Gustave Caillebotte

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Gustave Caillebotte
Nacemento 19 de agosto, 1848
Lugar de nacemento París, Francia
Morte 21 de febreiro, 1894
Lugar de morte París, Francia
Nacionalidade francesa
Eido Pintura, Debuxo
Movemento Realismo, Impresionismo
Traballos Les raboteurs de parquet (1875)
Le pont de l'Europe (1876)
La Place de l'Europe, temps de pluie (1877)
Influenciado por Pintores impresionistas

Gustave Caillebotte (19 de agosto, 184821 de febreiro, 1894), foi un pintor impresionista, coleccionista, mecenas e organizador de exposicións francés.

Biografía[editar | editar a fonte]

Gustave Caillebotte 1878
(30 anos)

Gustave Caillebotte naceu o 19 de agosto de 1848 no seo dunha familia parisina de clase alta. O seu pai, Martial Caillebotte (1799-1874), era o herdeiro da industria téxtil familiar e xuíz no Tribunal de comercio de Seine. O pai de Caillebotte enviuvara dúas veces antes de casar coa súa nai, Céleste Daufresne (1819-1878), coa cal tivo dous fillos máis despois de Gustave. René (1851-1876) e Martial (1853-1910).

Caillebotte naceu na casa familiar da rúa Faubourg-Saint-Denis na cidade de París, onde viviu ata 1866 cando marcharon a vivir a unha nova casa construída na rúa Miromesnil da mesma cidade. Os Caillebotte adoitaban pasar os veráns en Yerres, unha vila á beira do río Yerres atopada no sur de París, chegando a mercar unha grande casa alí en 1860. Foi arredor desta data cando Gustave Caillebotte comezou probablemente a pintar e debuxar. Unha grande parte dos cadros de Caillebotte describen aos membros da súa familia e escenas da vida cotiá; Home xove na fiestra (Jeune homme à la fenêtre), 1875, amosa a René, un dos irmáns de Gustave na casa da rúa Miromesnil, As laranxeiras (Les Orangers), 1878, amosan a Martial Jr. e a súa curmá Zoë no xardín da propiedade da familia en Yerres, e Autoretratos no rural, 1875, amosa á tía, á nai e á curmá de Caillebotte xunto a un amigo da familia.

Caillebotte licenciouse en dereito en 1868 obtendo a súa licenza para exercer en 1870. Pouco despois, foi recrutado para loitar na Guerra francoprusiana, e para servir na Garde Nationale Mobile de la Seine. Trala guerra, Caillebotte comezou a visitar o estudo do pintor Léon Bonnat, onde comezou a estudar pintura. En 1873, Caillebotte entrou na Escola de Belas Artes (École des Beaux-Arts), aínda que non pasou moito tempo nela. Nesa época, Caillebotte coñeceu e se fixo amigo de moitos pintores que non pertencían á escola oficial francesa entre os cales se atopaban Edgar Degas e Giuseppe de Nittis, e asistiu (aínda que non participou) na primeira exposición impresionista de 1874.

A grande cantidade de cartos que herdou trala morte do seu pai en 1874 e da súa nai en 1878 permitíronlle pintar sen a preocupación de ter que vende-los seus traballos. Tamén lle permitiron financiar as Exhibicións impresionistas e axudar económicamente aos seus amigos pintores e a outros artistas (incluíndo Claude Monet, Auguste Renoir, e Camille Pissarro entre outros) mercando os seus traballos, e, no caso de Monet, pagando o aluguer do seu estudo.

Xove home na fiestra 1875

A súa boa situación financeira tamén lle permitiu financiar unha serie de hobbies polos que tiña paixón, entre os cales incluíanse a filatelia (na actualidade a súa colección atópase no Museo Británico), o coleccionismo de Orquídeas, a construción de embarcacións, e incluso o deseño téxtil (as mulleres dos seus cadros Madame Boissière facendo punto, 1877, e Retrato de Madame Caillebotte, 1877, semellan levar deseños feitos por Caillebotte).

O estilo de Gustave Caillebotte pertence ao Realismo. Como fixeran os seus devanceiros Jean-Francois Millet e Gustave Courbet, xunto ao seu contemportáneo Degas, Caillebotte propúxose pintar a realidade tal e como el a vía, co fin de reducir a teatralidade inherente da pintura. Quizais debido á súa forte amizade cos impresionistas, o seu estilo e técnica varía moito segundo o traballo, experimentando e collendo técnicas "emprestadas" sen centrarse nun estilo só. Ás veces, os seus traballos aseméllanse ás ricas e coloridas teas realistas de Degas (especialmente nas súas esceas interiores) outras veces, Caillebotte comparte o compromiso dos impresionistas de representar a "verdade óptica" empregando entón a suabidade do pastel impresionista e lixeiros trazos semellantes aos de Renoir e Pissarro, aínda que empregando unha paleta menos vibrante.[1]

Caillebotte pintou moitas esceas familiares, da vida cotiá, interiores, e figuras nas paisaxes de Yerres, a pesares disto os seus traballos máis famosos son aqueles nas que amosa a vida urbana de París, como Os rabuñadores do parquet, (Les raboteurs de parquet) 1875, A ponte de Europa (Le pont de l'Europe), 1876, e A praza de Europa con tempo de chuvia (La Place de l'Europe, temps de pluie), 1877.

A praza de Europa, tempos de chuvia 1877

Estes cadros foron bastante controvertidos debido aos seus suxeitos banais e de clase baixa, and for their exaggerated, plunging perspective. O plano inclinado é un motivo común aos cadros de Caillebotte, éste está influenciado pola arte xaponesa e polas novas técnicas fotográficas. Acercandonos mas al detalle, las tecnicas que se encuentran normalmente en la obra de Caillebotte tambien pueden ser el resultado de su interes por la fotografia. Un gran numero de sus trabajos [tambien emplea una alta posicion de ventaja], incluyendo sus muchos cuadros desde balcones como Vue des toits, effet de neige (1878) y Boulevard vu d'en haut, 1880. A produción artística de Caillebotte comezou a minguar a partir da década de 1890, cando deixou de traballar a cotío. En 1881 adquiriu unha propiedade en Petit Gennevilliers, nas beiras do río Sena preto de Argenteuil, mudándose de xeito definitivo en 1888.

No seu novo fogar adicouse principalmente á xardinería e ás carreiras e construcións de embarcacións. Tamén comezou a pasar moito tempo co seu irmán máis novo, Martial, e co seu amigo Renoir, quenes pasaban longas tempadas en Petit Gennevilliers.

Diversas fontes din que antes da súa morte tivo unha relación cunha muller máis nova ca el chamada Emilie Schlauch, máis non pode ser nin afirmado nin desmentido xa que non hai bases históricas que o evidencen.

O 21 de febreiro de 1894 Gustave Caillebotte morreu mentres traballaba no seu xardín de Petit Gennevilliers debido a unha conxestión pulmonar, sendo soterrado no cemiterio Père Lachaise de París.

A colección de Gustave Caillebotte[editar | editar a fonte]

A ponte de Europa 1876

Trala súa morte, Caillebotte doou ao estado francés unha grande colección de obras que tiña na súa posesión. A súa colección está formada por sesenta e oito cadros de diversos artistas entre os que se atopan Camille Pissarro (dezanove), Claude Monet (catorce), Pierre-Auguste Renoir (dez), Alfred Sisley (nove), Edgar Degas (sete), Paul Cézanne (cinco), e Édouard Manet (catro).

No tempo da morte de Caillebotte, os impresionistas seguían censurados e condenados pola Academia de arte francesa e especialmente pola Académie des beaux-arts. Debido a isto, Caillebotte decatouse de que as súas obras acabarían en "faiados" e "museos provincianos", estipulando no seu testamento que debían ser expostas no Pazo de Luxemburgo (leal aos traballos dos artistas vivos), e no Louvre.

Desafortunadamente, o goberno francés non concordaría cos termos da súa vontade. No mes de febreiro de 1896, negociaron con Renoir, quen era o executor da vontade do finado pintor, pasando ao Pazo de Luxembourg trinta e oito pinturas. As trinta e nove pinturas restantes (unha delas levada por Renoir como pagamento aos seus servizos) foron ofertadas dúas veces ao goberno francés dúas veces, no ano 1904 e en 1908, sendo dúas veces rexeitadas. Cando o goberno francés decidiu reclama-las en 1928, a oferta foi rexeitada pola viúva do fillo de Caillebotte. A maioría das obras restantes foron adquiridas por Albert C. Barnes, formando parte na actualidade da Fundación Barnes.

Corenta dos traballos de Caillebotte atópanse na actualidade no Museo de Orsay. O seu L'Homme au balcon, boulevard Haussmann (Home no balcón, boulevard Haussmann), pintado en 1880, foi vendido por 14.3 millóns de $ no ano 2000.[2]

Traballos principais[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Anne Distal, et al, 1995, p.13
  2. 2,0 2,1 Os cadros máis caros: L'Homme au balcon, boulevard Haussmann - G. Caillebotte
  3. ArtCult: Le jorunal du marché de l´Art

Gelería de traballos[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Gustave Caillebotte

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Berhaut, Marie (1994). Gustave Caillebotte: Catalogue raisonné des peintures et pastels. Paris: Wildenstein Institute.
  • Broude, Norma (Ed.) (2002). Gustave Caillebotte and the Fashioning of Identity in Impressionist Paris. New Brunswick, New Jersey: Rutgers University Press.
  • Distel, Anne (1996). Gustave Caillebotte: The Unknown Impressionist. London: The Royal Academy of Arts, London.
  • Varnedoe, Kirk (1987). Gustave Caillebotte. New Haven: Yale University Press. ISBN 0-300-03722-8
  • Wittmer, Pierre (1991). Caillebotte and His Garden at Yerres. New York: Harry N. Abrams, Inc.
  • Distell, Anne; Druick, Douglas W.; Groom, Gloria & Rapetti, Rodolphe (1995). Gustave Caillebotte, Urban Impressionist. New York: Abbeville Publishing Group (Abbeville Press, Inc.) & The Art Institute of Chicago. (American catalogue for retrospective exhibition in Paris, Chicago, & Los Angeles, 1994-1995.)

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]