Barbanegra

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Barbanegra
Blackbeard.gif
Jolly Roger de Barbanegra Edward Teach / Edward Thatch
Datos persoais
Alcume: Blackbeard (Barbanegra)
Nado: ca. 1680
Lugar: Inglaterra Bristol, Inglaterra
Morto: 22 de novembro de 1718
Lugar: Reino Unido Ocracoke, Carolina
Información
Tipo: Pirata
Rango: Capitán
Barco: Vinganza da Raíña Ana
Aventura
Lealdade: {{{lealdade}}}
Período: 1716 - 1718
Batallas: {{{batallas}}}
Base: Océano Atlántico
Riqueza: US$ 12,5 millóns actuais
10º pirata máis rico
Posterior: {{{traballo}}}

Edward Teach (tamén Edward Thatch), máis coñecido como Barbanegra (en inglés: Blackbeard), nado circa 1680 e finado o 22 de novembro de 1718 en Ocracoke, Carolina do Norte, foi un pirata inglés que navegaba nas Indias Occidentais e na costa leste das colonias americanas. Aínda que non se sabe moito da súa infancia, probablemente naceu en Bristol, Inglaterra. Podía ter sido un mariñeiro en navíos corsarios durante a guerra da Raíña Ana antes de estabelecerse na illa de Nova Providencia, nas Bahamas, lugar onde Teach reuniu uma tripulación por volta de 1716. O capitán Benjamin Hornigold colocouno ao mando dunha corveta que capturara, participando ambos en numerosos actos de pirataría. As súas actuacións foron impulsadas coa incorporación á frota de dous barcos máis, un dos cales era comandado por Stede Bonnet, mais a finais de 1717 Horningold retirouse da pirataría, levando dous navíos con el.

Máis tarde, Teach capturou un buque mercante francés, dándolle o nome de Queen Anne's Revenge (do inglés: Vinganza da Raíña Ana) e equipouno con corenta canóns. Así comezou a súa fama de pirata, converténdose nun dos máis coñecidos da historia. O seu alcume derivaba da súa espesa barba negra e a súa temible aparencia, hai mesmo referencias a que acendía mechas no seu pelo, debaixo do seu chapeu, para asustar os inimigos nas batallas. Formou uma alianza de piratas e bloqueou o porto de Charleston, Carolina do Sur. Após unha extorsión aos habitantes, encallou o Queen Anne's Revenge num banco de area preto de Beaufort. Posteriormente, partíu en compañía de Bonnet, estabelecéndose na cidade de Bath, onde recibiu o perdón da Coroa Británica. Con todo, logo volveu ao mar e atraeu a atención do gobernador de Virxinia Alexander Spotswood. Spotswood organizou un grupo de soldados e mariñeiros para tentar capturar o pirata, o que conseguiron o 22 de novembro de 1718. Durante unha feroz batalha, Teach e varios membros da súa tripulación foron mortos por uma pequena forza de mariñeiros liderados polo tenente Robert Maynard.

Líder astuto e calculador, Teach rexeitaba o uso da forza, confiando na súa aterradora imaxe para provocar a resposta que desexaba. Contrariamente ao moderno clixé do tradicional pirata tiránico, Barbanegra comandaba os seus barcos co beneplácito da súa tripulación, e non hai ningún rexistro coñecido de ter prexudicado ou asasinado nunca os seus prisioneiros. Foi idealizado após a súa morte e converteuse na inspiración para unha serie de obras de ficción de temática pirata nunha variedade de xéneros.

Xuventude[editar | editar a fonte]

Pouco se sabe sobre os primeiros anos de vida de Barbanegra. Habitualmente, crese que faleceu con idade entre 35 e 40 anos e, por tanto, nado ao redor do ano 1680.[1][2] En rexistros contemporáneos o seu nome é frecuentemente escrito como Barbanegra, Edward Thatch ou Edward Teach, sendo o último máis utilizado. Con todo, ha varios xeitos de escribir o seu apelido: Thatch, Thach, Thache, Thack, Tack, Thatche e Theach. Unha fonte antiga afirma que o seu apelido era Drummond, mais a falta de calquer proba relacionada torna esa hipótese improbábel. De tódolos xeitos, os piratas habitualmente utilizaban apelidos ficticios para evitar que o verdadeiro nome da súa família se viso envolto na pirataría, a fin de non manchalo, o que fai que sexa pouco probábel que Teach sexa o seu nome verdadeiro.[3][4]

No século XVII, o ascenso das colonias da Gran Bretaña en América, e no século XVIII a rápida expansión do comercio de escravos no Atlántico, fixo de Bristol un importante porto internacional, polo que Teach probabelmente viviu no que foi segunda maior cidade de Inglaterra. Certamente sabía ler e escribir; comunicábase con comerciantes e cando morreu verificouse que tiña en posesión unha carta dirixida a el do Xefe de Xustiza e Secretario da Provincia de Carolina Tobias Knight. O autor Robert Lee especula que, debido a tal feito, Teach podería ter nacido nunha familia respetábel e rica;[5] puidendo ter chegado ao Caribe no final do século XVII nun navío mercante (posibelmente nun navío negreiro).[6] O autor do século XVIII Charles Johnson afirma que Teach foi durante algún tempo un mariñeiro operando en Xamaica en navíos corsarios durante a Guerra da Raíña Ana, e tendo "sempre se distinguido pola súa ousadía fóra do común e coraxe persoal".[7] De acordo cos rexistros antes da súa vida como pirata, no momento en que Teach loitou nesa guerra, era entón descoñecido.[8]

Nova Providencia[editar | editar a fonte]

Coa súa historia de colonialismo, comercio e pirataría, as Antillas foron escenario de moitos incidentes marítimos durante os séculos XVII e XVIII. A comezos do século XVIII o corsario Henry Jennings, converteuse en pirata, e el e os seus seguidores decidiron utilizar a illa inhabitada de Nova Providencia como base das súas operacións; xa que estaba a pouca distancia do Estreito de Florida e as súas transitadas augas, por onde navegaban multitude de barcos europeos que atravesaban o Atlántico. O porto de Nova Providencia podía aloxar facilmente centenares de navíos, e ademais era o suficientemente pouco profundo para impedir navegar aos grandes buques da Armada Real Británica. Nesa época ademais, a illa non era aínda o destino turístico no que se tornaría máis adiante; o autor George Woodbury describiuna como "non era cidade de fogares, era un lugar de permanencia temporal e de descanso para unha poboación literalmente flotante", continuando, "os únicos moradores permanentes eran piratas que acampaban, comerciantes e parasitos, o resto só pasaban polo lugar."[9] A lei e a orde eran descoñecidos; en Nova Providencia os piratas eran benvindos.[10]

Teach foi un dos que gozou dos beneficios da illa. Probabelmente, logo após a sinatura do Tratado de Utrecht, chegou á illa desde Xamaica, e xunto da maioria dos corsarios involucrados na guerra, viuse na pirataría. Posibelmente, cerca de 1716, uniuse á tripulación do capitán Benjamin Hornigold, un famoso pirata que operaba nas seguras augas de Nova Providencia. En 1716, Hornigold colocou Teach ao mando dunha corveta que capturara, dándolla como premio.[11] No inicio de 1717, Hornigold e Teach, cada un ao mando dunha corveta, partiron para o continente. Capturaron un barco que transportaba cento vinte barrís de fariña chegados da Habana e, pouco tempo despois, tomaron unha corveta con cen barrís de viño procedentes de Bermuda. Poucos días despois, pararon un veleiro procedente da Madeira con destino a Charleston, Carolina do Sur. Teach e seu intendente, William Howard,[nota 1] poderían ter loitado nese momento polo control das súas tripulacións. Por entón, probabelmente tiñan desenvolvido gusto polo viño da Madeira, xa que o 29 de setembro preto de Cape Charles, Virxinia, saquearon do navío Betty a súa carga da Madeira, deixando que o navío se afundise coa carga restante.[12]

Durante esta viaxe con Hornigold xurdiron os primeiros rumores sobre Teach dos cales se ten coñecemento, nos cales é recoñecido como un pirata de propio dereito ao mando dunha gran tripulación. Nun informe feito por un Capitán Mathew Munthe nunha patrulla anti-pirataría en Carolina do Norte, "Thatch" foi descrito operando "nunha corveta de seis canóns e preto de 70 homes".[13] En setembro, Teach e Hornigold encontráronse con Stede Bonnet, un terratenente e militar dunha familia rica que ingresara na pirataría no inicio daquel ano. A tripulación de Bonnet, con cerca de setenta membros, alegou insatisfacción co seu comandante así que, co seu permiso, Teach asumiu o control do navío 'Revenge (do inglés: Vinganza). A flotilla de piratas consistía agora de tres navíos; Teach no Revenge, a vella corveta de Teach e a embarcación Ranger de Hornigold. En outubro, outro navío foi capturado e engadido á pequena flota.[14] As corvetas Robert de Filadelfia e Good Intent (do inglés: Boa Intención) de Dublín foron detidas en 22 de outubro de 1717 e as súas cargas baleiradas.[15]

Como un ex-corsario británico, Hornigold atacou só os seus vellos inimigo, mais para súa tripulación, a visión de navíos británicos cheos de carga valiosa pasando ilesos tornouse unha mecha, e nalgún momento ao final de 1717 Hornigold foi relevado do mando. A implicación de Teach nesa decisión é descoñecida,[16] mais Hornigold rapidamente se retirou da pirataría. Hornigold ficou co Ranger e cunha das corvetas, deixando a Teach co Revenge e a corveta restante.[17] Os dous nunca máis se volveron atopar, e como moitos outros piratas en Nova Providencia, Hornigold aceptou o perdón real dado por Woodes Rogers en xuño do ano seguinte.[18]

Teach convértese en Barbanegra[editar | editar a fonte]

Barbanegra en fume e lapas. Frank E. Schoonover (1922).

O 28 de novembro de 1717, os dous navíos de Teach atacaron unha embarcación mercante francesa na costa de San Vicente. Cada un deles dispararon violentos ataques, matando varios de seus tripulantes e forzando o capitán a se render.[19] O navío La Concorde de Saint-Malo era un grande transportador de escravos. Teach e súas tripulacións navegaron co navío cara o sur ao longo de San Vicente e Granadinas con destino á Bequia, onde desembarcou a tripulación e a carga, e ficou co navío para o seu propio uso. A tripulación do La Concorde recibiu a menor corveta de Teach, a que lle cambiaron o nome a Mauvaise Rencontre (do francés: Mal Encontro) e viaxaron cara Martinica. Teach puido recrutar algúns dos escravos, mais os restantes foron deixados na illa e posteriormente retornaron ao Mauvaise Rencontre.[20]

Teach inmediatamente cambiou o nome de La Concorde a Queen Anne's Revenge (do inglés: Vinganza da Raíña Ana) e equipouno con corenta canóns. Ao final de novembro, próximo a San Vicente, atacou o navío Great Allen. Despois dun longo período, forzou ao gran e ben armado navío a se render, ordenou que fose para a costa, desembarcou a tripulación, baleirou as bodegas de carga e entón queimou e afundiu o navío. O incidente foi publicado no The Boston News-Letter, que describiu Teach como o comandante dun "navío francés de trinta e dous canóns, un bergantín de dez canóns e unha corveta de doce canóns." Cando ou onde Teach conseguiu o bergantín de dez canóns é descoñecido, mais naquela altura debía estar ao mando de como mínimo cento cincuenta homes divididos entre tres navíos.[21][22]

En 5 de decembro de 1717, Teach parou a corveta mercantil Margaret na costa da Illa do Caranguexo, próxima a Anguila. O capitán, Henry Bostock, e a tripulación, permaneceron como prisioneiros por cerca de oito horas e foron forzados a ver como a súa corveta era saqueada. O capitán, que fora mantido a bordo do Queen Anne's Revenge, foi devolto ileso ao Margaret e autorizado á irse con súa tripulación.[23] Bostock retornou a súa base de operacións na Illa de Saint Kitts e relatou a cuestión ao gobernador Walter Hamilton, quen lle pediu que asinase unha declaración xurada sobre o acontecido. O mariñeiro describiu a Teach ao mando de dous navíos: unha corveta e un gran navío negreiro francés construído por neerlandeses, con 36 canóns e unha tripulación de trescentos homes. O capitán cre que o navío máis grande levaba unha preciosa carga de ouro, prata e "unha copa moi fina" supostamente roubada do comandante do Great Allen.[nota 2] A tripulación pirata aparentemente informara a Bostock sobre que destruíran varios outros navíos, e que posuían a intención de navegar cara a Hispaniola e agardar pola armada española, supostamente cargada de diñeiro para pagar as forzas militares. Teach tamén cuestionou Bostock sobre os movementos de navíos locais, e o pirata non ficou sorprendido ao ser informado de que se esperaba un perdón real de Londres para todos os piratas.[24]

Así, o noso Heróe, o Capitán Teach, asumiu o cognome de Barbanegra debido á cantidade de pelos que, como un meteoro aterrorízante, cubrían todo a súa faciana, e atemorizou América máis do que calquera cometa que tivese aparecido por alí. Esta Barba negra, que sufriu para deixar medrar até unha extravagante longura; cara arriba chegaba até os seus ollos. Estaba acostumado a retorcela con fitas, en pequenas trenzas, seguindo o costume das nosas perrucas, e acomodándoas ao redor das orellas.

Charles Johnson[25]

Bostock describe a Teach como un "home alto dunha barba moi negra e moi longa". É o primeiro relato rexistrado da súa aparencia e é a orixe do seu alcume, Barbanegra.[26] Descricións máis tardías mencionan que a súa espesa barba estaba entrenzada en coletas, ás veces amarradas con pequenas fitas coloradas. Johnson (1724) describiu como "os seus ollos parecían naturalmente feroces e salvaxes, tornándoo unha figura que a imaxinación non podía deixar máis feroz e infernal". Non está claro se a descrición de Johnson era completamente verdadeira ou si esaxeraba, mais parece probábel que Teach entendía a importancia da aparencia, infundindo medo no corazón dos seus inimigos.[27] Teach era alto, de ombreiros largos. Usaba botas que lle chegaban ao xeonllo e roupa escura, cuberto cun chapeu largo e, ás veces, cun colorido longo abrigo de seda ou veludo. Johnson tamén o describiu á hora de batallar levando "unha estribeira sobre os seus ombreiros, con tres tirantes para pistolas, colgadas en fundas como bandoleiras; e con fósforos pegados baixo o seu chapeu",[25][nota 3] A pesar de súa reputación feroz, porén, non hai ningunha fonte que afirme que matara ou ferira a aqueles que mantiña en catividade.[nota 4] Hai datos que indican que Teach podería ter utilizado outros apelidos, o 30 de novembro, o Monserrat Merchant encontrou dous navíos e unha corveta, comandados pelo Capitán Kentish e o Capitán Edwards (sendo este último un alcume coñecido de Stede Bonnet).[28]

Ampliación da frota[editar | editar a fonte]

Os movementos de Teach entre o final de 1717 e o comezo de 1718 non son coñecidos. El e Bonnet foron, probabelmente, responsábeis dun ataque á praza de San Eustaquio, en decembro de 1717. Henry Bostock dixo ter ouvido os piratas planeando ir en dirección á Baía de Samaná na Hispaniola, mais unha rápida procura non revelou ningunha actividade pirata. O capitán Hume do HMS Scarborough informou o 6 de febreiro que un "navío pirata de trinta e seis canóns e douscentos e cincuenta homes, e unha corveta de dez canóns e cen homes estaban cruzando as Illas de Sotavento". Hume reforzou a súa tripulación armando os soldados con mosquetes e xuntouse co HMS Seaford para perseguir, en van, os piratas, a pesar de discernir que dúas embarcacións piratas afundiran un buque francés na praza de Illa de Saint Kitts, informando tamén que a última vez vírano "indo cara o norte do Caribe". A pesar de non haber confirmación se estes dous navíos eran controlados por Teach e Bonnet, o autor Angus Konstam cre que é moi probábel.[29]

En marzo de 1718, estando en augas da Illa Turneffe ao leste de Belize, dous navíos avistaron unha corveta xamaicana, a Adventure, indo en dirección ao porto da illa. A corveta foi inmediatamente parada e o seu capitán, David Harriot, foi convidado para se xuntar aos piratas. Harriot e súa tripulación aceptaron, e Teach enviou parte de súa tripulación para auxiliar o Adventure. Navegaron cara a Baía de Honduras, onde engadiron un navío e catro corvetas máis á frota.[30][31] O 9 de abril, a nova frota saqueou e queimou o Protestant Caesar. De seguido, navegaron cara o Gran Caimán onde capturaron un pequeno barco tartaruga.[32] Despois probabelmente navegaron cara A Habana, onde poderían ter capturado unha pequena embarcación española que partía do porto cubano. Entón partiron cara a costa oeste de Florida e desembarcaron a tripulación española que fora capturada; seguindo cara Charleston, Carolina do Sur, e atacando tres navíos durante o camiño.[33]

O bloqueo de Charleston[editar | editar a fonte]

Por maio de 1718, no apoxeo do seu poder, Teach concedeuse a si mesmo o rango de Comodoro. Ao final dese mes, a súa flota bloqueou o porto de Charleston (entón coñecido como Charles Town) en Carolina do Sur. Todos os navíos que entraban ou saían do porto eran parados, e como a cidade non tiña ningún buque de garda,[34] o barco-piloto (embarcación responsábel de transportar os pilotos até o navío) foi o primeiro en ser capturado. Durante os seguintes cinco ou seis días, preto de nove navíos foron parados e saqueados mentres tentaban navegar para alén dos bancos de area, onde a frota pirata estaba ancorada. Un deses navíos, o Crowley, con destino para Londres, levaba a bordo un grupo de cidadáns prominentes de Charleston, incluíndo Samuel Wragg (un membro do Consello da Provincia de Carolina). Estes pasaxeiros foron interrogados sobre os navíos que aínda estaban no porto, e despois foron aprisionados no compartimento de cargas do Crowley. Barba Negra informou aos reclusos que súa tripulación necesitaba de medicamentos do goberno colonial de Carolina do Sur, e ameazou que no caso de que a petición non fose atendida, todos os reféns serían executados e súas cabezas enviadas ao gobernador, alén de todos os navíos capturados seren queimados.[35]

O capitán Wragg concordou coas demandas, e un refén chamado Marks xunto de dous piratas foron á terra, onde tiñan un prazo de dous días para a recada dos medicamentos. Teach moveu a súa frota e os navíos capturados ao redor de cinco ou seis leguas (entre 24 e 27 km) da terra. Tres días despois, un mensaxeiro, enviado por Marks, volveu para a frota coa noticia de que a súa embarcación sufrira un accidente e precisarían de máis tempo. Teach aliviouse e dispúxose a esperar, mais dous días despois, irritado, convocou unha reunión con súa tripulación e enviou oito navíos para o porto, causando pánico na cidade. Cando Marks regresou á frota, explicou o que sucedera, presentou as demandas do gobernador e os medicamentos foron rapidamente recollidos, porén os dous piratas enviados para escoltalo non foron capaces de encontralos con facilidade pois descubriuse que estaban borrachos.[36] Teach mantivo a súa palabra no acordo e liberou os navíos capturados, ben como os reféns (a pesar de teren sidos roubados, inclusive a roupa que usaban).[37]

Varias teorías foron feitas acerca dos medicamentos, xa que os piratas poderían ter esixido maiores riquezas ao consello de Charleston. Existe a posibilidade de ocorrer un brote dalgunha doenza tropical, mais o autor Robert E. Lee estipula tamén a posibilidade dunha epidemia de lúes provocada pola tendencia de acudir frecuente a prostitutas por parte dos piratas. Outro autor, Addison Whipple, suxeriu que fosen para o propio Barba Negra, "porque súa noiva máis recente non só se casou con el, mais tamén o deixou cunha doenza venérea como lembranza".[38][39]

O Esteiro de Beaufort[editar | editar a fonte]

Mentres estaba en Charleston, Barbanegra enterouse que Woodes Rogers deixara a Inglaterra con varios men-of-war (navío ou fragata de gueera poderoso da Royal Navy), tendo ordes de liberar as Indias Occidentais de piratas. A frota de Teach navegou cara o norte ao longo da costa do Atlántico en dirección ao Esteiro de Topsail (comumente coñecido como Esteiro de Beaufort), na costa da Carolina do Norte, coa intención de carenar os seus navíos (facendo o mantemento dos cascos). Porén, o Queen Anne's Revenge encallou nun banco de area, quebrando seu mastro principal e dañándoo gravemente. O capitán ordenou que varias corvetas tirar cordas ao redor do buque insignia para tentar liberalo. Unha das corvetas, Adventure, comandada por Israel Hands, tamén encallou, quedando aparentemente ambos os navíos danados de forma irreversíbel. Finalmente abandonaron os barcos e partiron a bordo do Revenge (do inglés: Vinganza) e unha corveta española.[40][nota 5]

Barbanegra enterouse nalgún intre dun posíbel perdón real e manexou a posibilidade de aceptar. O indulto estaba aberto para todos os piratas que se renderan antes do 5 de setembro de 1718, mais contiña unha salvedade que estabelecía que só serían perdonados de crimes cometidos antes do 5 de xaneiro. Aínda que, na teoría, Bonnet e Teach poderían ser mesmo enforcados polas súas accións en Charleston, a maioría das autoridades poderían renunciar a tales condicións. Teach pensou que o gobernador Charles Eden era un home no cal podería confiar, mais para asegurarse, agardou para ver o que acontecía con outro capitán.[41] Bonnet partiu inmediatamente nun pequeno barco á vela[nota 6] para Bath Town, onde se rendeu ao governador Eden e recibiu o perdón. Bonnet viaxou de volta cara o Esteiro de Beaufort coa intención de buscar seu navío Revenge e a restante da tripulación para navegar até a illa de San Tomé e recibir unha comisión. Por desgraza para el, Barbanegra baleirara o navío dos seus obxectos de valor e das provisións, abandonado a tripulación nun local inabitado. Enraivado, Bonnet decidiu se vingar de Teach, mais non conseguiu encontralo. Bonnet e súa tripulación volveron á pirataría, sendo o 27 de setembro de 1718 na foz do río Cape Fear. Todos, con excepción de catro deles, foron xulgados e enforcados en Charleston.[nota 7]

O autor Robert Lee supuxo que Teach e Hands encallaran os navíos intencionadamente alí para reducir a cantidade de tripulantes, aumentando a súa parte dos espólios. Durante o xuízo da tripulación de Bonnet, o contramestre do Revenge, Ignatius Pell declarou que "o navío [de Teach] foi executado en terra e se perdeu, Thatch causou o feito".[42] Lee considera plausíbel que Teach informase Bonnet sobre o plan de aceptar o perdón do governador Eden. Barbanegra suxeriu que Bonnet fixese o mesmo, e como a guerra entre a Cuádrupla Alianza e España estaba comezando, podería entón considerar unha comisión como corsario de Inglaterra. Lee suxire que Teach tamén ofreceu a Bonnet a devolución do seu navío Revenge.[43] Konstam propón unha idea semellante, explicando que Teach comezou a ver o Queen Anne's Revenge como unha especie de carga. O feito dunha flota pirata ancorada, faría que a noticia se estendese polas as cidades veciñas e as colonias, e calquera embarcación nas proximidades iría atrasar a partida. Foi prudente, por tanto, para Teach, non permanecer por moito tempo, a pesar que destruír o navío foi unha medida un tanto extrema.[44]

Notas[editar | editar a fonte]

Aclaracións[editar | editar a fonte]

  1. Nese momento, Benjamin Hornigold podería terse separado xa partido de Teach e as dúas embarcacións. Se ese fose o caso, William Howard tería sido deixado ao mando da outra corveta de Teach. A palabra intendente refírese á responsabilidade de organización, acomodación, alimentación, abastecemento e equipamento.
  2. Konstam (2007) considera isto improbábel e que os piratas moi probablemente tomaran o pelo ao prisioneiro con historias esaxeradas".
  3. Klein (2006) describe que as mechas que levaba baixo o seu chapeu eran probabelmente feitas de corda de cáñamo embebida nunha mistura de salitre con auga de cal. Queimábanse lentamente, mais a fumareda que provocaban e que se estendía en aneis ao redor da súa cabeza debían causar un espectáculo extraordinario. Non estrañaría, por tanto, que os mariñeiros que se cruzaban no camiño de Barbanegra (particularmente nas batallas) pensasen que era o Demo".
  4. Barbanegra non tiña o costume de matar os tripulantes dun navío abordado, desde que cooperasen entregándolle os bens materiais. De acordo co economista da Universidade de Chicago Peter Leeson, aparentemente, non precisaba matar ninguén
  5. A pesar dos semellantes nomes, o navío Queen Anne's Revenge pertencía a Barbanegra, mentres o Revenge fora comprado e pertencente q Stede Bonnet. Conforme se di na sección "Nova Providencia", os piratas de Bonnet estaban instaisfeitos, e naquel momento, o navío "Revenge" estaba so mando de Teach.
  6. Posibelmente unha lancha do Queen Anne's Revenge
  7. O Revenge foi capturado máis tarde e incluído nunha flota de navíos comandados polo gobernador de Carolina do Sur. A flota fixo un ataque feroz contra un grupo de piratas preto da entrada do porto de Charleston, resultando na execución de corenta e nove piratas un mes despois. Os seus corpos foron expostos en forcas.

Referencias[editar | editar a fonte]

  1. Perry, 2006, p. 14
  2. Konstam, 2007, pp. 10–12
  3. Lee, 1974, pp. 3–4
  4. Wood, Peter H (2004). Teach, Edward [Blackbeard] (d. 1718). Oxford Dictionary of National Biography (Oxford University Press). http://www.oxforddnb.com/view/article/27097. 
  5. Lee, 1974, pp. 4–5
  6. Konstam, 2007, p. 19
  7. Johnson, 1724, p. 70
  8. Lee, 1974, p. 9
  9. Woodbury, 1951, pp. 71–72
  10. Lee, 1974, pp. 9–11
  11. Lee, 1974, pp. 11–12
  12. Konstam, 2007, pp. 68–69
  13. Konstam, 2007, p. 64
  14. Konstam, 2007, pp. 78–79
  15. Lee, 1974, pp. 13–14
  16. Konstam, 2007, pp. 66–67
  17. Konstam, 2007, p. 79
  18. Woodbury, 1951, p. 155
  19. Lee, 1974, p. 14
  20. Konstam, 2007, pp. 81–88
  21. Lee, 1974, p. 18
  22. Konstam, 2007, p. 88
  23. Konstam, 2007, pp. 154–155
  24. Lee, 1974, pp. 27–28
  25. 25,0 25,1 Johnson, 1724, p. 87
  26. Konstam, 2007, p. 91
  27. Konstam, 2007, p. 155
  28. Konstam, 2007, pp. 88–89
  29. Konstam, 2007, pp. 124–126
  30. Lee, 1974, pp. 30–33
  31. Konstam, 2007, pp. 127–128
  32. Lee, 1974, pp. 36–37
  33. Konstam, 2007, p. 130
  34. Konstam, 2007, p. 164
  35. Lee, 1974, pp. 39-42
  36. Lee, 1974, pp. 42-47
  37. Lee, 1974, p. 47
  38. Whipple, Addison (1957). Pirate Rascals of the Spanish Main. Nova York: Douhleday. 
  39. Klein, 2006, pp. 111-112
  40. Lee, 1974, pp. 52–54
  41. Konstam, 2007, pp. 183?185
  42. Cobbett, Howell e Howell, 1816, p. 1249
  43. Lee, 1974, pp. 51?52
  44. Konstam, 2007, pp. 150, 167

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]