Florón (arquitectura)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Florón a rematar a composición escultórica na Casa do Concello de Aachen, Alemaña.

O elemento arquitectónico florón, tamén crista, designa un pequeno elemento decorativo de pedra difundido en edificios da Idade Media, especialmente durante o estilo gótico. Xeralmente situado en lugares altos como parte integrante de elementos de acentuación de verticalidade, o florón xorde como remate illado no cumio de pináculos, gabletes, etc., onde proliferan tamén os cogullos.

Ilustración de Viollet-le-Duc, de remate con cogullos e florón, 1856

Este elemento é a representación estilizada dunha flor (por exemplo a Flor de lis) e está composto por un elemento central vertical rodeado de catro follas ou pétalos que se abren para o exterior e que, en conxugación, forman unha planta e alzado cruciformes. Os floróns poden tamén xurdir en par (un por riba do outro).




Elementos da arquitectura eclesiástica
Áreas: Ábsida | Absidiola | Adro | Claustro | Coro | Cruceiro | Deambulatorio | Nártex | Nave | Presbiterio | Sancristía | Transepto
Exterior: Arcobotante | Arquitrabe | Arquivolta | Cabeceira | Campanario | Canzorro | Chapitel | Contraforte | Espadana | Fachada | Gárgola | Nicho | Pináculo | Portada | Porta | Tiburio | Tímpano | Xamba
Interior: Altar | Arcada | Bóveda | Capitel | Ciborio | Columna | Cruxía | Cuncha | Cúpula | Galería | Hemiciclo | Imaxinería | Mosaico | Pavimento | Piar | Retablo | Rosetón | Tribuna | Triforio | Vitral
Outros: Arco | Baixorrelevo | Cogullo | Florón | Gablete | Lobo | Tramo | Trazaría