Beck

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Beck
Detour 2006 - Beck.jpg
Nome completo Bek David Campbell
Naceu 8 de xullo de 1970 (43 anos)
Orixe Os Ánxeles Flag of the United States.svg
Ocupación (s) cantante, compositor, músico, produtor
Xénero rock alternativo, art-folk
Selo(s) discográfico (s) DGC, Interscope, Geffen, XL, Bong Load
Tempo en activo 1988 - actualidade
Web http://www.beck.com


Bek David Campbell, nado nos Ánxeles (California) o 8 de xullo de 1970, é un músico, cantante e multi-instrumentista estadounidense, máis coñecido como Beck Hansen. Co seu collage de estilos musicais, irónicas letras e post-modernos arranxos usando samples, caixas de ritmos e efectos de sons, Beck foi aclamado pola crítica e polo público ao longo de toda a súa carreira e é considerado un dos músicos máis peculiares do rock alternativo das últimas dúas décadas.

Dous dos discos máis populares e aclamados de Beck son Odelay (1996) e Sea Change (2002). Odelay foi nomeado Álbum do Ano pola revista estadounidense Rolling Stone e pola británicas NME e Mojo. Odelay tamén foi nomeada ao premio Grammy ao Álbum do Ano.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Beck é fillo do músico canadense David Campbell, e da artista visual e antifa "estrela" de Andy Warhol, Bibbe Hansen. A súa avoa materna era Al Hansen, tamén unha artista visual da escola artística Fluxus. O avó paterno de Beck era un ministro presbiteriano, mentres que por parte de nai a súa avoa era xudea; a súa nai tamén era de ascendencia norueguesa e sueca. Cando os seus pais se separaron, Beck estivo coa súa nai e o seu irmán nos Ánxeles, onde foi influenciado pola diversidade musical da cidade.

Primeiras actuación e edicións[editar | editar a fonte]

Beck Hansen.jpg

Despos de deixar o instituto a mediados dos anos 80, Beck viaxou por Europa e desenvolveu o seu talento como músico da rúa. En Alemaña pasou un tempo co seu avó Al Hansen. A finais da década chegou a Nova York, onde se relacionou co movemento anti-folk, influenciado polo polo punk.

No ano 1988 Beck gravou un casete titulado Banjo Story, que dende entón está dispoñible como bootleg. Regresou aos Ánxeles co cambio da década e viviu nun pendello traballando en empregos pouco cualificados mentres seguía desenvolvendo o seu estilo musical. Beck tamén tocou en varios locais dos Ánxeles, dende clubes de punk ata cafeterías, e incluso nas rúas. Durante ese tempo coñeceu a Chris Ballew, fundador de The Presidents of the United States of America, e ambolosdous actuaron na rúa como dúo durante un tempo. Algunhas das súas primeiras gravacións conseguíunas traballando con Tom Grimley nos Poop Alley Studios, unha parte de WIN Records.

En 1993 Beck editou o seu primeiro álbum de estudio, Golden Feelings, a través do selo de Peter Hughes Sonic Enemy. Inicialmente foi lanzado só en casete (aínda que máis parte apareceu unha edición limitada en CD). Estímase que só se fabricaron entre 500 e 700 copias, sendo un traballo moi difícil de conseguir. AllMusic.com describiría posteriormente ao álbum como "un extremadamente interesante, entretido, e humorístico documento que demostra que dende un principio, o truco de Beck baseábase na experimentación".

Álbums independentes[editar | editar a fonte]

En 1993 Beck asinou un contrato con Bong Load Custom Records (propiedade deTom Rothrock, Rob Schnapf e Bradshaw Lambert). A súa primeira edición para a discográfica foi "Loser", unha colaboración entre o produtor de hip hop Carl Stephenson e Beck. A canción foi toda unha sensación cando o presentador de radio Chris Douridas púxoa en Morning Becomes Eclectic, o principal programa musical da radio universitaria de Santa Monica KCRW. Esta exposición na radio e a posterior actuación ao vivo o 23 de xullo de 1993, levou a unha guerra entre selos para asinar con Beck. Finalmente, o artista elexiu Geffen Records, que lle daba permiso para a edición de dous álbums independentes mentres durase o contrato. De todas as discográficas que lle ofreceron a Beck asinar con el, Geffen foi a que menos cartos lle daba, pero a que lle deixaba maior liberdade creativa.

O 22 de febreiro de 1994 Flipside Records editou Stereopathetic Soulmanure. Era un disco extenso con 25 temas, que contiña os favoritos dos seareiros "Satan Gave Me a Taco", "Rowboat" e "Thunderpeel", así como pistas faladas sen sentido, ruído e gravacións ao vivo. Johnny Cash gravaría posteriormente "Rowboat" e incluiríaa no seu álbum de 1996 Unchained. Cash diría que a canción "soaba como algo que podería ter escrito ou feito nos 60, cando estaba pasando por unha época estraña".

En marzo de 1994, Geffen editou a estrea de Beck cun grande selo, Mellow Gold. O álbum converteu a Beck nun éxito entre o grande público, recibindo as mellores puntuacións posibles nas revistas Spin e Rolling Stone e en AllMusic.

O 27 de xuño, o selo de Olympia K Records editou o álbum One Foot in the Grave, o terceiro disco de Beck en 1994. O traballo contaba cun bo número de destacados músicos da escena independente como Calvin Johnson de Beat Happening, Chris Ballew de The Presidents of the United States of America ou os membros de Built to Spill Scott Plouf e James Bertram.

Beck comezou nese ano unha xira por todo o mundo, facendo unha aparición no escenario principal do festival Lollapalooza de 1995. Algúns críticos da época calificárono como un one-hit wonder polo éxito de "Loser".

Odelay[editar | editar a fonte]

Beck 2006-01.jpg

Cando chegou o momento de gravar o sucesor de Mellow Gold, Beck aliouse con Tom Rothrock e Rob Schnapfen como produtores. O resultado foi Odelay, editado en 1996, que contiña unha gran variedade de estilos, dende o indie rock ata o funk, blues ou country. O seu principal sinxelo, "Where It's At", foi moi escoitado nas radios, e o seu videoclip programado habitualmente na MTV. Odelay recibiu eloxios da Rolling Stone e gañou varios premios da industria musical, incluídos dous Grammys. Ademais de "Where It's At", foron lanzados outros tres sinxelos do álbum: "Devils Haircut", "Jack-Ass" e "The New Pollution".

Beck contribuíu ao proxecto de trip hop experimental Forest for the Trees, do seu colaborador Carl Stephenson e que empezara en 1993. O proxecto editou un álbum auto-titulado no ano 1997, ao que lle seguiu un EP en 1999. Beck colaborou con voces faladas, harmónicas e outros instrumentos.

Mutations e Midnite Vultures[editar | editar a fonte]

No ano 1998 Beck editou o álbum Mutations. Aínda que o disco foi orixinelmente programado para ser lanzado polo selo Bong Load Records, Geffen interviu e publicouno en contra dos desexos de Beck. O artista tratou entón de anular os contratos con ambas discográficas, e estas demandárono por incumplimento de contrato. O litixio prolongouse durante anos, e ata o día de hoxe aínda non se sabe se está completamente resolto.

Mutations foi producido por Beck e Nigel Godrich (frecuente produtor e colaborador de Radiohead) e foi gravado en dúas semanas, durante as cales Beck gravou un tema cada día, producíndose 14 cancións. Mutations alonxouse da desidade electrónica de Odelay e amosa unhas maiores influencias do folk e do blues. O álbum está formado por temas vellos, algúns deles do ano 1994.No ano 1999, Beck gañou o Grammy á mellor interpretación de rock alternativo por Mutations.

En novembro, Geffen editou editou o agardado Midnite Vultures, que foi promocionado por unha extensa xira mundial. Para beck foi o regreso ás enerxéticas actuacións que foran a súa marca rexistrada anos atrás. O escenario incluia unha cama vermella que descendía do teito para a canción "Debra", e a banda de xira estaba complementada por unha sección de metais. Midnite Vultures foi nomeado ao Grammy ao mellor álbum, premio que finalmente levaría Two Against Nature de Steely Dan.

Sea Change[editar | editar a fonte]

No 2001 o EP Beck, formado por caras-b da època de Midnite Vultures, foi editado. O EP estivo só dispoñible a través da páxina web do artista, é so foron fabricadas 10.000 copias.

No ano 2002 Beck lanzou o álbum Sea Change, que, ao igual que Mutations, foi producido po Nigel Godrich. Este converteuse no primeiro álbum de Beck en entrar no top 10 estadounidense, acadando o número 8. O disco tivo moi boas críticas, levándose 5 estrelas da Rolling Stone e quedando no segundo posto na enquisa de críticos do ano 2002 de Pazz & Jop.

Sea Change foi concebido ao redor dun único tema: o fin dunha relación. O álbum conta con arranxos de cordas feitos polo pai de Beck, David Campbell, e a unha densa mestura sónica que lembra a Mutations. A pesar de que se editaron algúns sinxelos para a radio, nungún deles estivo dispoñible para o público comercialmente. En agosto do 2002, antes da edición do disco, Beck comezou unha xira acústica en solitario en pequenos teatros e salas, durante a cal tocou varias cancións do álbum a piques de sair. A xira realizada tras o lanzamento contou con The Flaming Lips como teloneiros e banda de acompañamento de Beck.

Unha canción que Beck compuxo xunto con William Orbit, "Feel Good Time", foi gravada pola cantante pop Pink para a banda sonora da película do 2003 Charlie's Angels: Full Throttle. Beck tamén versionou o tema de Bruce Haack "Funky Lil Song" para Dimension Mix, un álbum tributo dedicado ao pioneiro da música electrónica Bruce Haack e ao seu selo Dimension 5 Records, que o seu amigo e colaborador prduxo en beneficio da organización Cure Autism Now.

Guero e The Information[editar | editar a fonte]

Beck at Pancho Villa Taqueria in San Francisco.jpg

No ano 2004 Beck regresou ao estudio para gravar o seu sexto álbum cunha grande discográfica. O disco, Guero, foi producido por The Dust Brothers e Tony Hoffer, e conta coa colaboración de Jack White de The White Stripes, marcando un regreso ao son da época Odelay. O álbum foi publicado no mes de marzo do 2005 e tivo boas críticas na meirande parte da prensa popular, como Rolling Stone e The New York Times. Pitchfork Media non o recibiu de forma tan entusiasta, ao igual que as revistas Q, Dusted e Mojo.

Guero estreouse no número 2 das listas da Billboard, ao vender 162.000 copias na súa primeira semana, sendo a mellor cifra de vendas de Beck e a súa mellor posición en listas. Editáronse tres sinxelos do álbum: o primeiro, "E-Pro", foi ben recibido pola comunidade rock mainstream, sendo habitualmente pinchado nas radios; "Girl" escoitouse menos nas principais radios, pero si bastante nas independentes e universitarias; "Hell Yes" sería o terceiro e derradeiro sinxelo do disco.

O 1 de febreiro do 2005, Beck editara un EP con catro remesturas de temas de Guero realizadas por artistas independentes que usan sons de varias consolas de videoxogos de 8 bits como a Game Boy. O EP, GameBoy Variations, conta cos temas "Ghettochip Malfunction" ("Hell Yes") e "GameBoy/Homeboy" ("Que' Onda Guero"), remesturados pola banda 8-Bit, e con "Bad Cartridge" ("E-Pro") e "Bit Rate Variation in B-Flat" ("Girl"), remesturados por Paza {The X-Dump}. Este EP apareceu cun número da revista Nintendo Power. Tamén nese tempo Beck editou A Brief Overview, un álbum promocional retrospectivo con temas de Guero, Sea Change, Mutations, Midnite Vultures e Odelay. O 26 de decembro do 2005 lanzouse o álbum de remesturas Guerolito, formado por todos os temas de Guero remesturados por aclamados músicos.

O segunte álbum de estudio do artista, The Information, producido por Nigel Godrich, lanzouse o 3 de outubro do 2006. O disco tardou máis de tres anos en realizarse e foi descrito como "quasi hip-hop". Este viña cunha folla de pegatinas, usadas para "realizar a túa propia portada". Debido a isto, The Information foi descalificado pola Official Chart Company para entrar na lista británica de álbums, pero nos Estados Unidos deulle a Beck o seu terceiro top 10 na lista Billboard 200, acadando o número 7. O primeiro sinxelo estadounidense, "Nausea", apareceu na radio o 5 de setembro do 2006. No Reino Unido o primeiro sinxelo foi "Cellphone's Dead".

O 21 de agosto do 2007 lanzouse en iTunes "Timebomb", un sinxelo que non aparecía en ningún álbum, e o 2 de novembro publicouse unha edición limitada en vinilo de 12", cunha versión instrumental do tema na cara-b. No mes de decembro anunciouse que "Timebomb" fora nomeada a un Grammy na categoría de melllor interpretación vocal de rock en solitario.

Actualidade[editar | editar a fonte]

No mes de febreiro do 2008, Beck dixo nunha entrevista coa Rolling Stone que estaba traballando nun novo álbum e que agardaba editalo a finais dese ano. A principios de marzo revelouse que o seu produtor sería Danger Mouse. O sinxelo "Chemtrails" estivo dispoñible no MySpace e na páxina de Beck e a principios de xuño interpretou varios temas do álbum nunha actuación en The Echo, Os Ánxeles. Modern Guilt foi lanzado no mes de xullo polo selo Interscope en Norteamérica e por XL Records no resto do mundo. Unha versión completamente acústica do disco, gravada en Xapón, apareceu como vídeos na web do artista en 2009.

Nunha entrevista en agosto do 2010 con Pitchfork Media, Beck revelou que quería editar polo menos unha canción antes do final do verán. Este feito levou a que compuxese cancións para a banda ficticia Sex Bob-omb na banda sonora da película Scott Pilgrim vs. the World.

Discografía[editar | editar a fonte]


Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Beck