBN 84-370-5691-8. Sinopse.

Outros artigos[editar | editar a fonte]