As 7 bolas de cristal

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

As 7 bolas de Cristal é unha banda deseñada realizada polo belga Hergé para a súa colección das aventuras de Tintín. A historia publicouse entre 1943 e 1944 no xornal Le Soir con título orixinal de Les 7 Boules de Cristal, pero sería en 1948 cando vería a luz, xa que a obra de Hergé foi cancelada. A historia continuou un ano despois con O templo do sol.

Argumento[editar | editar a fonte]

Aviso: Esta sección pode revelar detalles da trama e/ou do argumento.

Os arqueólogos da expedición Sanders-Hardmuth regresan a Europa tras dous anos en Perú e Bolivia, onde acharon o sepulcro do rei inca Rascar Capac. Non tardarán en comezar a padecer unha estraña enfermidade que lles mergulla nun profundo letargo, espertando todos á mesma hora do día, tremendamente sobresaltados, coma se os torturaran para volver caer no seu soño. Todo apunta a que se trate do castigo profetizado na propia tumba de Rascar Capac. Xunto a todos os enfermos atópanse os restos dunhas bochas esféricas de cristal con algún veleno no seu interior.

Tintín, o capitán Haddock e o profesor Tornasol visitan a un dos membros da expedición: o profesor Hipólito Bergamotte. Cando este cae enfermo e o profesor Tornasol é secuestrado, Tintín e o capitán seguen a pista do seu amigo que lles levará a Perú onde empeza O Templo do Sol.

Lista de infectados, en orde cronolóxica;

  • Clairmont
  • Sanders-Hardmuth
  • Laubépin
  • Cantonneau
  • Marc Charlet
  • Hornet
  • Hipólito Bergamotte


Curiosidades[editar | editar a fonte]

  • Hergé desprazouse ata a casa que usou como "modelo" para recrear a mansión de Bergamotte. Xusto cando se marchou do lugar, as SS pasaron por aquel mesmo lugar, faltando pouco para atopalo tomando esbozos do domicilio.
  • Un punto cómico da historia é cando o capitán Haddock mostra o seu afán por lograr converter a auga en viño, do mesmo xeito que Bruno, o prestidixitador do Music-Hall Palace. Precisamente nese mesmo espectáculo fará aparición o xeneral Alcázar, que xa se puido coñecer en, A Orella Rota e agora é lanzador de coitelos; tamén aparece Bianca Castafiore, "o reiseñor de Milán".

Rascar Capac, a momia inca[editar | editar a fonte]

Rascar Capac, "o que desencadea o lume do ceo", era un rei inca que a expedición Sanders-Hardmuth espoliou e levou con eles. Por iso cae sobre os sete membros unha maldición.

A figura de Rascar Capac está inspirada nunha auténtica momia peruana que se atopa no museo de arte e de historia de Bruxelas. É habitual en Hergé inspirarse en detalles auténticos para enriquecer a súa obra, xa puidemos velo na Orella rota, por exemplo. Tamén o fai coa historia, pois a maldición que cae sobre aqueles que espolian o sepulcro dun rei recordan moito á historia de Tutankamon.