Cabo Ortegal

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Cabo Ortegal
Cabo Ortegal
Vista do cabo Ortegal dende o seu camiño de acceso

Ortegal é un cabo situado na comunidade autónoma de Galicia, no concello de Cariño (A Coruña). Dende este cabo e ata a fronteira portuguesa atópase unha das costas máis recurtadas do continente europeo, so comparable ás costas bretoas.

Situación[editar | editar a fonte]

Cabo Ortegal é un dos punto máis setentrionais da Península Ibérica, só superado polo cabo da Estaca de Bares, cunha latitude de 43º 46' 20' Norte e unha lonxitude 7º 52' 05' Oeste.

Cabo Ortegal, ademais, trátase do lugar máis senlleiro do concello de Cariño, xa que nel se atopa o quilómetro cero do Mar Cantábrico. Polo seu extraordinario valor xeolóxico, morfolóxico, ornitolóxico e, por suposto, paisaxístico, Ortegal está incluído no lugar de interese comunitario (L.I.C.) Costa Ártabra.

É un dos esteiros máis importantes de España e de Europa, tal e como recoñecen as súas múltiples catalogacións, que, entre outras, son: humidal incluído no convenio Ramsar e polo tanto de importancia internacional e zona de especial protección para as aves, ademais de lugar de importancia comunitaria

Vistas dende o faro[editar | editar a fonte]

A localidade máis próxima é Cariño, porto pesqueiro de importancia e lugar dende o que se chega ao cabo Ortegal e ao seu faro. Á dereita esténdese a ría de Ortigueira cos seus cantís e os seus areais. Preto do cabo, as ladeiras gañan en verticalidade e altura para configurar un lugar maxestoso.

O cabo Ortegal é, en realidade, unha ampla arcada que se abre ao océano franqueada por dous saíntes rochosos: a punta do Limo, ao oeste, e a punta dos Aguillóns ao leste. É nesta onde se empraza o faro de Cabo Ortegal, unha torre cilíndrica pintada de branco e vermello, dende a cal pode divisarse:

  • De fronte ao faro, os tres aguillóns, tres farallóns afiados constantemente erosionados, onde os percebeiros arriscan a súa vida para conseguir percebes. Este impresionante conxunto xa foi citado hai 19 séculos polo grego Ptolomeo co nome de Trileuco, que podería traducirse por os tres brancos, posiblemente referíndose á escuma branca que golpea os farallóns, ou quizais ao guano xerado pola gran colonia de araos que alí había, a máis importante de España, extinguida nos anos 70 do século XX.
  • Ao oeste, os cantís van gañando en altura sobre o Atlántico. Divísase en primeiro termo a Punta do Limo. Tras ela, a cota máxima de 613 m sobre o mar, Vixía Herbeira. Este enclave cariñés é o cantil mariño máis alto non só de España, senón do centro e sur de Europa, tan só superado por algúns fiordes noruegueses.

Rochas milenarias[editar | editar a fonte]

Ortegal é ademais un complexo xeolóxico de interese internacional. Algúns dos seus materiais xurdiron da colisión de anacos continentais do Noratlántico e Báltico. Rochas básicas, ultrabásicas, gneis ou ecloxitas (pedras de gran dureza e moi resistentes á erosión) abundan na contorna do cabo. Mais é o granito negro a rocha máis espectacular desta paraxe, xa que as que aquí se atopan, son as máis antigas da Península Ibérica e as 4ª do planeta, de antigüidade semellante a algunhas en Australia, Canadá ou Polonia. Este granito negro formouse baixo a superficie terrestre, a partir do magma, hai aproximadamente 1.160 millóns de anos [1][2], o que, á súa vez, implica que a Península Ibérica é anterior á chamada explosión da biodiversidade na Terra.

Naquela época a terra tiña unha aparencia "bastante inhóspita". Só existían seres vivos unicelulares, a atmosfera era pobre en osíxeno e o sol era un 10% menos brillante, segundo os investigadores. Estas rochas permaneceron a grande profundidade ata que afloraron cando os continentes, que estaban agrupados nun só, Panxea, dividíronse, o que produciu un cantil de máis de 600 metros de altura.

Fauna no cabo[editar | editar a fonte]

Durante a primavera, as repisas e fendas dos cantís son ocupadas por centos de gaivotas patiamarelas, e en moito menor número por outras especies como a choia biquivermella, o paíño común, o merlo azul o corvo mariño cristado ou o falcón peregrino.

Coa chegada do outono, numerosas aves mariñas de decenas de especies diferentes migran cara ao sur fronte a este cabo, convertido así (xunto coa Estaca de Bares) nun dos mellores lugares de Europa para estudar as súas viaxes dun mar a outro. Tamén é habitual contemplar cetáceos como delfíns, caldeiróns e, en ocasións, baleas.

A ruta do medievo[editar | editar a fonte]

O cabo Ortegal é a orixe da Gran Ruta de Sendeirismo do Medievo (GR 50). Única deste tipo nas rías altas, une este lugar co casco histórico de Betanzos. A súa duración é de aproximadamente 23 horas de camiñada continua.

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Galería de imaxes de Cariño.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Vixía de Herbeira

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]