Tradicionalismo

Tradicionalismo
Instancia de ideoloxía política filosofía política filosofía social  Subclase de conservadorismo  Causado por Primeira revolución inglesa Revolución Francesa
Características  Influído por Reflexões sobre a Revolução na França (pt)
Implicados  Persoas relevantes Edmund Burke
Historia  Acontecementos importantes Primeira revolución inglesa 1789 Revolución Francesa
Códigos e identificadores Freebase /m/03cg0cs
Fontes e ligazóns
Wikidata

O tradicionalismo é unha corrente filosófica do conservadorismo que afirma (1) a existencia dunha orde moral perdurable que transcende a vontade individual, (2) a adhesión ao costume e á continuidade como depósitos de sabedoría acumulada, e (3) o principio de prudencia á hora de aplicar cambios co fin de evitar a perturbación dos vínculos sociais establecidos. Concibe a sociedade como unha entidade orgánica moldeada pola prescrición histórica máis que pola abstracción contractual, poñendo a énfase na xerarquía, na variedade dos esforzos humanos e nas restricións ao poder co fin de conter as paixóns e previr os excesos utópicos enraizados na confianza excesiva na perfectibilidade humana.

Iniciado por Edmund Burke nas súas Reflexións sobre a Revolución en Francia (1790), este enfoque criticou o racionalismo revolucionario por desencadear o caos ao romper os vínculos coa tradición e coas institucións herdadas, defendendo no seu lugar unha reforma gradual que respecte o tecido interconectado da sociedade civil. As ideas de Burke sentaron as bases do conservadorismo como defensa dunha liberdade ordenada fronte ao fervor ideolóxico, influíndo nas respostas a convulsións posteriores ao dar prioridade á preservación da continuidade moral e cultural por riba da igualdade abstracta ou da transformación impulsada pola masa.

Revivido a mediados do século XX por pensadores como Russell Kirk, que expuxo dez principios conservadores, incluíndo a vinculación da liberdade coa propiedade e a preferencia polas comunidades voluntarias por riba do colectivismo coercitivo, o tradicionalismo distínguese do individualismo libertario ou do intervencionismo neoconservador polo seu foco nas "cousas permanentes" —a fe, a familia e o costume local— como baluartes fronte ás forzas atomizadoras da modernidade. Aínda que a miúdo é criticado pola súa suposta resistencia ao progreso, os seus defensores argumentan que a observación empírica dos resultados revolucionarios valida un enfoque cauteloso fundamentado nas realidades probadas da natureza humana e da evolución social.

Véxase tamén

Outros artigos

• Conservadorismo