Illa de Madeira

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Madeira
Madeira colagem das fotos 12.jpg
Vistas da illa de Madeira.
Madeira Satellite.png
Vista desde satélite.
Situación
País Flag of Portugal.svg Portugal
Arquipélago Madeira
Mar Océano Atlántico
Xeografía
Superficie 742.41 km²
Perímetro 179.3 m
Punto máis alto 1371.6 m
Demografía
Capital Funchal
Poboación 262 456 (2011)

A illa de Madeira (en portugués, ilha da Madeira), é unha illa do arquipélago homónimo situado no Océano Atlántico, ao oeste da costa africana, e que constitúe conxuntamente con Porto Santo, as Illas Desertas e as Illas Salvaxes, a Rexión Autónoma de Madeira, en Portugal.

Xeografía[editar | editar a fonte]

Madeira é a illa de maior tamaño e a máis poboada con diferenza do seu arquipélago. Ten unha superficie de 750,7 km² e nela atópase a capital da rexión autónoma, Funchal, que tamén é a capital e o núcleo urbano máis importante da illa.

A illa de Madeira, que é o 90% das terras do arquipélago, é de orixe volcánico. Separada das Illas Salvaxes, Canarias e África por unha fosa mariña que alcanza 4.512 metros de profundidade, rodeada de baixos fondos de case 2.000 metros, Madeira, como Porto Santo e as Illas Desertas, xurdiu do Atlántico no período Terciario, durante unha erupción volcánica.

O seu clima subtropical e as súas paisaxes únicas fan que sexa un destino turístico moi popular.

Funchal, a principal cidade e porto na costa sur da illa atópase a 32° 38' de latitude norte e 16° 55' de lonxitude oeste. Está a uns 660 km da costa africana, 980 de Lisboa, 400 de Canarias e 880 de illa de Santa María, a máis próxima das Azores. Pola súa latitude e localización, a illa de Madeira ten todas as características dunha illa subtropical, onde hai elementos das illas tropicais e as illas máis tépedas do norte.

A illa, de montañas volcánicas cortadas por profundos vales até o mar, ten unha forma alargada de leste a oeste: a súa lonxitude é de aproximadamente 55 km, e a súa anchura de 24 km, con 160 km de litoral. A altitude media é de 1.300 metros, onde destacan o Pico Ruivo (1.862 metros), o Pico das Torres (1.850 metros) e o Pico do Arieiro (1.818 metros). As costas son empinadas e as praias de area son raras. Cara ao leste, a Ponta de São Lourenço forma un ciclo de redución e relativamente baixo que se estende por dous illotes. Na costa sur, ao oeste de Funchal elévase Cabo Girao, un dos cantís máis altos no mundo.

O bosque de laurisilva que cubría a illa antes da súa colonización e que lle deu o seu nome, foi case completamente queimado polos primeiros colonos, e só unhas poucas áreas nos vales do norte da illa conserváronse. Foi incluído no Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1999. Pero o bosque recuperouse e estendeuse con especies europeas e tropicais introducidas polos colonos que hoxe conviven coas especies endémicas. A humidade do norte favorece o crecemento dunha vexetación exuberante, incluíndo ladeiras case verticais.

Clima[editar | editar a fonte]

A illa de Madeira atópase en zona subtropical: o seu clima é tépedo durante todo o ano, cunha baixa oscilación térmica anual (16 °C no inverno, 23 °C no verán) e temperaturas sempre temperadas polo mar. Os días de calor son moi raros, mesmo no verán, e a temperatura de cando en cando descende por baixo de 10 °C no inverno. Existe un notable contraste entre a parte norte (máis chuviosa) e a parte sur (máis seca e asollada), sobre todo no verán. As precipitacións varían de 500 mm no sueste da illa a máis de 2.000 mm na vertente norte. A choiva cae principalmente de outubro a marzo e é máis irregular de maio a setembro. Para aproveitar as vantaxes das choivas regulares do norte e o sol do sur da illa, construíuse unha extensa rede de canles.

Vexetación e cultivos[editar | editar a fonte]

O clima e o terreo determinan as tres zonas de vexetación.

  • Desde o nivel do mar aos 300 metros, é o subtropical. Na costa norte, así como na costa sur cultívanse cana de azucre, plátanos e algunhas verduras. As figueiras invaden as zonas de secaño da costa sur.
  • Entre os 300 e os 750 metros está a zona tépeda cálida do clima mediterráneo. Esta é a área da vide, cereais (millo, trigo, avena). As froitas son variadas, propias de países europeos e tropicais: como as laranxas, peras, mazás, cirolas e froitas exóticas como guayabas, aguacates, mangas, chirimoios e maracuxás.
  • Por encima dos 750 metros, atópase a zona tépeda fría, con ladeiras boscosas de piñeiros, brezos, acacia, mimosa e loureiros arborescentes. A continuación, nos picos, pastos e fentos.