Víctor Said Armesto

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Víctor Said Armesto
Víctor Said Armesto.jpg
Nacemento13 de agosto de 1871
 Pontevedra
Falecemento17 de xullo de 1914
 Madrid
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónescritor e autor
CónxuxeAmadora Santoro
Fillos7
EstudosDereito e Filosofía
editar datos en Wikidata ]

Víctor Said Armesto, nado en Pontevedra o 13 de agosto de 1871 e finado en Madrid o 17 de xullo de 1914[1], foi un escritor e o primeiro catedrático de Lingua e Literatura galaico-portuguesa.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Era fillo do pedagogo krausista Federico Saiz Sánchez, catedrático no Instituto de Pontevedra, e de Amalia Armesto Aldao. Criouse cos seus avós maternos, Constantino Armesto (tío de Indalecio Armesto) e Carmen Aldao Sarmiento[2], na casa familiar da praza da Ferrería, pasando tamén tempo no pazo do Casal en Bueu. De neneo fundou con Xerardo Álvarez Limeses a sociedade literaria Los Amigos del Progreso, e con 15 anos dirixiu a publicación La Guindilla. Colaborou noutras publicacións locais facendo crónica social e a crítica literaria. Formouse na biblioteca de Jesús Muruais, e o seu tío Indalecio influiría na súa ideoloxía republicana. En 1891 é membro do Centro Republicano de Pontevedra, e en 1892 impartiu conferencias no Recreo de Artesanos de Pontevedra (1892) e na inauguración do Centro Republicano de Santiago de Compostela.

Comezou os estudos de Dereito e Filosofía na Universidade de Santiago de Compostela, onde foi membro da tuna, coa que viaxou a París, e en 1896 participou na festa de homenaxe ao Batallón Literario. Continuou a carreira de Filosofía e Letras en Madrid. Alí pertenceu á loxa masónica Comuneros de Castilla, da que tamén era membro a súa nai. Na capital española asistiu a numerosas representacións teatrais e conferencias. Licenciouse en 1898 en Filosofía e Letras.

Pertenceu ao coro que fundou o folclorista Casto Sampedro Folgar, e con quen en 1910 preparou o Cancionero Musical de Galicia para o concurso convocado pola Academia de Belas Artes. En 1905 ambos os dous foran comisionados por Pontevedra para a creación da Real Academia Galega, se ben non puido ser elixido membro numerario ao estar como docente lonxe de Galicia. En 1907 entrou en Solidaridad Gallega. Colaborou en prensa local, estatal e americana, como El Heraldo, El País, La Nación, Blanco y Negro, La Justicia, La Ilustración Española y Americana ou Galicia Literaria.

Aprobou oposicións para a cátedra de Figueres, se ben mudou pola de Reus, e despois trasladouse a León. En 1911 regresou como docente ó instituto de Pontevedra. Doutorouse nese mesmo ano coa tese Notas para el estudio de la materia de Bretaña en la poesía lírica gallega de los siglos XIII y XIV. En 1914 aprobou as oposicións á cátedra de Lingua e literatura galegas, creada na Universidade Central de Madrid. Porén, faleceu ao pouco e non puido tomar posesión.

Recolleu numerosos romances populares, e traballou no mito de Don Juan Tenorio, así como no Mio Cid, a Materia de Bretaña na literatura galega medieval, e a obra de Tirso de Molina.

A súa biblioteca, en parte herdada do seu tío avó Indalecio, consérvase no Museo Provincial de Pontevedra[3]. Unha rúa leva o seu nome en Pontevedra, entre o barrio de San Roque e As Corvaceiras, na Moureira.

Vida persoal[editar | editar a fonte]

En 1902 casou con Amadora Santoro (de Cuñas, Cenlle, e residente en Ribadavia), coa que tivo sete fillos: Soledad, Carmen, Jorge, Benigna (finada en 1909), María Eugenia, Rosario e Margarita Said Santoro.

Obra[editar | editar a fonte]

O grupo Aires da Terra. Sentado á esquerda, Víctor Said Armesto.
F. Tettamancy Gastón (1917): Víctor Said Armesto.

Creación[editar | editar a fonte]

  • Estrofas (1884)
  • Amor y celos (1887)
  • Retoños al minuto (entremés, 1891)
  • La flor del agua, zarzuela musicada por Conrado del Campo

Ensaio[editar | editar a fonte]

  • Análisis y ensayos (1897); inclúe:
    • Un libro modernista; ensaio sobre o libro de Valle-Inclán Féminas
  • La leyenda de Don Juan (1908)
  • Las Mocedades del Cid
  • Poesía popular gallega
  • Colección de romances en lengua gallega
  • Notas para un diccionario etimológico gallego
  • Cancionero musical de Galicia (1910, con Casto Sampedro Folgar; premio da Academia de Belas Artes en 1911); Inclúe 88 romances, descrición de bailes e instrumentos, e 473 melodías
  • Orígenes poéticos de El Burlador de Sevilla
  • El Convidado de piedra
  • Tristán y la literatura mística

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Couceiro Freijomil, A. (1951-54). Diccionario bio-bibliográfico de escritores (en castelán) III. Bibliófilos Gallegos. p. 273. 
  2. Díaz Plaja, F. (1993). Vida y obra de Víctor Said Armesto. Fundación Barrié de la Maza. ISBN 84-87819-64-8. 
  3. Lavaud-Fage, E. (1972). "Esbozo de la figura de Víctor Said Armesto a través de su biblioteca". El Museo de Pontevedra (26): 40–45. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]