Premio Blanco Amor
| Premio Blanco Amor | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||
| |||||||
| |||||||
| |||||||
| |||||||
| Wikidata |
O Premio Blanco Amor é un premio literario galego dotado con 12 000 euros que premia unha novela longa en lingua galega. Creado en 1981 en homenaxe a Eduardo Blanco Amor por iniciativa do concello de Redondela, a obra gañadora publícaa a editorial Galaxia.[1]
Inicialmente estaba convocado por 52 concellos galegos, rotando cada ano un dos concellos en calidade de organizador. Desde o 2015 organiza e patrocina este certame a Deputación de Ourense, incorporándose, no 2017, a Fundación Eduardo Blanco-Amor, creada nese ano.[2]
Gañadores
[editar | editar a fonte]- 1981: A vila sulagada (Daniel Cortezón)
- 1982: O triángulo inscrito na circunferencia (Víctor F. Freixanes)
- 1983: Beiramar (Xosé Manuel Martínez Oca)
- 1984: Xa vai o griffón no vento (Alfredo Conde)
- 1985: O inverno do lobo (Xoán Manuel Casado)
- 1986: A canción do vagamundo (Lois Diéguez)
- 1987: O sorriso de Gardel (Isaac Otero)
- 1988: Turbo (Miguel Suárez Abel)
- 1989: O crime da rúa da Moeda Vella (Román Raña)
- 1990: Riosil (Valentín Carrera)
- 1991: Tráiler (Fran Alonso)
- 1992: Soños eléctricos (Ramón Caride Ogando)
- 1993: Culpable de asasinato (Úrsula Heinze)
- 1994: Panificadora (Xosé Cid Cabido)
- 1995: Non se convocou pola negativa do Concello da Coruña.
- 1996: O paxaro que canta un nome (Xavier Lorenzo Tomé)
- 1997: Calzados Lola (Suso de Toro)
- 1998: Alén da desventura (Xavier Alcalá)
- 1999: Grupo abeliano (Xosé Cid Cabido)
- 2000: Ébora (Xosé Carlos Caneiro)
- 2001: Martázul (Xosé Antonio Perozo)
- 2002: As voces da noticia (Xosé Monteagudo)
- 2003: Orixe (Séchu Sende)
- 2004: Dentro da illa (Dolores Ruiz Gestoso)
- 2005:
- 2006: Spam (Francisco Castro)
- 2007: Mentres a herba medra (Xesús Rábade Paredes)
- 2008: Memorias da cidade sen luz (Inma López Silva)
- 2009: Monte Louro (Luís Rei Núñez)
- 2010: O imposible de desatar (Iván García Campos)
- 2011: ATL (Manuel Lourenzo González)
- 2012: Dióxenes en Dolorida (Ignacio Vidal Portabales)
- 2013: O violín de Rembrandt (Jorge Llorca Freire)
- 2014: Cabalos e lobos (Fran P. Lorenzo)
- 2015: Os kowa (Xavier Queipo)
- 2016: Blues para Moraima (Miguel Anxo Fernández Fernández)
- 2017: Declarado deserto.[3]
- 2018: Por puntos (Manuel Portas)
- 2019: Virtudes (e misterios) (Xesús Fraga)
- 2020: As malas mulleres (Marilar Aleixandre)
- 2021: Aquí comeza o mar (Blanca Riestra)
- 2022: A inmoral doutora Cons (Roberto Fernández Álvarez)
- 2023: O incendio (Sara Vila)
- 2024: As obras póstumas (Diego Giráldez)[4]
- 2025: Boundaries Road SW12 8HD (Cecilia F. Santomé)[5]
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ "Diputación de Ourense". www.depourense.es. Arquivado dende o orixinal o 25 de agosto de 2019. Consultado o 2019-08-25.
- ↑ "Premio Blanco Amor". depourense. Arquivado dende o orixinal o 30 de xaneiro de 2023. Consultado o 30 de novembro de 2022.
- ↑ "O xurado declara deserto o Blanco Amor de novela". Galiciae. 25 de novembro de 2017.
- ↑ Pérez Pena, Marcos (1 de decembro de 2024). "Diego Giráldez (O Porriño, 1976) gaña o XLIII Premio de Novela Blanco Amor con As obras póstumas". Praza Pública.
- ↑ "A autora vilalbesa recibirá 15.000 euros pola súa obra Boundaries Road SW12 8HD". culturagalega.org. 2025-11-25. Consultado o 2025-11-25.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- A grande aventura do libro, contada por el mesmo, Deputación de Ourense, Santiago de Compostela, 2013, ISBN 978-84-941165-1-3.
- Vilavedra, Dolores, ed. (2004). Diccionario da Literatura Galega. Termos e institucións literarias IV. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-656-8.
Ligazóns externas
[editar | editar a fonte]- Ramos, Alberto (5/5/2012). "30 anos de Premio Blanco Amor" praza.gal