Pináculo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Esquema da sección dunha catedral, indicando o pináculo.

Pináculo é o punto máis alto de un determinado lugar, un edifício ou unha torre, por exemplo. O pináculo en albanelaría emprégase como peso no cume dun contraforte ou como motivo decorativo como remate. Foi moi empregado na arquitectura gótica na procura dunha maior sensación de altitude dos edificios.

Pináculo gótico rematado en florón


Elementos da arquitectura eclesiástica
Áreas: Ábsida | Absidiola | Adro | Claustro | Coro | Cruceiro | Deambulatorio | Nártex | Nave | Presbiterio | Sancristía | Transepto
Exterior: Arcobotante | Arquitrabe | Arquivolta | Cabeceira | Campanario | Canzorro | Chapitel | Contraforte | Espadana | Fachada | Gárgola | Nicho | Pináculo | Portada | Porta | Tiburio | Tímpano | Xamba
Interior: Altar | Arcada | Bóveda | Capitel | Ciborio | Columna | Cruxía | Cuncha | Cúpula | Galería | Hemiciclo | Imaxinería | Mosaico | Pavimento | Piar | Retablo | Rosetón | Tribuna | Triforio | Vitral
Outros: Arco | Baixorrelevo | Cogullo | Florón | Gablete | Lobo | Tramo | Trazaría