Green Bay Packers

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Green Bay Packers
Fundado en 1919
Sede en Green Bay, WI
Logo dos Green Bay Packers
Wordmark dos Green Bay Packers
Logo Wordmark
Afiliacións de Liga/Conferencia

National Football League (1921–presente)

Uniforme actual
Packers 2015 uniforms.png
Cores

Verde escuro, Ouro e branco

              
Canción Go! You Packers! Go!
Cadro de persoal
Propietario(s) Green Bay Packers, Inc. (360 584 socios)
Presidente Mark H. Murphy
Director xeral Ted Thompson
Adestrador Mike McCarthy
Historia
  • Green Bay Packers (1919–presente)
Alcume(s)
  • Indian Packers (1919)
  • Blues (1922)
  • Big Bay Blues (1920s)
  • Bays (1918–1940s)
  • The Pack (actual)
  • The Green and Gold (actual)
Campionatos

Títulos de Liga (13)

  • National Football League (11)
    1929, 1930, 1931, 1936, 1939, 1944, 1961, 1962, 1965, 1966, 1967
  • AFL-NFL Super Bowl (2)
    1966 (I), 1967 (II)
  • Super Bowl (2)
    1996 (XXXI), 2010 (XLV)

Conferencia (9)

  • NFL Oeste: 1960, 1961, 1962, 1965, 1966, 1967
  • NFC: 1996, 1997, 2010

División (17)

  • NFL Oeste: 1936, 1938, 1939, 1944
  • NFL Central: 1967
  • NFC Central: 1972, 1995, 1996, 1997
  • NFC Norte: 2002, 2003, 2004, 2007, 2011, 2012, 2013, 2014
Estadios
  • Hagemeister Park (1919–1922)
  • Bellevue Park (1923–1924)
  • City Stadium (1925–1956)
  • Lambeau Field (1957–presente)

Os Green Bay Packers son un equipo profesional de fútbol americano con sede na cidade de Green Bay, Wisconsin. Forman parte da National Football League (NFL) como membro da National Football Conference (NFC) na súa División Norte. Son a terceira franquía máis vella da NFL, xa que se fundou e comezou a xogar en 1919.[1] Alén diso, os Packers son o único equipo equipo profesional das grandes ligas estadounidenses estabelecido no país sen ánimo de lucro e que pertence a unha comunidade de persoas e non a un único propietario.[2] O seu estadio local é o Lambeau Field, recinto inaugurado en 1957 con capacidade para 81.435 espectadores.

Os Packers son o último vestixio dos "equipos de pequenas cidades" comúns durante as décadas de 1920 e 1930. Fundados en 1919 por Earl "Curly" Lambeau e George Whitney Calhoun, a franquía recolle a testemuña doutros equipos semiprofesionais de Green Bay fundados a partir de 1896. Entre 1919 e 1920m os Packers competiron contra outros equipos semiprofesionais dos arredores de Wisconsin e en xeral do Medio Oeste norteamericano. Pouco máis tarde, en 1921, o club únese á American Professional Football Association (APFA), a antecesora da actual NFL. Aínda que Green Bay é, de lonxe, o mercado deportivo máis pequeno do deporte profesional estadounidense (a cidade apenas supera os 100.000 habitantes), a súa base local de fans e medios de comunicación esténdese 200 quilómetros ao sur até Milwaukee, onde chegaron a xogar partidos como locais entre 1933 e 1994.

A nivel deportivo, o equipo gañou o campionato de liga en 13 ocasións, o que supón o maior número de títulos da historia da NFL. Dos trece, nove foron conseguidos antes da instauración da Super Bowl e, por tanto, catro corresponden a trofeos da mesma. Os Packers gañaron as dúas primeiras Super Bowls da historia en 1967 e 1968, sendo o único equipo en derrotar ás franquías da American Football League (AFL) antes da fusión da AFL coa NFL. De feito, o trofeo da competición recive o nome de Trofeo Vince Lombardi na honra do adestrador que guiou aos de Wisconsin aos dous títulos. As súas outras dúas Super Bowls chegaron en 1997 (XXXI) e 2011 (XLV). Os Packers manteñen unha longa rivalidade cos Chicago Bears, Minnesota Vikings e Detroit Lions, todos equipos da División Norte da NFC. De feito, a rivalidade entre os de Chicago e os de Green Bay é unha das máis antigas da NFL, xa que data de 1921.

Historia[editar | editar a fonte]

O equipo foi fundado o 11 de agosto de 1919[1][3] por dous antigos xogadores de instituto, Earl "Curly" Lambeau e George Whitney Calhoun. Non competiu en ningunha das ligas profesionais ata o ano 1921, cando pasaron a formar parte da National Football League.

1929–1931: O equipo de Lambeau[editar | editar a fonte]

Os Packers gañaron o seu primeiro título da NFL na campaña de 1929 sen ceder ningunha derrota cun rexistro de 12–0–1, guiados por unha férrea defensa que rexistrou oito partidos sen deixar anotar ningún punto aos rivais. Green Bay repetiu como campión de liga nos anos 1930 e 1931, ganándolle aos equipos de Nova York e Chicago. Algúns dos membros destacados e futuros membros do Salón da Fama da NFL desta época foron Mike Michalske, Johnny McNally, Cal Hubbard e Arnie Herber. Entre as marcas acadadas durante esta época estivo a consecución de 30 vitorias consecutivas na casa, un récord da NFL que aínda se mantén.[4]

1935–1945: A era de Don Hutson[editar | editar a fonte]

Don Hutson chegou a Green Bay dende o equipo de Alabama en 1935 e liderou a liga en canto a recepcións durante oito tempadas, gañando os campionatos de 1936, 1939 e 1944. Hutson xogou tamén na defensa, liderando a liga en interceptacións en 1940. Hutson tiña conseguidos 18 récords da NFL cando se retirou en 1945, moitos deles aínda en vixencia.[5] En 1951 os Packers retiraron o seu dorsal número 14, e foi introducido no Salón da Fama da NFL en 1963.

1946–1958[editar | editar a fonte]

Tralo retiro de Hutson o equipo pasou a obter resultados moito peores nas seguintes tempadas, con rexistros de 12-10-1 nos anos 1947 e 1948, e 3-9 no 1949. Curly Lambeau deixou o equipo trala tempada de 1949. Os seguintes adestradores Gene Ronzani e Lisle Blackbourn non conseguiron acadar bos resultados de novo, incluso coa estrea dun novo estadio no ano 1957. A xeira de malos resultados chegaría ao seu peor resultado na tempada de 1958 ás ordes do adestrador Ray McLean, marcando o peor rexistro da historia da franquía en 1–10–1.[6]

1959–1967: A era Lombardi[editar | editar a fonte]

Os Packers contrataron coma adestrador e director xeral a Vince Lombardi, antigo adestrador axudante dos New York Giants, o 2 de febreiro de 1959. Baixo a guía de Lombardi os Packers gañaron cinco títulos de campións nun período de sete anos, incluíndo vitorias nas primeiras dúas Super Bowls. Nesta época a liña ofensiva dos Packers tivo a varios xogadores de sona, coma Bart Starr, Jim Taylor, Carroll Dale, Paul Hornung, Forrest Gregg e Jerry Kramer. Na defensa destacaron Willie Davis, Henry Jordan, Willie Wood, Ray Nitschke, Dave Robinson e Herb Adderley.

A primeira tempada dos Packers de Lombardi comezou o 27 de setembro de 1959, conseguindo a vitoria por 9–6 fronte aos Chicago Bears en Green Bay. Tras gañar os primeiros tres partidos, os Packers perderon os cinco seguintes, gañando despois os seus últimos catro partidos da tempada. O rexistro de 7–5 deste ano representou a primeira tempada en positivo dos Packers dende 1947, o que foi suficiente para que o adestrador rookie Lombardi gañara o premio de adestrador do ano da NFL. Na seguinte tempada os Packers, liderados polos 176 puntos de Paul Hornung, gañaron o título da NFL Oeste e xogaron o campionato da NFC contra os Philadelphia Eagles en Philadelphia, perdendo o partido por catro puntos de diferenza.

Os Packers volveron a xogar o campionato da NFC na seguinte tempada fronte aos New York Giants. Os Packers anotaron 24 puntos no segundo cuarto, incluíndo unha marca récord de 19 por parte de Paul Hornung que se atopaba de permiso especial do exército, levando aos Packers a gañar, cun resultado de 37-0, o seu primeiro campionato dende 1944.[7] Os Packers conseguiron outro gran resultado na tempada de 1962, comezando cun balance de 10–0 ata acadar o rexistro final de 13–1 na tempada. Pola súa consistencia, os Packers, representados na figura de Lombardi, chegaron a ser portada na revista Time do 21 de decembro de 1962[8] Nesa tempada os Packers enfrontáronse aos Giants nun disputado partido de final de campionato, gañando cun resultado de 16-7 liderados polos pateos de Jerry Kramer e as carreiras de Jim Taylor.

Tras dous anos de ausencia nas finais, os Packers volveron xogar o partido de campionato en 1965 tras vencer aos Colts nos playoff polo título da Conferencia Oeste. A súa vitoria por 13–10 no tempo engadido fixo que os Packers pasaran a xogar a final de campionato, onde Hornung e Taylor lideraron a vitoria por 23-12 contra os Cleveland Browns, ata entón posuidores do título. Este foi o terceiro campionato gañado polos Packers baixo a guía de Lombardi, e o noveno no seu total. No 1966 os Packers gañaron a súa primeira Super Bowl liderados polo quarterback MVP dese ano Bart Starr. Ganáronlle aos Dallas Cowboys no campionato de conferencia cun resultado de 34–27, e posteriormente aos Kansas City Chiefs por 35–10 na Super Bowl I.

A tempada de 1967 foi a última de Lombardi coma adestrador dos Packers. Gañaron por 21-17 o partido de campionato contra Dallas é coñecido coma o "Ice Bowl" (O Partido do Xeo), polas condicións adversas que se deron ese día no campo do Lambeau Field. A continuación os Packers gañaron a Super Bowl II cun resultado de 33–14 contra os Oakland Raiders. Lombardi renunciou coma adestrador tralo partido e Phil Bengtson sucedeuno no posto. Lombardi permaneceu coma director xeral por unha tempada máis pero deixou o equipo definitivamente en 1969 para converterse en adestrador e dono en minoría dos Washington Redskins.

Trala morte inesperada de Lombardi o 3 de setembro de 1970, a NFL pasou a denominar ao trofeo da Super Bowl o Trofeo Vince Lombardi en recoñecemento aos seus éxitos cos Packers. A cidade de Green Bay púxolle o seu nome a avenida onde se atopa o estadio Lambeau Field no 1968.

1968–1991[editar | editar a fonte]

As tempadas seguintes á marcha de Lombardi tiveron pouco éxito relativo para os Packers. Nas 24 tempadas dende 1968 ata 1991 só conseguiron rematar 5 cun rexistro positivo de vitorias. Chegaron dúas veces aos playoffs, cun rexistro de 1–2 neles. Neste período tiveron cinco adestradores distintos: Phil Bengtson, Dan Devine, Bart Starr, Forrest Gregg, e Lindy Infante. O equipo tomou decisións pouco acertadas no eido deportivo durante estes anos, coma por exemplo o intercambio de cinco rondas do draft de 1975/1976 (dúas primeiras rondas, dúas segundas rondas e unha terceira) cós Los Angeles Rams polo quarterback John Hadl, que posteriormente só pasaría unha tempada e media en Green Bay.[9] Outra pobre decisión foi no draft de 1989 ao seleccionar a Tony Mandarich có número dous total por diante doutros xogadores coma Barry Sanders, Deion Sanders, e Derrick Thomas. O rendemento de Mandarich non foi o esperado da súa posición no draft, o que lle valeu para que a ESPN o nomease coma o terceiro maior desastre deportivo dos últimos 25 anos.[10]

1992–2007: A era de Brett Favre[editar | editar a fonte]

Ron Wolf foi contratado en 1991 coma director xeral e déuselle o control total das operacións do equipo ao comezar a tempada. En 1992 Wolf contratou ao coordinador ofensivo dos San Francisco 49ers Mike Holmgren para a posición de adestrador en xefe dos Packers, e seguidamente adquiriu os dereitos do quarterback Brett Favre dende os Atlanta Falcons a cambio dunha primeira ronda do draft.

Favre conseguiu a primeira vitoria dos Packers na tempada de 1992 substituíndo ao quarterback lesionado Don Majkowski contra os Cincinnati Bengals. Foi titular no seguinte partido contra os Pittsburgh Steelers e xa non volvería a perder a titularidade ata o final da tempada de 2007. Conseguiu o récord e máis titularidades seguidas dun quarterback na NFL, sendo titular en 297 partidos consecutivos.

Os Packers acadaron un rexistro de 9–7 na tempada de 1992, e seguidamente contrataron ao axente libre Reggie White para a defensa no 1993. Nas seguintes dúas tempadas os Packers conseguiron chegar á segunda ronda dos playoffs, perdendo en ámbalas dúas ocasións ante os Dallas Cowboys. Na tempada de 1995, os Packers gañaron o campionato da División Central da NFC por primeira vez dende 1972. Tras unha vitoria na casa por 37–20 contra os Atlanta Falcons, os Packers ganáronlle aos San Francisco 49ers por 27–17 en San Francisco avanzando ata o partido de Campionato da NFC, onde perderon de novo contra os Cowboys por 38–27.

No 1996 os Packers acadaron un rexistro de 13–3 na tempada regular, asegurando a vantaxe de campo para tódolos seus partidos de playoffs. Clasificáronse no posto número 1 en ataque con Brett Favre como líder, número 1 en defensa con Reggie White á cabeza, e no número 1 en equipos especiais có gañador do Trofeo Heisman Desmond Howard, anotando varios touchdowns de retorno. Tras gañarlle aos 49ers por 35–14, e aos Panthers por 30–13 no que sería coñecido como o "Ice Bowl 2", os Packers chegaron á Super Bowl por primeira vez en 29 anos. Na Super Bowl XXXI Green Bay venceu aos New England Patriots por 35–21, con Desmond Howard nomeado coma o MVP do partido, acadando así o seu décimo segundo campionato da NFL.

Na seguinte tempada os Packers conseguiron de novo o rexistro de 13–3 na tempada regular e gañaron o seu segundo campionato da NFC consecutivo. Tras gañar aos Tampa Bay Buccaneers por 21–7 e aos San Francisco 49ers por 23–10 nos playoffs, os Packers chegaron coma favoritos á Super Bowl XXXII, perdendo finalmente ante os Denver Broncos de John Elway cun resultado 31–24.

Na Tempada de 1998 da NFL os Packers finalizaron cun rexistro de 11–5 e xogaron contra os San Francisco 49ers na primeira ronda dos playoffs da NFC, sendo a cuarta vez consecutiva que os dous equipos se enfrontaban nos playoffs, perdendo o partido finalmente na última xogada dos 49ers cun touchdown de Terrell Owens a pase de Steve Young. Tralo partido Mike Holmgren deixou o equipo para converterse en vicepresidente, director xeral e adestrador en xefe do Seattle Seahawks, levando consigo a maioría do cadro técnico. Nos seguintes anos de 1999 e 2000 o equipo non acadou os mesmos bos resultados que nos anos anteriores.

No 2000 Mike Sherman foi contratado coma adestrador en xefe, conseguindo ese ano un rexistro de 9–7. Sherman asumiu as tarefas de director xeral e adestrador en xefe no 2001 trala retirada do anterior director xeral. De 2001 to 2004 Sherman conseguiu mellores rexistros durante a tempada regular cós Packers, grazas a boas actuacións de Brett Favre, Ahman Green e dos xogadores da liña ofensiva, pero o equipo non conseguiu bos resultados nos playoffs.

No 2005 Sherman foi destituído no posto de director xeral, seguindo só coma adestrador xefe, e os Packers contrataron a o ata daquela vicepresidente de operacións dos Seattle Seahawks, Ted Thompson, para o posto de vicepresidente executivo e director xeral. Tras acadar un rexistro de 4–12 nesa tempada, Thompson despediu a Sherman e contratou un novo adestrador xefe, Mike McCarthy, que fora anteriormente coordinador ofensivo dos San Francisco 49ers e New Orleans Saints.

No 2007 ano os Packers gañaron 10 dos seus primeiros 11 partidos, acadando un rexistro final de 13–3, o que lles valeu para clasificar automaticamente na primeira ronda dos playoffs. O running back Ryan Grant conseguiu 956 iardas e 8 touchdowns nos últimos 10 partidos da tempada regular. O equipo gañou a ronda do playoff divisional aos Seattle Seahawks por 42–20, pero perdeu no partido de campionato da NFC contra os New York Giants por 23-20, o que sería o último partido de Brett Favre como xogador dos Packers.

2008–presente: A era de Aaron Rodgers[editar | editar a fonte]

Os Packers comezaron a tempada de 2008 da NFL có quarterbarck Aaron Rodgers coma titular, que fora a elección dos Packers na primeira ronda do Draft da NFL de 2005, tralos últimos 16 anos de titularidade de Favre. Rodgers acadou bos rexistros persoais no seu primeiro ano, conseguindo máis de 4000 iardas de pase e 28 touchdowns. Porén, o gran número de xogadores lesionados na defensa afectou ós resultados do equipo, que rematou cun rexistro de 6–10. Ao final da tempada oito adestradores asistentes foron despedidos, incluíndo a Bob Sanders, o coordinador defensivo, que foi sucedido no posto por Dom Capers.

En abril de 2009 os Packers escolleron a B.J. Raji do Boston College na súa primeira rolda do draft, e tras un intercambio escolleron tamén na primeira rolda ao linebacker Clay Matthews III da USC. O equipo gañou 7 dos últimos 8 partidos da tempada, conseguindo unha praza de wild-card nos playoff cun rexistro de 11–5, con destacadas actuacións de xogadores xoves coma Brad Jones, Clay Matthews III na defensa e James Jones, Brandon Jackson, Jermichael Finley e Jordy Nelson no ataque. Rodgers converteuse no primeiro quarterback na historia da NFL en conseguir polo menos 4000 iardas de pase en cada unha das súas primeiras dúas tempadas coma titular. O cornerback Charles Woodson gañou o premio ao Xogador defensivo do ano da NFL tras rexistrar 9 interceptacións, 4 fumbles, 3 touchdowns, 74 placaxes e 2 sacks. Os Packers remataron ese ano cunha derrota nos playoffs contra os Arizona Cardinals, cun resultado de 51–45.

O equipo sufriu unha gran cantidade de lesións durante a tempada de 2010 da NFL, chegando a ter a 16 xogadores na lista de lesionados ao final da mesma, incluíndo a 7 titulares: Ryan Grant (RB), o Jermichael Finley (TE), Nick Barnett (LB), Morgan Burnett (SS), Brandon Chillar (LB), Mark Tauscher (T), e Brad Jones (LB).

Tras finalizar a tempada regular cun rexistro de 10–6, os Packers acadaron os playoffs no posto número 6 da NFC. No primeiro partido gañaron aos Eagles por 21–16, e na ronda divisional gañaron aos Atlanta por 48–21. O equipo chegou despois á Super Bowl XLV tras gañar aos Chicago Bears no Soldier Field cun resultado de 21–14. O 6 de febreiro de 2011 gañaron ao campión da AFC, os Pittsburgh Steelers, por 31–25, sendo Aaron Rodgers nomeado o MVP da Super Bowl.[11][12]

No 2011 os Packers acadaron un rexistro de 15–1 na tempada regular, marcando un récord para a franquía. Porén, perderon nos playoffs na segunda ronda contra os New York Giants por 37-20. En 2012 os Packers acadaron un rexistro de 11-5. Gañaron aos Minnesota Vikings na ronda Wildcard da NFC por 24-10 e perderon na ronda Divisional por 45-31 fronte aos San Francisco 49ers. En 2013 os Packers acadaron un rexistro de 8-7-1, perdendo cos San Francisco 49ers 20-23 na primeira ronda dos playoffs.

Os Packers rexistraron a súa vitoria número 700 contra os Bears na semana catro da tempada 2014.[13] O rexistro final foi de 12-4, acadando o segundo posto de clasificación para os Playoffs da NFC. Chegaron ata a final do Campionato da NFC contra os Seattle Seahawks, perdendo o partido por 28-22.

Xogadores[editar | editar a fonte]

Cadro actual[editar | editar a fonte]

Cadro de xogadores dos Green Bay Packers
Quarterbacks

Running backs

Wide receivers

Tight ends

Liña ofensiva

Liña defensiva

Linebackers

Defensive backs

Equipos especiais

Reservas

Equipo de adestramento

Rookies en cursiva
Roster actualizado a 19 de novembro de 2016
Depth ChartTraspasos

53 activos, 5 inactivos, 9 de adestramento

Membros do Hall of Fame[editar | editar a fonte]

Os Packers son o segundo equipo con máis membros do Pro Football Hall of Fame con vinte e catro, sendo tan só superados polos Chicago Bears (con 27).[14]

Don Hutson (1935–1945)
James Lofton (1978–1986)
Membros do Pro Football Hall of Fame dos Green Bay Packers
Xogadores
No. Nome Posición Anos Ingreso No. Nome Posición Anos Ingreso
26 Herb Adderley CB 1961–1969 1980 20 Earl (Curly) Lambeau HB
Adestr.
1919–1929
1930–1949
1963
3 Tony Canadeo HB 1941–1944
1946–1952
1974 80 James Lofton WR 1978–1986 2003
87 Willie Davis DE 1960–1969 1981 24 Johnny "Blood" McNally HB 1929–1933
1935–1936
1963
4 Brett Favre QB 1992–2007 2016 2 Mike Michalske OG 1929–1935
1937
1964
75 Forrest Gregg OT 1956
1958–1970
1977 66 Ray Nitschke LB 1958–1972 1978
38 Arnie Herber QB 1930–1940 1966 51 Jim Ringo C 1953–1963 1981
30 Clarke Hinkle FB 1932–1941 1964 89 Dave Robinson LB 1963–1972 2013
5 Paul Hornung HB 1956–1962
1964–1966
1986 15 Bart Starr QB 1956–1971 1977
36 Cal Hubbard OT 1929–1933
1935
1963 31 Jim Taylor FB 1958–1966 1976
14 Don Hutson E 1935–1945 1963 92 Reggie White DE 1993–1998 2006
74 Henry Jordan DT 1959–1969 1995 24 Willie Wood S 1960–1971 1989
Adestradores e executivos
Nome Posicións Anos Ingreso
Vince Lombardi Adestrador 1959–1967 1971
Ron Wolf Director xeral 1991–2001 2015

Dorsais retirados[editar | editar a fonte]

Ao longo da súa historia os Packers retiraron formalmente cinco dorsais.[15] Estes cinco xogadores forman parte do Salón da Fama da NFL e os seus dorsais amósanse na zona norte do estadio Lambeau Field así coma no seu atrio. O 3 de agosto de 2014, os Packers anunciaron a retirada do dorsal número 4 de Brett Favre ao terminar a tempada de 2014 e a indución de Favre no Salón da Fama dos Packers en 2015.[16]

Dorsais retirados no estadio de Lambeau Field.
Sinal á entrada do Hall of Fame dos Packers.
No. Nome Posición Temporadas na franquía Ano da cerimonia Fotografía
Packers retired number 3 green.svg Canadeo, TonyTony Canadeo Halfback 1941–1944
1946–1952
1952 Canadeo packers.jpg
Packers retired number 4 green.svg Favre, BrettBrett Favre Quarterback 1992–2007 2015 David Martin82 Brett Favre4-Edit2.jpg
Packers retired number 14 green.svg Hutson, DonDon Hutson Wide receiver 1935–1945 1951 Don hutson packers.jpg
Packers retired number 15.svg Starr, BartBart Starr Quarterback 1956–1971 1973 Bart starr bw.jpg
Packers retired number 66.svg Nitschke, RayRay Nitschke Linebacker 1958–1972 1983 Nitschke packers.jpg
Packers retired number 92.svg White, ReggieReggie White Defensive end 1993–1998 2005

Corpo técnico[editar | editar a fonte]

Adestradores en xefe[editar | editar a fonte]

Nome Dende Ata Rexistro Títulos
G P E
Curly Lambeau 1919 1949 231 108 21 6
Gene Ronzani 1950 1953 14 31 1
Hugh Devore 1953 1953 0 2 0
Ray McLean
Lisle Blackbourn 1954 1957 17 31 0
Ray McLean 1958 1958 1 10 1
Vince Lombardi 1959 1967 98 30 4 5
Phil Bengtson 1968 1970 20 21 1
Dan Devine 1971 1974 25 28 4
Bart Starr 1975 1983 53 77 3
Forrest Gregg 1984 1987 25 37 1
Lindy Infante 1988 1991 24 40 0
Mike Holmgren 1992 1998 73 36 0 1
Ray Rhodes 1999 1999 8 8 0
Mike Sherman 2000 2005 56 39 0
Mike McCarthy 2006 82 45 1 1

Títulos[editar | editar a fonte]

Títulos de liga[editar | editar a fonte]

Os Packers posúen 13 títulos de campións absolutos, tres da primeira época da NFL, oito da época da NFL anterior á Super Bowl e

Campionatos da NFL[editar | editar a fonte]

Entre 1920 e 1932, o título da NFL non se decidía a partido único, senón que se decidía segundo a posición obtida nunha liga. Os Packers gañaron tres campionatos deste tipo.

Ano Adestrador Récord
1929 Curly Lambeau 12-0-1
1930 Curly Lambeau 10-3-1
1931 Curly Lambeau 12-2
Total campionatos por posición: 3

Campionatos Pre-Super Bowl[editar | editar a fonte]

Entre 1933 e 1969, a NFL celebrou un partido para decidir o seu campión. Os Packers gañaron oito campionatos da NFL deste tipo. Desde 1966 até 1969, ao partido polo título da NFL lle seguía un enfrontamento co campión da American Football League (Super Bowl). Debido a isto, o campión da NFL nese período non está considerado campión absoluto.

Ano Adestrador Sede Oponente Resultado Récord
1936 Curly Lambeau Nova York, NY Boston Redskins 21-6 10-1-1
1939 Curly Lambeau Milwaukee, WI New York Giants 27-0 9-2
1944 Curly Lambeau Nova York, NY New York Giants 14-7 8-2
1961 Vince Lombardi Green Bay, WI New York Giants 37-0 11-3
1962 Vince Lombardi Nova York, NY New York Giants 16-7 13-1
1965 Vince Lombardi Green Bay, WI Cleveland Browns 23-12 10-3-1
1966 Vince Lombardi Dallas, TX Dallas Cowboys 34-27 12-2
1967 Vince Lombardi Green Bay, WI Dallas Cowboys 21-17 9-4-1
Total campionatos da NFL: 8

Títulos da Superbowl[editar | editar a fonte]

A partir de 1966, a NFL comezou a celebrar a Super Bowl. Os Packers posúen catro titulos deste tipo.

Ano Adestrador Super Bowl Sede Oponente Resultado Récord
1966 Vince Lombardi I Os Ánxeles, CA Kansas City Chiefs 35-10 12–2
1967 Vince Lombardi II Miami, FL Oakland Raiders 33-14 9-4-1
1996 Mike Holmgren XXXI Nova Orleáns, LA New England Patriots 35-21 13-3
2010 Mike McCarthy XLV Arlington, TX Pittsburgh Steelers 31-25 10-6
Total de Super Bowls: 4

Campionatos da NFC (Conferencia)[editar | editar a fonte]

Os Packers posúen tres títulos da Conferencia Nacional (NFC).

Ano Adestrador Sede Oponente Resultado Récord
1996 Mike Holmgren Green Bay, WI Carolina Panthers 30-13 13-3
1997 Mike Holmgren San Francisco, CA San Francisco 49ers 23-10 13–3
2010 Mike McCarthy Chicago, IL Chicago Bears 21-14 10-6
Total de campionatos de conferencia da NFC: 3

Campionatos de División[editar | editar a fonte]

Os Packers gañaron dezasete títulos de División dentro da NFC.

Ano Adestrador División Récord
1936 Curly Lambeau NFL Oeste 10-1-1
1938 Curly Lambeau NFL Oeste 8-3
1939 Curly Lambeau NFL Oeste 9-2
1944 Curly Lambeau NFL Oeste 8-2
1967 Vince Lombardi NFL Central 9-4-1
1972 Dan Devine NFC Central 10-4
1995 Mike Holmgren NFC Central 11-5
1996 Mike Holmgren NFC Central 13-3
1997 Mike Holmgren NFC Central 13-3
2002 Mike Sherman NFC Norte 12-4
2003 Mike Sherman NFC Norte 12-4
2004 Mike Sherman NFC Norte 10-6
2007 Mike McCarthy NFC Norte 13-3
2011 Mike McCarthy NFC Norte 15-1
2012 Mike McCarthy NFC Norte 11-5
2013 Mike McCarthy NFC Norte 8-7-1
2014 Mike McCarthy NFC Norte 12-4
Total campionatos de división da NFC: 17

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 NFL.com, ed. (22 de xaneiro de 2015). "Chronology of Professional Football" (PDF) (en inglés). Consultado o 22 de xaneiro de 2015. 
  2. Zirin, Dave (25 de xaneiro de 2011). The New Yorker, ed. "Those Non-Profit Packers" (en inglés). Consultado o 28 de decembro de 2014. 
  3. Green Bay Packers (ed.). "Nacemento dun equipo e unha lenda" (en inglés). Consultado o 21 de novembro de 2012. 
  4. NFL (ed.). "History" (en inglés). Consultado o 7 de febreiro de 2011. 
  5. Answers.com (ed.). "Don Hutson: Información" (en inglés). Consultado o 7 de febreiro de 2011. 
  6. Maraniss, David (14 de setembro 1999). Milwaukee Journal Sentinel, ed. "In throes of winter, a team in disarry is reborn" (en inglés). Milwaukee, Wisconsin. p. 2B. Consultado o 6 de xullo de 2011. 
  7. Pennington, Bill (16 de xaneiro do 2008). The New York Times, ed. "Artigo no NY Times". Consultado o 7 de febreiro do 2011. 
  8. Time.com, ed. (21 de decembro de 1962). "TIME Magazine Cover: Vince Lombardi - Coaches - Wisconsin" (en inglés). Consultado o 15 de agosto de 2014. 
  9. Old School Packers do Milwaukee Journal Sentinel. 5 de febreiro do 2007. (en inglés)
  10. The 25 Biggest Sports Flops (1979–2004) de ESPN. 5 de febreiro de 2007. (en inglés)
  11. New York Times, ed. (7 de febreiro de 2011). "Super Bowl XLV, Packers Beat Steelers, 31–25" (en inglés). Consultado o 7 de febreiro de 2011. 
  12. Farmer, Sam (7 de febreiro de 2011). Los Angeles Times, ed. "Ending is cheddar-perfect for Packers in Super Bowl XLV victory over Steelers" (en inglés). Consultado o 7 de febreiro de 2011. 
  13. Ketchman, Vic (28 de setembro de 2014). Green Bay Packers, ed. "Win over Bears feels like season saver" (en inglés). Consultado o 30 de setembro de 2014. 
  14. Breakdown of Hall of Famers by Team from profootballhof.com.
  15. Dorsais retirados en Packers.com. 16 de marzo de 2016. (en inglés)
  16. Pete Dougherty e Jordan Schelling (4 de agosto de 2014). Usatoday.com, ed. "Brett Favre to join Packers Hall of Fame, have No. 4 retired" (en inglés). Consultado o 15 de agosto de 2014. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Green Bay Packers Modificar a ligazón no Wikidata

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]