Montreal Canadiens

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Canadiens de Montréal
Montreal Canadiens
Alex Galchenyuk - Canadiens de Montréal.jpg
Fundado en 4 de decembro de 1909
Sede Armoiries de Montréal.svg Montreal,
Flag of Quebec.svg Quebec
Flag of Canada.svg Canadá
Cancha Centre Bell
(21.273 espectadores)
Cores Vermello, azul, branco
                 
Liga National Hockey League
Conferencia Leste
División Atlantic
Campionatos 24
Adestrador Flag of Canada.svg Jacques Martin
Director Flag of Canada.svg Pierre Gauthier
Propietario Flag of Canada.svg Familia Molson
Equipos(s) afiliado(s) Hamilton Bulldogs (AHL)
Cincinnati Cyclones (ECHL)
Sitio Web http://canadiens.nhl.com/

O Canadiens de Montréal (en francés) ou Montreal Canadiens (en inglés) é un equipo profesional canadense de hóckey sobre xeo da cidade de Montreal (Quebec) que compite na National Hockey League (NHL), estando encadrado na Atlantic Division da Conferencia Leste. O nome oficial do club é le Club de hockey Canadien.[1] Entre os alcumes do equipo en francés están Les Canadiens (ou Le Canadien), Le Bleu-Blanc-Rouge, La Sainte-Flanelle,[2] Le Tricolore, Les Glorieux (ou Nos Glorieux), Les Habitants, Le CH e Le Grand Club. O principal alcume do equipo en inglés é Habs, unha abreviatura de "Les Habitants".

Fundados en 1909, os Canadiens son o equipo máis antigo de toda a competición e o equipo profesional de hóckey sobre xeo en funcionamento dende hai máis tempo, e o único equipo da NHL existente anterior á fundación da liga. Entre 1909 e 1917 competiu na NHA, e a partir de 1917 comezou a súa andaina na LNH. Son unha das franquías deportivas profesionais norteamericanas máis antigas, sendo a súa historia anterior á de calquera outra franquía canadense fóra do fútbol canadense, así como á de calquera franquía estadounidense fóra do béisbol e os Arizona Cardinals da National Football League (NFL). A franquía é un dos equipos denominados "Original Six", o nome que reciben os equipos que competiron na NHL dende 1942 ata a expansión de 1967.

Con 24 títulos é o equipo máis laureado da NHL, moi lonxe dos Toronto Maple Leafs que son o segundo equipo con máis títulos, cun total de 13. O campionato conseguido na tempada 1992-93 foi a última vez que un equipo canadense gañou a Stanley Cup.[3]

Historia[editar | editar a fonte]

Fundación e primeiros anos[editar | editar a fonte]

A group photograph of ten hockey players wearing horizontally striped jerseys with a maple leaf logo surrounding the letters "CAC", along with their coach
Os Montreal Canadiens posan para unha foto de equipo, 1912–13.

En novembro 1909, o industrial Ambrose O'Brien, de Renfrew, Ontario, estaba en Montreal para adquirir subministracións para un contrato ferroviario. A petición do equipo de hóckey Renfrew Creamery Kings, O'Brien asistiu ás reunións da Eastern Canada Hockey Association (ECHA), que tiveron lugar no Hotel Windsor, para representar a Renfrew na súa solicitude para unirse á liga. Na reunión, os donos dos equipos da ECHA rexeitaron a solicitude de Renfrew.[4] No vestíbulo do hotel, O'Brien coñeceu a Jimmy Gardner, director dos Montreal Wanderers, con quen falou de formar unha liga nova que incluiría a Renfrew, aos Wanderers, e a dous equipos que O'Brien posuía nas cidades mineiras de Ontario de Cobalt e Haileybury.[5] Gardner suxeriu que O'Brien arrancara un equipo de xogadores francófonos radicado en Montreal, formando unha rivalidade cos Wanderers.[6] Como resultado, o 2 de decembro de 1909 fundouse a National Hockey Association (NHA), e Les Canadiens foron creados dous días máis tarde, inicialmente financiados por O'Brien co intento de transferir a propiedade a deportistas francófonos de Montreal canto antes.[7][8]

Os Canadiens xogaron o seu primeiro partido o 5 de xaneiro de 1910, adestrados por Jack Laviolette. Ante un pavillón cheo con 3.000 espectadores, derrotaron a Cobalt por 7 goles a 6 na prórroga.[9] A vitoria foi borrada dos libros de historia pouco despois, cando a CHA colapsou despois de tan só dúas semanas de competición, e a NHA escolleu reiniciar a tempada despois de absorber aos Ottawa Senators e aos Montreal Shamrocks da CHA.[10] O primeiro partido dos Canadiens da nova tempada foi disputado o 19 de xaneiro, cunha derrota 9–4 fronte aos Renfrew Creamery Kings.[11] Os Canadiens gañaron tan só dous dos seus 12 partidos da tempada, e acabaron na última posición da liga de oito equipos.[12]

George Kennedy, dono do Club Athlétique Canadien (CAC), reclamou os dereitos do nome do equipo aos "Canadiens" a tempada seguinte,[13] mais resolveu a disputa comprando o equipo a O'Brien por 7.500 dólares.[14]

Os Canadiens chegaron aos play-offs por primeira vez na tempada 1913–14, cando empataron cos Toronto Blueshirts na cabeza da liga con 26 puntos. Os dous equipos xogaron unha serie de dous partidos para alzarse co campionato, co gañador decidido polos goles totais. Georges Vézina consegui un shutout fronte aos Blueshirts 2–0 no primeiro partido, mais os Canadiens foron derrotados por 6–0 no segundo e perderon a serie.[15] Dous anos despois, na tempada 1915-16, os Canadiens gañaron o seu primeiro título da NHA, a O'Brien Cup, cun rexistro de 16 vitorias, 7 derrotas e un empate, tres vitorias mellor que os segundos clasificados, os Senators. O título conseguido polos Canadiens outorgoulles a súa primeira presenza nas finais da Stanley Cup, onde se enfrontaron aos Portland Rosebuds da Pacific Coast Hockey Association (PCHA). No partido decisivo, disputado en Montreal Goldie Prodgers marcou o gol gañador con menos que catro minutos por xogar, dando aos Canadiens a súa primeira Stanley Cup.[16]

Creación da NHL[editar | editar a fonte]

A NHA viu o seu final no inverno de 1917 logo de varias longas disputas entre o dono dos Blueshirts Eddie Livingstone e os outros catro equipos da liga sobre quen posuía os dereitos de varios xogadores.[17] Con todo, Canadiens, Wanderers, Senators e Quebec Bulldogs crearon unha nova liga o 26 novembro, a National Hockey League (NHL), non convidando a unirse a Livingstone.[18] Con todo, os catro equipos comprenderon que sería impensable non ter un equipo de Toronto na súa liga. Tamén necesitaron un cuarto equipo para equilibrar a táboa logo das dificultades económicas que forzaron a desaparición dos Bulldogs (como se viu despois, non tomarían o xeo ata 1919). Con isto en mente, concederon unha franquía "temporal" á Toronto Arena Company, a cal finalmente evolucionou cara aos rivais dos Canadiens, os Toronto Maple Leafs.[19]

Georges Vezina xogou 16 tempadas nos Montreal Canadiens entre 1910 e 1925. O Vezina Trophy foi nomeado no seu honor.

Joe Malone anotou cinco goles para os Canadiens no seu debut na NHL o 19 de decembro de 1917, unha vitorioa sobre os Senators.[20] A liga estivo a piques de rematar para o equipo o 2 de xaneiro de 1918, logo de que un incendio destruíra o Montreal Arena, a casa tanto dos Wanderers como dos Canadiens.[21] Os Canadiens trasladáronse ao Jubilee Arena, un pavillón con capacidade para 3.000 espectadores, mais os Wanderers cesaron as súas operacións, reducindo a NHL a tres equipos.[22] Xogando un renovado calendario de tempada, Montreal gañou a primeira metade do título, mais perdeu o título de liga na segunda metade fronte a Toronto por 10-7 nunha serie a dobre partido decidida por goles totais.[23]

Os Canadiens gañaron o título da NHL fronte aos Senators na tempada 1918-19, e viaxaron ao oeste para enfrontarse aos campións da PCHA, os Seattle Metropolitans, para conquistar a súa primeira Stanley Cup.[24] As series son máis recordadas pola súa cancelación debido á epidemia de gripe española.[25] Varios xogadores de ambos os dous equipos enfermaron, levando ás autoridades sanitarias de Seattle a cancelar o sexto e decisivo partido.[24] Ante a imposibilidade de Kennedy para atopar xogadores, anunciou que perdera o partido, porén os Metropolitans rexeitaron o título.[26]

Na tempada 1923–24 o equipo finalizou segundo na liga regular tras Ottawa, mais derrotou os Senators nos play-offs para gañar o campionato de liga e chegar á final da Stanley Cup fronte aos Calgary Tigres da Western Canada Hockey League (WCHL). Os Canadiens gañaron a serie ao mellor de tres encontros en dous xogos, conseguindo a súa segunda Stanley Cup. Howie Morenz era a estrela ofensiva da serie, anotando un hat trick no primeiro partido e un gol no segundo.[27]

Para a tempada1924–25, os Canadiens celebraron o seu status de campión mundial cun deseño especial para o seu xersei. O equipo pasou o seu logo CH ás súas mangas e xogou cun gran globo do mundo no frontal dos seus xerseis.[28] Montreal finalizou na terceira posición da clasificación da liga e derrotou Toronto nas semifinais. Os principais xogadores dos Hamilton Tigers rexeitaron participar nunha serie dosplay-offs se non se lles pagaban 200$ adicionais a cada un. Cando fracasaron en ceder nas súas exixencias, o presidente da NHL Frank Calder suspendeu ao equipo enteiro, e declarou campiónde liga aos Canadiens.[29] Así, os Habs viaxaron á costa do Pacífico para xogar contra os Victoria Cougars da WCHL nas finais da Stanley Cup de 1925. Os Cougars gañaron os series ao mellor de cinco encontros por 3 a 1; esta foi a última vez que un equipo que non fora da NHL gañou a Stanley Cup.[30]

En 1931 os Canadiens convertéronse no primeiro equipo na historia da Stanley Cup en repetir campionato tras derrotar aos Chicago Black Hawks en cinco partidos, revalidando o título conseguido na tempada anterior fronte aos Boston Bruins.[31]

Gran Depresión e Segunda Guerra Mundial[editar | editar a fonte]

Os Canadiens en 1942.

A asistencia estaba en declive en toda a liga cando tivo lugar a Gran Depresión.[32] Os Habs rexistaron un balance perdedor na tempada 1932–33, o que reduciu a asistencia.[33] A situación económica obrigou ao equipo a vender a Morenz aos Black Hawks en 1934 para tentar recurtar custos, nunha decisión moi impopular.[34]

Con perdas de 60.000$ sobre as dúas tempadas anteriores, os Canadiens foron postos temporalmente á venda en 1935.[35] Dandurand e Cattarinich entraron en negociacións para vender o club e trasladalo a Cleveland (Ohio, Estados Unidos), mais un sindicato local de homes de negocios de Montreal liderado por Maurice Forget e Ernest Savard evitou a transferencia.[36] Porén os Canadiens finalizaron co peor rexistro da liga na 1935–36, o que levou aos propietarios a pedir a Cecil Hart que adestrara ao equipo, quen aceptou coa condición de que recuperaran a Morenz, que finalmente regresaría logo dun traspaso cos New York Rangers.[37][37] Mais o seu retorno duraría menos dun ano a causa dunha lesión.[38]

Os Canadiens continuaron a rematar preto das últimas posicións da clasificación da liga durante varias tempadas. A menor puntuación chegou na tempada 1939–40, cando cun plantel envellecido, os Canadiens só gañaron 10 partidos, o que reduciu a asistencia de público, facendo que Savard e aos seus socios consideraran a suspensión de operacións polo menos durante a Segunda Guerra Mundial. Por contra, venderon a franquía ao propietario do equipo, a Canadian Arena Company.[39]

Neste punto, o alivio chegou dun inesperado propietario dos Maple Leafs. A Depresión forzara xa a tres equipos a pechar ou suspender operacións para non regresar. Ademais, os New York Americans foran tutelados pola liga desde 1936, e considerábase que era cuestión de tempo que desapareceran. Smythe non quixo ver desaparecer aos Canadiens, e suxeriu que Arena Company contrata ao ex-adestrador dos Maple Leafs, Dick Irvin.[18] Arena Company aceptou de bo grao a suxestión de Smythe, e volveuse a Irvin para liderar a revitalización do equipo.[40]

En 1943, o esforzo da guerra tivo un efecto devastador en moitos planteis. Mais en contraste co resto de equipos, os Canadiens perderon tan só perderon a un xogador chave, Ken Reardon. O novo fenómeno Maurice Richard tentou alistarse, mais foi rexeitado debido á súa historia médica.[41] Liderados pola "Punch Line" de Richard, Toe Blake e Elmer Lach, os Habs gañaron a súa quinta Stanley Cup en 1944, perdendo tan só cinco partidos na liga regular.[42] Na tempada 1944–45, o equipo gañou 38 partidos e perdeu só oito.[42]

Era do Original Six[editar | editar a fonte]

Maurice "Rocket" Richard foi a estrela dos Canadiens desde 1942 ata 1960 e o protagonista dos disturbios que tiveron lugar en Montreal en 1955.

Antes da expansión da NHL de 1967, a liga foi reducida a seis franquías, estas serían coñecidas despois de 1967 polo nome de "Original Six". Frank J. Selke substituíu a Tommy Gorman como mánager xeral dos Canadiens en 1946, e mantívose no posto ata 1964.[43]

En marzo de 1955, Richard foi suspendido para o resto da tempada, incluídos os play-offs, logo de recibir unha sanció durante un partido por atacar a Hal Laycoe de Boston e posteriormente agredir a un xuíz de liña que interveu.[44] A suspensión provocou unha onda de ira contra o presidente da liga Clarence Campbell, que foi advertido de que non asistira ao partido programado en Montreal logo de ter recibido numerosas ameazas de morte, principalmente por parte de franco-canadenses que o acusaban de parcialidade antifrancesa.[45] Nos exteriores do estadio rexistráronse disturbios que foron coñecidos como Affaire Richard.[46] Este incidente destacou o oco cultural crecente entre o Quebec francés e o Canadá inglés, e o disturbio é a miúdo descrito como unha manifestación temperá da Revolución Tranquila de Quebec.[46][47]

A tempada 1955-56 foi a primeira de Toe Blake como adestrador xefe, que foi contratado para axudar a controlar o temperamento de Richard.[48] A vitoria de 1956 inicizou unha racha de cinco Stanley Cups consecutivas sen precedentes para os Canadiens entre 1956 e 1960; a final de 1960 foi a décima participación consecutiva de Montreal nas series polo campionato.[49]

Cando a NHL instituíu o draf amateur en 1963, concedéuselles aos Canadiens a opción de substituír a súa primeira elección con dous "Cultural Picks" que podía ser utilizado para escoller a dous xogadores franco-canadenses antes de que calquera outro equipo fixera as súas seleccións. O equipo utilizou unha destas eleccións en 1968, e ambas en 1969, cando seleccionou a Réjean Houle e Marc Tardif, dúas altas perspectivas. Esta opción foi eliminada despois do draft de 1969.[50]

Selke retirouse en 1964 e foi sucedido por Sam Pollock.[51] Frecuentemente nomeado o mellor mánager xeral da historia da NHL, Pollock levou aos Canadiens a nove campionatos da Stanley Cup nos seus 14 anos ao timón do equipo.[52] Unha das súas tácticas chave foi traspasar a vellas estrelas aos equipos de expansión a cambio de eleccións no draft, o que levou ao equipo a elixir aos futuros Hall of Famers Guy Lafleur, Larry Robinson e Ken Dryden.[52] Os Canadiens gañaron dous títulos consecutivos en 1965 e 1966, e chegou á final de 1967 fronte a Toronto como gran favorito.[53] A cidade de Montreal confiaba tanto nos Canadiens que construíra un espazo para a Stanley Cup no recinto da Expo 67, mais os Canadiens caeron fronte aos Maple Leafs na última final da NHL da época do Original Six.[54]

1967–79: era das expansións[editar | editar a fonte]

Larry Robinson, retratado en 2008, xogou 17 tempadas en Montreal, gañando seis campionatos.[55]

A NHL dobrou o seu tamaño a 12 equipos na tempada 1967–68 e organizouse en dúas divisións: a División Leste, cos seis equipos orixinais, e a División Oeste, na que se encadraron as seis franquías de expansión. O formato dos play-offs foi construído de xeito que un equipo constituído se enfrontara a un equipo de expansión nas finais da Stanley Cup.[56] Os Canadiens recuperáronse da súa derrota en 1967 para varrer aos St. Louis Blues por catro partidos a cero tanto en 1968 como en 1969 para conseguir o seu 15º e 16º títulos.[57]

Os Canadiens quedaron fóra dos play-offs na tempada 1969–70, perdendo a última praza para as series no Leste nun desempate cos Rangers, sendo a única vez entre 1948 e 1995 na que os Canadiens non conseguiron clasificarse para os play-offs.[58][59] Con todo, o equipo recuperouse na tempada 1970–71, gañando a súa 17ª Stanley Cup. Porén, a pesar do seu triunfo, Al MacNeil foi cesado como adestrador despois de tan só unha tempada en medio de conflitos con varios xogadores, entre eles Henri Richard, que describiu a MacNeil como "incompetente" durante os play-offs.[60] MacNeil foi remprazado por Scotty Bowman, un nativo de Montreal e antigo adestrador dos Blues.[61] Bowman adestrou aos Canadiens durante oito tempadas, gañando cinco Stanley Cups, incluíndo catro consecutivas entre 1976 e 1979.[62]

Seguindo o éxito das Summit Series en 1972, organizáronse unha serie de partidos de exhibición entre equipos da NHL e a Liga Soviética coñecidos como Super Series. Na véspera do Aninovo de 1975, os Canadiens enfrontáronse ao Exército Vermello Soviético nun partido que é considerado como un dos mellores xogados nunca.[63] Un concurso entre os dous mellores equipos de hóckey do mundo,[64] o partido finalizou con empate a 3 goles logo do rendemento do porteiro soviético Vladislav Tretiak, que conseguiu 35 paradas.[63]

Os Canadiens da tempada 1976–77 gañaron 60 partidos nunha liga de 80 partidos, perdendo tan só oito partidos, e tan só un na súa casa.[65] Os Canadiens eran tan dominantes que Dryden queixouse a The Hockey News de que estaba "un pouco aburrido" pola falta de competitividade.[66] A tempada 1978–79 coronou a racha de catro campionatos consecutivos despois de derrotar na final aos Rangers en cinco partidos.[67]

O dominio dos Canadiens a finais da década de 1970 debeuse en parte á presenza da liga rival World Hockey Association (WHA) (que se iniciara en 1972) — os Canadiens tiveron moito máis éxito en comparación con outros equipos da NHL na resistencia aos esforzos da WHA por atraer aos mellores talentos. Os Canadiens xogaron un papel central na fusión de 1979 coa WHA, que fixo que os Edmonton Oilers, Hartford Whalers, Quebec Nordiques e Winnipeg Jets se uniran á NHL. Logo de anos de negociación, chegouse a un acordo de fusión entre as dúas ligas, mais os dirixentes da NHL rexeitaron o acordo por un voto. A maioría dos equipos estadounidenses da NHl estaban a favor da fusión, en parte porque pensaban que os axudaría a desafiar ao dominio de Montreal, mentres que en contra do acordo se manifestaron os Canadiens, que, xunto cos Vancouver Canucks e os Toronto Maple Leafs, opúñanse á división dos dereitos televisivos da Hockey Night in Canada entre seis equipos en lugar de tres.[68] Ao escoitar o resultado da votación, os seareiros de Edmonton, Quebec e Winnipeg iniciaron un boicot aos produtos vendidos por Molson, os propietarios dos Canadiens dende 1978.[65][68] O boicot, xunto coa presión da Cámara dos Comúns do Canadá, levaron a Montreal e Vancouver a revertir as súas posicións cando se produciu unha nova votación o 22 de marzo de 1979, que finalmente permitiría a fusión das dúas ligas.[68]

Anos de transición e últimas Stanley Cups[editar | editar a fonte]

Vincent Damphousse liderou aos Canadiens en anotación nos play-offs de 1993, conseguindo 23 puntos en 20 partidos.

Os Canadiens entraron na década de 1980 en transición logo da retirada de varios xogadores destacados, mais mantendo a Guy Lafleur como estrela ofensiva do equipo[69][70] Porén as primeiras tempadas dos anos 1980, malia terse clasificado para os play-offs, non foron boas, caendo nas primeiras roldas fronte aos novatos Minnesota North Stars, os Edmonton Oilers e os Quebec Nordiques, o que rompeu o mito dos Canadiens. Bob Gainey, logo da derrota na primeira rolda en 1982 fronte aos Nordiques, afirmou:[71]

Non podemos poñer os xerseis sen máis e esperar gañar

A sorte do equipo mudou en 1986, cando o porteiro novato Patrick Roy guiou aos Canadiens ao seu 23º campionato da Stanley Cup logo de derotar aos Calgary Flames na primeira final canadense dende 1967.[72] Os Canadiens de 1986 eran novos e estaban liderados polo adestrador xefe novato Jean Perron e o dianteiro Claude Lemieux,[73] amais de Roy, que se converteu no xogador máis novo na historia da NHL en gañar o Conn Smythe Trophy.[74] Tres anos despois, os dous equipos reencontráronse nas finais da Stanley Cup, a final canadense máis recente, na que os Flames saíron vitoriosos en seis partidos, converténdose tamén no primeiro equipo que derrotou aos Canadiens como visitante para gañar o título no xeo do Forum.[75]

A Stanley Cup celebrou o seu 100 aniversario en 1993, regresando de novo a Canadá coa 24ª vitoria dos Canadiens,[76] o campionato da NHL máis recente gañado por un equipo canadense.[77] Despois de perder o primeiro partido da súa semifinal da Adams Division fronte aos Quebec Nordiques na prórroga, os Canadiens gañaron dez partidos na prórroga no seu camiño ao título, establecendo un récord de máis vitorias consecutivas na prórroga nun play-off na NHL.[78] A vitoria na final fronte a Los Angeles Kings viuse empañada por un dos peores disturbios da historia de Montreal, nos que os seareiros causaron máis 2,5 millóns de dólares en danos á propiedade no centro da cidade e 168 feridos.[79]

Os Canadiens non puideron repetir o seu éxito na tempada 1993–94, cando o equipo caeu eliminado en sete partidos polos Bruins. A derrota de Montreal no sexto partido foi o último partido das series eliminatorias no Montreal Forum.[80] O equipo non foi quen de clasificarse para os play-offs na tempada 1994–95, sendo a primeira vez en 25 anos que os Canadiens non se clasificaron, e a terceira vez en 55 tempadas.[81] Montreal reucuperouse para regresar aos play-offs na tempada 1995-96, mais o futuro do equipo alterouse o 2 de decembro de 1995, cando os Canadiens foron humillados 11-1 polos Red Wings.[82]

Mentres, os cambios na economía deportiva levaron aos Canadiens a construír un novo pavillón en 1996 para incrementar os seus ingresos.[83] O último partido no Forum tivo lugar o 11 de marzo de 1996, unha vitoria por 4–1 sobre os Dallas Stars.[84] Deste xeito, os Canadiens deixaban a que fora a súa casa durante 72 tempadas, e onde gañaron máis de 1.500 partidos e 22 Stanley Cups.[84] Cinco días despois do peche do Montreal Forum, os Canadiens xogaron o seu primeiro partido no Molson Centre (agora rebautizado Centre Bell), un pavillón con capacidade para 22.500 espectadores.[85] No partido inaugural, Montreal derrotou aos Rangers 4–2, co primeiro gol marcado por Vincent Damphousse.[86]

Na tempada 1998-99, cando finalizaron na derradeira posición da Northeast Division, os Canadiens comezaron un longo período de mediocridade,[82] perdendose os play-offs en catro das súas dez tempadas seguintes e non conseguindo pasar á segunda rolda ata 2010.[87] A falta de éxito nos play-offs do equipo puxo fin á racha de gañar unha Stanley Cup en cada década dende os anos 1910 aos 1990. Os malos resultados levaron a especulacións sobre a posible venda e traslado do equipo se este non recibía axudas do goberno para axudar a aliviar as presións do sistema tributario de Quebec e o valor mínimo histórico do dólar canadense. Os Canadiens desmentiron o rumor, con todo Molson contratou ao banco de investimentos Morgan Stanley para examinar a súa futura implicación nos deportes.[88] Montreal non se clasificou para os play-offs nas seguintes dúas tempadas, e as perdas anuais de 10-12 millóns de dólares e o desexo de centrarse no seu negocio principal cervexeiro levou a Molson a poñer á venda a franquía no verán de 2001.[89]

Novo milenio[editar | editar a fonte]

Os anos 2000 comezaron coa venda da franquía por parte da familia Molson. A falta de compradores locais e de subvencións fixeron que se temera que o equipo seguira o camiño dos Winnipeg Jets e os Quebec Nordiques en ser reubicados nos Estados Unidos.[89] O empresario estadounidense George N. Gillett Jr. mercou unha participación do 80,1% do equipo e o 100% do Molson Centre por 275 millóns de dólares.[90] Como parte do acordo, Molson mantivo o 19,9% do equipo e concedéuselle o dereito de rexeitar calquera futura venda por Gillett; ademais, a Xunta de Goberno da NHL está obrigada a aprovar por unanimidade calquera intento por trasladar o equipo a unha nova cidade.[91]

A venda da franquía mellorou lixeiramente os resultados e os Canadiens conseguiron a clasificación para os play-offs na tempada 2001-02, mais caeron eliminados na segunda rolda en seis partidos fronte aos Carolina Hurricanes[92] Logo dun ano sen clasificarse para a post-tempada, os Canadiens regresaron ás series na tempada 2003-04, caendo na segunda rolda en catro partidos fronte aos Tampa Bay Lightning, que finalmente se alzarían coa Stanley Cup.[93]

O lockout da tempada 2004-05 cancelou a tempada completa. Logo de terse perdido os play-offs na tempada 2006–07, os Canadiens recuperáronse para gañar o seu primeiro título de división en 15 anos na tempada 2007–08, así como o seu primeiro título de campión de conferencia na liga regular dende 1989.[94]

Os Canadiens fronte aos Bruins durante a tempada do seu centenario.

A propiedade dos Canadiens pasou unha vez máis á familia Molson en 2009 logo de que Gillett vendera o equipo, o Centre Bell, e o Gillett Entertainment Group a unha alianza encabezada por Geoff Molson e na que estaban tamén os seus irmáns Andrew e Justin.[95] Ao contrario da era pre-Gillett, o equipo é agora propiedade privada da familia Molson e non da cervexeira Molson, que agora é unha división de Molson Coors. No xeo, o equipo chegou aos play-offs na tempada 2009-10 como oitavo clasificado por segundo ano consecutivo, eliminando ao campión da Conferencia Leste na ligra regular, os Washington Capitals e aos defensores do título, os Pittsburgh Penguins, nas dúas primeiras roldas.[96] Porén, os Habs perderon nas finais da Conferencia Leste fronte aos Philadelphia Flyers.[97]

Os Habs finalizaron a tempada 2011–12 na última posición da súa conferencia en máis de 80 anos, con lesións que diezmaron ao equipo durante toda a tempada. Despois dunha tempada decepcionante, o equipo recuperouse na tempada 2012–13, acurtada polo lockout, pasando da 15ª posición á segunda, mais perdendo 4-1 fronte aos Ottawa Senators na primeira rolda dos play-offs. Na tempada seguinte, os Canadiens chegaron de novo aos play-offs logo dunha tempada de 100 puntos, eliminando na primeira rolda aos Tampa Bay Lightning en catro partidos. Logo enfrontáronse aos campións do Presidents' Trophy, os Boston Bruins, aos que eliminaron en sete partidos para chegar ás finais da Conferencia Leste por segunda vez dende a vitoria da Stanley Cup de 1993. Con todo, caeron eliminados polos New York Rangers en seis partidos. Na tempada 2014–15, o equipo gañou o seu terceiro título de división dende 1992, eliminando aos Ottawa Senators na primeira rolda dos play-offs en seis partidos. Con todo, perderon na segunda rolda fronte aos Lightning en seis partidos.

Rivalidades[editar | editar a fonte]

Véxase tamén: Rivalidades da NHL.

Boston Bruins[editar | editar a fonte]

Os Bruins e os Canadiens no TD Garden durante os himnos.

As máis antigas rivalidades da NHL datan da época do Original Six. Unha rivalidade tradicional estableceuse nesta época entre os Boston Bruins e os Montreal Canadiens. Ningún outro equipo da NHL se enfrontou a outro oponente coma os Bruinse os Canadiens: ao finalizar a tempada 2013-14 os dous equipos se enfrontaran 721 veces na liga regular, con 263 vitorias para os de Boston por 348 polos de Montreal; e 170 veces nos play-offs cun rexistro de 71 a 106 para os canadenses.[98]

Como noutras rivalidades, os momentos máis intenson son nas roldas eliminatorias dos play-offs. Así, entre 1946 e 1987, os Bruins e os Canadiens enfrontáronse dezaoito veces con outras tantas vitorias para o equipo canadense. Os Canadiens conseguiron un total de vinte e catro Stanley Cups na súa historia, entre elas sete gañadas fronte aos Bruins.[98] Na semifinal de 1952, Maurice Richard dos Canadiens sufriu unha lesión na cara logo de ter recibido un golpe co xeonllo no primeiro período do sétimo partido. Volveu ao partido antes da súa finalización e marcoulle dous goles a "Sugar" Jim Henry para cualificar ao seu equipo para a seguinte rolda dos play-offs.[99] Unha célebre fotografía do final do partigo mostra a parte superior do ollo vendado de Richard co sangue corréndolle pola cara dándolle a man a Henry cun ollo morado.[100][101]

Outro momento intenso da rivalidade produciuse durante a tempada 1954-55. O 13 de marzo no pavillón de Boston, Maurice Richard chegou ás mans con Hal Laycoe. Un xuíz de liña tentou tres veces conter a Richard, mais só logrou inmobilizar ao xogador quebequés mentres que Laycoe tivo a oportunidade de darlle unha paliza. Nervioso, Richard xirouse e golpeou ao xuíz que o mantiña nunha posición perigosa. Richard recibiu unha sanción no partido, así como unha suspensión ata o final da tempada e para todos os partidos dos play-offs; Laycoe pola súa banda non recibiu ningunha sanción. A isto lle seguiron unha serie de disturbios provocados polos seareiros de Montreal, coñecidos co nome de «disturbios Maurice Richard» ou «disturbios do Forum».[102][103].

Na tempada 1970-1971, os Bruins finalizaron na primeira posición a liga regular con máis de 10 puntos de vantaxe sobre o segundo clasificado do leste (New York Rangers) e o líder do oeste (Chicago Blackhawks), e máis de 20 sobre os outros 5 clasificados para os play-offs.[104] Boston defendía o título da Stanley Cup e partía como favorito nas series eliminatorias para revalidar o título. Na primeira rolda enfrontáronse Boston e Montreal, e durante o segundo encontro os Bruins gañaban aos Canadiens pos 5 goles a 1, mais os canadenses remontaron o partido e gañaron por 5 a 7. Finalmente os Canadiens gañaron a serie, chegando á final, onde gañarían a Chicago e para alzarse coa súa 17ª Stanley Cup.[105]

En 1988, desapois de 18 derrotas consecutivas nas series eliminatorias contra os Canadiens, os Bruins, a pesar de que perderon o primeiro partido, eliminaron aos seus rivais por primeira vez en 45 anos. Despois desta vitoria, os duelos entre os dous equipos están equilibrados, contando os Bruins con sete vitorias fronte a cinco dos Canadiens.

Toronto Maple Leafs[editar | editar a fonte]

A rivalidade entre os Canadiens e os Maple Leafs comezou en 1917, cando chegou á NHL un equipo de Toronto, convertendo á rivalidade entre as dúas cidades canadenses na máis antiga da liga. Os dous equipo téñense enfrontado en máis de 700 ocasións na liga regular, e xogaron máis de 70 partidos nos play-offs, cun balance favorable aos de Montreal en ambos casos, con 342 vitorias para os Canadiens na liga regular fronte ás 286 dos Maple Leafs, e 42 vitorias dos Canadiesn por 29 dos Maple Leafs nas series eliminatorias. A pesar disto, os de Toronto gañaron tres das cinco finais nas que se enfrontaron ambos equipos.[106]

A primeira vez que ambos equipos se enfrontaron nos play-offs foi na tempada inaugural da NHL, cando os daquela denominados Blueshirts gañaron as series e a Stanley Cup, mais curiosamente os dous equipos só se reencontraron nos play-offs unha vez entre 1918 e 1940, en 1925.[106] A última vez que ambos equipos se enfrontaron nos play-offs foi na tempada 1978-79, cando os Canadiens se impuxeron con claridade aos de Toronto por un contundente 4-0.[107]

Quebec Nordiques[editar | editar a fonte]

Os Montreal Canadiens mantiveron unha forte rivalidade co outro equipo quebequés presente na National Hockey League durante a década de 1980 e a primeira metade dos anos 1990, os Quebec Nordiques. Os enfrontamentos entre ambos equipos foron coñecidos como a "Batalla de Quebec". A rivalidade entre ambos equipos non se trasladou inmediatamente ao xeo e a maior rivalidade comezou nos play-offs da tempada 1981-82, cando os Nordiques eliminaron aos Habs no quinto partido da serie cun gol gañador de Dale Hunter, e durou ata a tempada 1994-95, cando o equipo foi trasladado a Denver.[108]

Durante o tempo que os Nordiques competiron na NHL enfrontáronse 113 veces aos seus veciños de Montreal, cun rexistro claramente favorable aos Canadiens, con 39 vitorias, 26 derrotas e 12 empates, e con 449 goles para os Canadiens por 367 dos Nordiques.[108] Os dous equipos se enfrontaron cinco veces nos play-offs, cun balance de tres vitorias a dúas favorable ao equipo de Montreal, que venceu en 17 partidos por 14 dos Nordiques, anotando 105 goles fronte a 85 dos de Quebec.[109][108] A rivalidade cos Habs dexenerou o 20 de abril de 1984 nunha liorta multitudinaria entre os xogadores de ambos equipos que finalizou con 200 minutos de penalización e 12 xogadores expulsados nun partido que se acabarían adxudicando os de Montreal por 5 goles a 3 e que foi chamado "Good Friday Massacre".[108]

Identidade do equipo[editar | editar a fonte]

Logo and jersey design[editar | editar a fonte]

Logo orixinal. (1909–10)

Os dos máis antigos e recoñecibles logos deportivos, o clásico 'C' e 'H' dos Montreal Canadiens empregáronse por primeira vez xuntos na tempada 1917-18, cando o club mudou o seu nome de "Club athlétique Canadien" a "Club de hockey Canadien",[115] antes de evolucionar á súa forma actual en 1952–53. O "H" é sinónimo de "hockey", non de "Habitants", unha crenza popular.[116] Segundo NHL.com, o primeiro home que se referiu ao equipo como "the Habs" foi o estadounidense Tex Rickard, propietario do Madison Square Garden, en 1924. Rickard aparentemente díxolle a un reporteiro que o "H" no xersei dos Canadiens era de "Habitants".[117]

As cores do equipo dende 1911 son o azul, o vermello e o branco. A camisola local é predominantemente de cor vermella. Hai catro raias horizontais azuis e brancas, unha a través de cada brazo, unha cruzando o peito, e outra a través da liña da cintura. A principal camisola como visitante é principalmente branca cunha raia vermella e azul que cruza o peito, vermella ao final dos dous brazos e nos hombreiros. O deseño básico ten estado en uso dende 1914 e adoptou a súa forma actual en 1925, xeralmente con poucos cambios.[118] Debido á longa historia do equipo e á súa importancia en Quebec, a camisola ten sido denominada La Sainte-Flanelle.[2]

Os Canadiens empregaron múltiples deseños antes de adoptar o deseño mencionado en 1914. A camisola orixinal da tempada 1909-10 era azul cun "C" branco. A segunda tempada tiñan unha camisola vermella cunha folla de arce verde co "C", e os pantalóns verdes. Posteriormente, a tempada anterior á adopción da actual imaxe do equipo, os Canadiens vestiron unha camisola de deseño "poste de barbeiro con raias vermellas, brancas e azuis, e cun logo que representaba unha folla de arce cos iniciais "CAC", "Club athlétique Canadien".[118] Os tres deseños foron empregados durante a tempada 2009-10 como parte do centenario dos Canadiens.[119]

As cores dos Canadiens son un aspecto claramente identificable da cultura franco-canadense. No conto "The Hockey Sweater", Roch Carrier describiu a influencia dos Canadiens e a súa camisola nas comunidades rurais de Quebec durante a década de 1940.[120] A historia converteuse posteriormente nun curto de animación, The Sweater, narrado por Carrier.[121] Unha pasaxe do conto aparece no billete de cinco dólares canadenses de 2002.[122][123]

Lema[editar | editar a fonte]

Nos bras meurtris vous tendent le flambeau, à vous toujours de le porter bien haut. (en francés)

To you from failing hands we throw the torch. Be yours to hold it high. (en inglés)

A vós, desde as nosas mans fracasadas, lanzámosvos o facho. Que sexa voso para que o manteñades en alto. (en galego)

O lema vén do poema de John McCrae "In Flanders Fields" que foi escrito en 1915, o ano que os Canadiens gañaron a súa primeira Stanley Cup. O lema aparece na parede do vestiario dos Canadiens, orixinalmente no Montreal Forum e actualmente no Bell Centre.[124]

Mascota[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Youppi!.
Youppi! é a mascota dos Canadiens dende 2004.

A principios da tempada 2004–05, os Canadiens adoptaron a Youppi! como a súa mascota oficial, converténdose deste xeito na primeira mascota na longa historia do equipo, que daquela contaba con 96 anos. Youppi! naceu en 1979, e durante moito tempo foi a mascota dos Montreal Expos, un equipo de béisbol que competiu na Major League Baseball ata que foi trasladado a Washington, D.C. en 2004, mudando o seu nome polo de Washington Nationals e deixando a Youppi!. Co cambio, Youppi! converteuse na primeira mascota nas ligas profesionais de América do Norte en cambiar de liga.[125][126]

Medios de comunicación[editar | editar a fonte]

Os partidos dos Montreal Canadiens son retransmitidos a nivel local tanto en inglés como en francés. Na radio, os partidos dos Canadiens son retransmitidos en francés por CHMP 98.5,[127] e en inglés por CKGM, TSN Radio 690, que adquiriu os dereitos de emisión en inglés nun acordo por sete anos a partir da tempada 2011-12.[128]

Os dereitos de televisión rexional en francés están actualmente en posesión de Réseau des sports baixo un acordo de 12 anos, efectivo dende a tempada 2014–15.[129] Unha irmáda rede en lingua inglesa TSN, RDS foi a única canle deportiva en lingua francesa en Canadá ata a creación ne 2011 de TVA Sports,[130] e foi a anterior canle nacional en posuír os dereitos en francés da NHL; como resultado, os Canadiens previron un contrato rexional independente, e permitiron que os seus partidos foran televisados a nivel nacional como parte do paquete de dereitos a nivel nacional de RDS.[131]

Con TVA Sports converténdose na posuidora dos dereitos nacionais en francés na tempada 2014–15 a través dun acordo de sub-licenza con Rogers Communications,[131] a empresa matriz de RDS, Bell Media posteriormmente anunciou un acordo por 12 anos para manter os dereitos rexionais para os partidos dos Canadiens non retransmitidos por TVA Sports. Como resultado, os partidos na RDS sufriron un apagón fora do mercado doméstico dos Canadiens de Quebec, Provincias Atlánticas do Canadá e parte de Ontario.[129] Alo menos 22 partidos á tempada dos Canadiens (principalmente a través de La super soirée LHN das noites dos sábados), incluídos todos os partidos dos play-offs, son televisados a nivel nacional por TVA Sports.[132][133]

Os dereitos rexionais de televisión en lingua inglesa están en posesión de Sportsnet East mediante un acordo de tres anos anunciado por Rogers o 2 de setembro de 2014, con partidos seleccionados (tres na súa tempada inaugural) retransmitidos en CJNT City Montreal. Os demáis partidos son retransmmitidos a nivel nacional a través do mencionado acordo dos dereitos da NHL de Rogers (incluíndo partidos adicionais en Sportsnet, City, ou en CBC durante Hockey Night in Canada), dando así os dereitos a Rogers de todas as canles en inglés dos Canadiens.[134] Os partidos rexionais dos Canadiens en Sportsnet East e City son comentados por John Bartlett e Jason York.[135] Anteriormente TSN posuíu os dereitos rexionais de televisión en inglés para os partidos dos Canadiens dende 2010 ata 2014. Foron comentados por Dave Randorf en play-by-play; estes dereitos non foron renovados por Bell Media despois da tempada 2013–14.[127][136]

Pavillóns[editar | editar a fonte]

Dende 1996, os Montreal Canadiens xogan os seus partidos como local no Centre Bell (coñecido ata 2002 como Centre Molson), se ben xogou a maior parte da súa historia no Forum de Montréal (entre 1926 e 1996), e algunhas tempadas no Aréna Mont-Royal, no Westmount Arena, e no Aréna Jubilée. Dende a primeira tempada da franquía, o equipo de Montreal empregou os cinco pavillóns para os seus partidos como local nos seguintes períodos:

Pavillóns empregados polos Montreal Canadiens
Imaxe Nome Inicio Fin Capacidade[nota 1]
Arena Jubilee.jpg Aréna Jubilée 1909 1911 e 1919 3.200
Westmount Arena.jpg Westmount Arena 1912 1918 4.300-10.000
Arena Mont-Royal.jpg Aréna Mont-Royal 1920 1926 6.000
Forum Montreal.jpg Forum de Montréal 1926 1996 18.000
CentreBell.jpg Centre Bell 1996 Actualmente en uso 21.287

Equipos afiliados[editar | editar a fonte]

As franquías da NHL teñen un plantel limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» que cada ano compiten en ligas menos importantes. Isto lles permite recrutar xogadores xoves na repesca anual permitíndolles continuar o seu desenvolvemento sen comezar demasiado cedo. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou farm teams en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías da NHL, que os atraen a merced das lesións e/ou a pobre formación do equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non se conxean no tempo. Dende os seus inicios, os Canadiens tiveron as seguintes afiliacións principais:[137]

Equipos afiliados dos Montreal Canadiens
Período Equipo Liga
1926-1927 New Haven Eagles Can-Am
1928-1933 Providence Reds Can-Am
1935-1936 Springfield Indians Can-Am
1936-1941 New Haven Eagles AHL
1941-1943 Washington Lions AHL
1945-1954 Buffalo Bisons AHL
1948-1949 Dallas Texans USHL
1949-1951 Cincinnati Mohawks AHL
1950-1953 Montreal Royals LHSQ
1953-1959 Montreal Royals LHQ
1955-1956 Shawinigan Falls Cataracts LHQ
1955-1956 Winnipeg Warriors WHL
1956-1960 Rochester Americans AHL
1958-1959 Spokane Spokes WHL
1959-1963 Hull-Ottawa Canadiens EPHL
1959-1961 Montreal Royals EPHL
1959-1961 Spokane Comets WHL
1960-1961 Cleveland Barons AHL
1962-1967 Quebec Aces AHL
1963-1964 Cleveland Barons AHL
1963-1965 Omaha Knights CHL
1965-1969 Houston Apollos CHL
1967-1969 Cleveland Barons AHL
1969-1971 Montreal Voyageurs AHL
1969-1970 Salt Lake Golden Eagles WHL
1971-1984 Nova Scotia Voyageurs AHL
1974-1975 Syracuse Eagles AHL
1984-1990 Sherbrooke Canadiens AHL
1990-1999 Fredericton Canadiens AHL
1990-1991 Fort Wayne Komets IHL
1999-2002 Quebec Citadelles AHL
2002-2014 Hamilton Bulldogs AHL

Afiliacións secundarias[editar | editar a fonte]

Ademais destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Ao longo da súa historia, os Canadiens tiveron as seguintes afiliacións secundarias:[137]

Equipos afiliados dos Montreal Canadiens
Período Equipo Liga
1956-1957 Winnipeg Warriors WHL
1958-1959 Regina Pats SJHL
1960-1961 Peterborough Petes OHL
1960-1961 Regina Pats SJHL
1967-1973 Muskegon Mohawks IHL
1975-1977 Beauce Jaros NAHL
1976-1977 Kalamazoo Wings IHL
1980-1985 Flint Generals IHL
1985-1987 Saginaw Generals IHL
1992-1993 Flint Bulldogs UHL
1992-1996 Wheeling Thunderbirds ECHL
1996-1997 Wheeling Nailers ECHL
1997-1999 New Orleans Brass ECHL
2000-2001 Tallahassee Tiger Sharks ECHL
2001-2002 Mississippi Sea Wolves ECHL
2002-2003 Columbus Cottonmouths ECHL
2004-2006 Long Beach Ice Dogs ECHL
2006-2010 Cincinnati Cyclones ECHL
2010-2013 Wheeling Nailers ECHL

Personalidades[editar | editar a fonte]

Xogadores[editar | editar a fonte]

Plantel actual[editar | editar a fonte]

Esta sección presenta o plantel de xogadores dos Montreal Canadiens. Este efectivo pode variar ao longo da tempada en función das lesións e os reforzos procedentes dos equipos afiliados a Montreal: os St. John's Icecaps da American Hockey League e os Brampton Beast da ECHL.

Modelo:Cadro Montreal Canadiens

Capitáns do equipo[editar | editar a fonte]

Jack Laviolette, primeiro capitán na historia dos Canadiens.

Dende a súa primeira tempada, o equipo dos Canadiens tivo 28 capitáns. O primeiro capitán da historia da franquía foi nomeado na tempada 1910 da National Hockey Association (NHA), a primeira tempada dos Canadiens, e foi o canadense Jack Laviolette. Dende 2014 o posto de capitán atópase vacante, e o último capitán foi o estadounidense Brian Gionta. Excepto tres, todos os capitáns do equipo naceron en Canadá, sendo o estadounidense Chris Chelios o primeiro xogador non canadense en ser nomeado capitán do equipo de Montreal na tempada 1989-90, mais exercendo como co-capitán xunto co canadense Guy Carbonneau, que na seguinte tempada sería capitán en solitario. O segundo xogador non nado en Canadá en ser nomeado capitán foi o finlandés Saku Koivu, que foi o xogador que máis anos exerceu de capitán cun total de dez. Os diferentes xogadores que teñen sido capitáns do equipo ao longo da súa historia son:[138]

Capitáns entre 1909 e 1956
Nome(s) Período
Jack Laviolette 1909–10
Newsy Lalonde 1910–11
Jack Laviolette 1911–12
Newsy Lalonde 1912–13
Jimmy Gardner 1913–15
Howard McNamara 1915–16
Newsy Lalonde 1916–22
Sprague Cleghorn 1922–25
Billy Coutu 1925–26
Sylvio Mantha 1926–32
George Hainsworth 1932–33
Sylvio Mantha 1933–36
Albert "Babe" Siebert 1936–39
Walter Buswell 1939–40
Toe Blake 1940–48
Bill Durnan 1948 (xaneiro-abril)
Emile Bouchard 1948–56
Capitáns dende 1956
Nome(s) Período
Maurice Richard 1956–60
Doug Harvey 1960–61
Jean Beliveau 1961–71
Henri Richard 1971–75
Yvan Cournoyer 1975–79
Serge Savard 1979–81
Bob Gainey 1981–89
Guy Carbonneau e Chris Chelios 1989–90
Guy Carbonneau 1990–94
Kirk Muller 1994–95
Mike Keane 1995 (abril–decembro)
Pierre Turgeon 1995–96
Vincent Damphousse 1996–99
Saku Koivu 1999–2009
Vacante 2009-2010
Brian Gionta 2010–14
Vacante dende 2014

Eleccións na primeira rolda do draft[editar | editar a fonte]

Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. A continuación móstranse as eleccións na primeira rolda do draft da NHL dos Montreal Canadiens:[139]

Doug Wickenheiser, elixido no 1º posto do draft polos Canadiens en 1980.
Alex Galchenyuk, elixido no 3º posto do draft da NHL polos Canadiens en 2012.
1963 a 1981
Ano Nome do xogador Posto Equipo (liga)
1963 Garry Monahan Equipo júnior de St.Michael's
1964 Claude Chagnon Equipo de Rosemont
1965 Pierre Bouchard St-Vincent de Paul Jr. B
1966 Phil Myre Shawinigan Bruins (LHJQ)
1967 Elgin McCann Weyburn Red Wings (LHJS)
1968 Michel Plasse
Roger Belisle
Jim Pritchard


Drummondville Rangers (LHJMQ)
Montréal-Nord Castors
Jets de Winnipeg (WHL)
1969 Réjean Houle
Marc Tardif

Montreal Junior Canadiens (OHA)
Montreal Junior Canadiens (OHA)
1970 Ray Martyniuk
Chuck Lefley

Flin-Flon Bombers (WHL)
Brandon Wheat Kings (WHL)
1971 Guy Lafleur
Chuck Arnason
Murray Wilson


11º
Quebec Remparts (LHJMQ)
Flin-Flon Bombers (LHOC)
67's d'Ottawa (AHO)
1972 Steve Shutt
Michel Larocque
Dave Gardner
John Van Boxmeer



14º
Toronto Marlboros (OHA)
67's d'Ottawa (OHA)
Toronto Marlboros (AHO)
Guelph CMC's (SOJHL)
1973 Bob Gainey Peterborough Petes (OHA)
1974 Cam Connor
Doug Risebrough
Rick Chartraw
Mario Tremblay
Gord McTavish


10º
12º
15º
Flin-Flon Bombers (WHL)
Kitchener Rangers (AHO)
Kitchener Rangers (OHA)
Montreal Bleu-Blanc-Rouge (LHJMQ)
Sodbury Wolves (OHA)
1975 Robin Sadler
Pierre Mondou

15º
Edmonton Oil Kings (WHL)
Montreal Bleu-Blanc-Rouge (LHJMQ)
1976 Peter Lee
Rod Schutt
Bruce Baker
12º
13º
18º
Ottawa 67's (OHA)
Sudbury Wolves (OHA)
Ottawa 67's (OHA)
1977 Mark Napier
Norm Dupont
10º
18º
Birmingham Bulls (WHA)
Verdun Junior Canadiens (LHJMQ)
1978 Dan Geoffrion
Dave Hunter

17º
Cornwall Royals (LHJMQ)
Sudbury Wolves (OHA)
1979 Ningunha elección na primeira rolda
1980 Doug Wickenheiser Regina Pats (WHL)
1981 Mark Hunter
Gilbert Delorme
Jan Ingman

18º
19º
Brantford Alexanders (OHL)
Chicoutimi Saguenéens (LHJMQ)
Färjestads BK (Elitserien)
Dende 1982
Ano Nome do xogador Posto Equipo (liga)
1982 Alain Heroux 19º Chicoutimi Saguenéens (LHJMQ)
1983 Alfie Turcotte 17º Portland Winterhawks (WHL)
1984 Petr Svoboda
Shayne Corson

CHZ Litvinov (1. liga)
Brantford Alexanders (OHL)
1985 José Charbonneau
Tom Chorske
12º
16º
Drummondville Voltigeurs (LHJMQ)
Minneapolis Southwest (MSHSL)
1986 Mark Pederson 15º Medicine Hat Tigers (WHL)
1987 Andrew Cassels 17º Ottawa 67's (OHL)
1988 Éric Charron 20º Trois-Rivières Draveurs (LHJMQ)
1989 Lindsay Vallis 13º Seattle Thunderbirds (WHL)
1990 Turner Stevenson 12º Seattle Thunderbirds (WHL)
1991 Brent Bilodeau 17º Seattle Thunderbirds (WHL)
1992 David Wilkie 20º Kamloops Blazers (WHL)
1993 Saku Koivu 21º TPS Turku (SM-liiga)
1994 Brad Brown 18º North Bay Centennials (OHL)
1995 Terry Ryan Tri-City Americans (WHL)
1996 Matt Higgins 18º Moose Jaw Warriors (WHL)
1997 Jason Ward 11º Erie Otters (OHL)
1998 Éric Chouinard 16º Quebec Remparts (LHJMQ)
1999 Ningunha elección na primeira rolda
2000 Ron Hainsey
Marcel Hossa
13º
16º
Universidade de Lowell (NCAA)
Portland Winterhawks (WHL)
2001 Mike Komisarek
Alexander Perezhogin

25º
Universidade de Michigan (NCAA)
Avangard Omsk (Superliga)
2002 Chris Higgins 14º Universidade de Yale (NCAA)
2003 Andrei Kostitsyn 10º CSKA Moscova (Superliga)
2004 Kyle Chipchura 18º Prince Albert Raiders (WHL)
2005 Carey Price Tri-City Americans (WHL)
2006 David Fischer 20º Apple Valley High School (MSHSL)
2007 Ryan McDonagh
Max Pacioretty
12º
22º
Cretin Derham Hall (MSHSL)
Sioux City Musketeers (USHL)
2008 Ningunha elección na primeira rolda
2009 Louis Leblanc 18º Omaha Lancers (USHL)
2010 Jarred Tinordi 22º Estados Unidos sub-18 (USHL)
2011 Nathan Beaulieu 17º Saint-Jean Sea Dogs (LHJMQ)
2012 Alex Galchenyuk Sarnia Sting (LHO)
2013 Michael McCarron 25º United States National Development Team (USHL)
2014 Nikita Chtcherbak 26º Saskatoon Blades (LHOu)

Líderes históricos[editar | editar a fonte]

Esta sección presenta as estatísticas dos xogadores dos Canadiens que superaron os 500 puntos nas súas carreiras. As estatísticas refírense só aos puntos conseguidos cos Montreal Canadiens e os mellores rexistros en cada campo son sinalados en negras:[140]

Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.

Líderes históricos dos Montreal Canadiens
Xogador Pos  PX  G   A  Pts
Guy Lafleur RW 962 518 728 1.246
Jean Béliveau C 1.125 507 712 1.219
Henri Richard C 1.256 358 688 1.046
Maurice Richard RW 978 544 421 965
Larry Robinson D 1.202 197 686 883
Yvan Cournoyer RW 968 428 435 863
Jacques Lemaire C 853 366 469 835
Steve Shutt LW 871 408 368 776
Bernard Geoffrion RW 766 371 388 759
Saku Koivu C 792 191 450 641
Elmer Lach C 664 215 408 623
Mats Näslund LW 617 243 369 612
Dickie Moore LW 654 254 340 594
Claude Provost RW 1.005 254 335 589
Mario Tremblay RW 852 258 326 584
Guy Lapointe D 777 166 406 572
Peter Mahovlich C 581 223 346 569
Guy Carbonneau C 912 221 326 547
Toe Blake LW 569 235 292 527
Bobby Rousseau RW 643 200 322 522
Bob Gainey LW 1160 239 263 502
Ralph Backstrom C 844 215 287 502

Números retirados[editar | editar a fonte]

Números retirados no Centre Bell.

Os Canadiens retiraron quince números en honor a dezaoito xogadores,[141] o maior número entre todos os equipos da National Hockey League, e o terceiro maior do total das catro maiores ligas profesionais dos Estados Unidos e Canadá. Todos os xogadores homenaxeados naceron en Canadá, e Howie Morenz foi o primeiro xogador honrado o 2 de novembro de 1937.[142]

Números retirados dos Montreal Canadiens
Xogador Posición Carreira Data da retirada
1 Jacques Plante G 1953-63 7 de outubro de 1995
2 Doug Harvey D 1947-61 26 de outubro de 1985
3 Emile Bouchard D 1941-56 4 de decembro de 2009
4 Jean Beliveau C 1952-71 9 de outubro de 1971
5 Bernie Geoffrion RW 1950-64 11 de marzo de 2006
Guy Lapointe D 1968-82 8 de novembro de 2014
7 Howie Morenz C 1923-37 2 de novembro de 1937
9 Maurice Richard RW 1943-60 6 de outubro de 1960
10 Guy Lafleur RW 1971-85 16 de febreiro de 1985
12 Dickie Moore LW 1953-63 12 de novembro de 2005
Yvan Cournoyer RW 1964-79 12 de novembro de 2005
16 Henri Richard C 1955-75 10 de decembro de 1975
Elmer Lach C 1940-54 4 de decembro de 2009
18 Serge Savard D 1967-81 18 de novembro de 2006
19 Larry Robinson D 1972-89 19 de novembro de 2007
23 Bob Gainey LW 1974-89 23 de febreiro de 2008
29 Ken Dryden G 1970-79 29 de xaneiro de 2007
33 Patrick Roy G 1985-95 22 de novembro de 2008

Adestradores[editar | editar a fonte]

O primeiro adestrador do equipo foi «Jack» Laviolette, quen dirixiu ao equipo na súa primeira tempada na NHA. Na etapa dos Canadiens anterior ao seu ingreso na NHL estiveron ao cargo do banco cinco adestradores (contando po propio Laviolette). O último adestrador dos Canadiens na NHA foi Newsy Lalonde, que se converteu no primeiro adestrador do equipo na NHL. Os Canadiens chegaron por primeira vez aos play-offs da NHA na tempada 1913-14 baixo a dirección de Jimmy Garner, mais foi con Lalonde con quen o equipo conseguiu o primeiro título da súa historia dúas tempadas despois. A continuación os adestradores que dirixiron ao equipo na NHA:[143]

Adestradores dos Montreal Canadiens na NHA
# Nome Etapa
1 « Jack » Laviolette 1909-1910
2 Adolphe Lecours 1910-1911
3 Napoléon Dorval 1911-1913
4 Jimmy Garner 1913-1915
5 Newsy Lalonde 1915-1917[nota 2]

Dende a chegada dos Canadiens á NHL o equipo tivo un total de 24 adestradores distintos. Algúns destes adestradores dirixiron ao equipo en máis dunha etapa, como Newse Lalonde, Léo Dandurand, Cecil Hart e Calude Ruel. Polo banco do equipo pasaron algúns adestradores que se fixeron cargo do equipo durante un breve período como adestradores interinos entre o cesamento dun adestrador e o nomeamento de outro. O adestrador que máis partidos dirixiu na historia da franquía foi Toe Blake (914), conseguindo tamén o maior número de vitorias (500), o maior número de puntos na liga regular (1.159), e é o adestrador con máis partidos dirixidos e gañados nos play-offs (119 adestrados e 82 gañados). Toe Blake foi o adestrador co cal a franquía conquistou máis Stanley Cups, cun total de oito nas tempadas 1955–56, 1956–57, 1957–58, 1958–59, 1959–60, 1964–65, 1965–66, 1967–68. A continuación os rexistros dos distintos adestradores que dirixiron aos Canadiens na NHL:

Adestradores dos Montreal Canadiens na NHL
# Nome Etapa Liga regular Play-offs Logros Referencia
PA V D E/OT PTS  % V PA V D E  % V
1 Newsy Lalonde[nota 3] 1917-22 95 51 44 102 .537 7 5 2 0 .714 1 O'Brien Trophy (1918–19)[144] [145]
2 Léo Dandurand 1922–26 131 64 63 6 134 .511 6 5 1 0 .833 1 Stanley Cup (1923–24)[146]
2 Prince of Wales Trophy (1923–24, 1924–25)[147]
[148]
3 Cecil Hart 1926-32 268 148 72 48 344 .642 29 13 12 4 .517 2 Stanley Cups (1929–30, 1930–31)[146] [149]
Newsy Lalonde 1932-34 112 45 53 14 104 .464 4 0 2 2 .000 [145]
Léo Dandurand 1934–35 32 14 15 3 31 .484 2 0 2 0 .000 [148]
4 Sylvio Mantha[nota 3] 1935–36 48 11 26 11 33 .344 [150]
Cecil Hart 1936-39 126 48 53 25 121 .480 8 3 5 .375 [149]
5 Jules Dugal 1939 18 9 6 3 21 .583 3 1 2 .333 [151]
6 Babe Siebert[nota 3][nota 4] 1939–40 [152]
7 Alfred Lépine 1939–40 48 10 33 5 25 .260 [153]
8 Dick Irvin[nota 3] 1940-55 896 431 313 152 1014 .566 115 62 53 .539 3 Stanley Cups (1943–44, 1945–46, 1952–53)[146] [154]
9 Toe Blake[nota 3] 1955-68 914 500 255 159 1159 .634 119 82 37 .689 8 Stanley Cup championships (1955–56, 1956–57, 1957–58, 1958–59, 1959–60, 1964–65, 1965–66, 1967–68)[146] [155]
10 Claude Ruel 1968-70 175 95 49 31 221 .631 14 12 2 .857 1 Stanley Cup (1968–69)[146] [156]
11 Al MacNeil 1970–71 55 31 15 9 71 .645 20 12 8 .600 1 Stanley Cup (1970–71)[146] [157]
12 Scotty Bowman 1971-79 634 419 110 105 943 .744 98 70 28 .714 5 Stanley Cups (1972–73, 1975–76, 1976–77, 1977–78, 1978–79)[146]
Gañador do Jack Adams Award 1976–77[158]
[159]
13 Bernie Geoffrion[nota 3] 1979 30 15 9 6 36 .600 [160]
Claude Ruel 1979-81 130 77 33 20 174 .669 13 6 7 .462 [156]
14 Bob Berry 1981-84 223 116 71 36 268 .601 8 2 6 .250 [161]
15 Jacques Lemaire[nota 3] 1984-85 97 48 37 12 108 .557 27 15 12 .556 [162]
16 Jean Perron 1985-88 240 126 84 30 282 .588 48 30 18 .625 1 Stanley Cup (1985–86)[146] [163]
17 Pat Burns 1988-92 320 174 104 42 390 .609 56 30 26 .536 Gañador do Jack Adams Award en 1988–89[158] [164]
18 Jacques Demers 1992-95 220 107 86 27 241 .548 27 19 8 .704 1 Stanley Cup (1992–93)[146] [165]
int Jacques Laperrière[nota 3] 1995 1 0 1 0 0 .000 [166]
19 Mario Tremblay 1995-97 159 71 63 25 167 .525 11 3 8 .273 [167]
20 Alain Vigneault 1997-00 266 109 118 39 257 .483 10 4 6 .400 [168]
21 Michel Therrien 2000-03 190 77 77 36 190 .500 12 6 6 .500 [169]
22 Claude Julien 2003-06 159 72 62 25 169 .531 11 4 7 .364 [170]
int Bob Gainey[nota 3] 2006 41 23 15 3 49 .598 6 2 4 .333 [171]
23 Guy Carbonneau 2006-09 230 124 83 23 271 .589 12 5 7 .417 [172]
int Bob Gainey[nota 3] 2009 16 6 6 4 16 .500 4 0 4 .000 [171]
24 Jacques Martin 2009-11 196 96 75 25 217 .554 26 12 14 .462 [173]
int Randy Cunneyworth 2011-12 50 18 23 9 45 .450 [174]
Michel Therrien 2012–presente 212 125 64 23 273 .644 22 11 11 .500 [169]

Presidentes[editar | editar a fonte]

Dende a fundación da franquía en 1909, 14 persoas sucedéronse no posto de presidente do Canadiens. O primeiro presidente foi John Ambrose O'Brien, fundador da National Hockey Association e da propia franquía. O 30 de xuño de 2011, Pierre Boivin anunciou que deixaría o posto de presidente, sendo sucedido polo daquela copropietario maioritario do club Geoff Molson.[175] Os presidentes dos Canadiens ao longo da súa historia foron os seguintes:[176]

Presidentes dos Montreal Canadiens
Director xeral Inicio Fin
John Ambrose O'Brien 1909 1910
Hector Bisaillon 1910 1913
Urgèle Boucher 1913 1916
George Kendall 1916 1921
Athanase David 1921 1935
Ernest Savard 1935 1938
Donat Raymond 1938 1957
Hartland de Montarville Molson 1957 1964
David Molson 1964 1972
Jacques Courtois 1972 1978
Morgan McCammon 1978 1982
Ronald Corey 1982 1999
Pierre Boivin 1999 2011
Geoff Molson 2011 No cargo

Directores xerais[editar | editar a fonte]

Dende a súa creación, os Canadiens tiveron 17 directores xerais. O primeiro director xeral foi Jack Laviolette, que foi ademais xogador do equipo entre 1909 (cos Canadiens na NHA) e 1918 (co equipo de Montreal xa na NHL),[177] compartindo o cargo con Joseph Cattarinich. Os directores xerais da franquía foron:[178]

Directores xerais dos Montreal Canadiens
Director xeral Inicio Fin
Jean-Baptiste « Jack » Laviolette 1909 1910
Joseph Cattarinich 1909 1910
George Kennedy 1910 1921
Joseph Viateur « Léo » Dandurand 1921 1935
Ernest Savard 1935 1936
Cecil Hart 1936 1939
Jules Dugal 1939 1940
Thomas Patrick « Tommy » Gorman 1940 1946
Frank J. Selke 1946 1964
Sam Pollock 1964 1978
Irving Grundman 1978 1983
Serge Savard 1983 1995
Réjean Houle 1995 2000
André Savard 2000 2003
Bob Gainey 2003 2010
Pierre Gauthier 2010 2012
Marc Bergevin 2012 No cargo

Membros do Hall of Fame[editar | editar a fonte]

63 persoas relacionadas cos Canadiens foron introducidas no Hockey Hall of Fame. 36 destes xogadores son de tres dinastías destacadas separadas: 12 entre 1955 e 1960, 11 entre 1964 e 1969, e 13 entre 1975 e 1979. Howie Morenz e Georges Vezina foron os primeiros xogadores dos Canadiens en recibir o honor en 1945, mentres que Chris Chelios foi o máis recentemente introducido, en 2013.[179]

Xogadores[editar | editar a fonte]

51 xogadores dos Canadiens forman parte do Hall of Fame:

Xogadores incluídos no Hockey Hall of Fame
Xogador Nacionalidade Posición Ano de entrada
Howie Morenz Flag of Canada.svg C 1945
Georges Vezina Flag of Canada.svg G 1945
Aurele Joliat Flag of Canada.svg LW 1947
Newsy Lalonde Flag of Canada.svg C 1950
Joe Malone Flag of Canada.svg C 1950
Sprague Cleghorn Flag of Canada.svg D 1958
Herb Gardiner Flag of Canada.svg D 1958
Sylvio Mantha Flag of Canada.svg D 1960
Maurice "Rocket" Richard Flag of Canada.svg RW 1961
Joe Hall Flag of Canada.svg D 1961
George Hainsworth Flag of Canada.svg G 1961
Harry Cameron Flag of Canada.svg D 1962
Jack Laviolette Flag of Canada.svg D 1962
Jimmy Gardner Flag of Canada.svg LW 1962
Didier Pitre Flag of Canada.svg RW 1962
Albert "Babe" Siebert Flag of Canada.svg D 1964
Bill Durnan Flag of Canada.svg G 1964
Marty Barry Flag of Canada.svg C 1965
Ken Reardon Flag of Canada.svg D 1966
Hector "Toe" Blake Flag of Canada.svg LW 1966
Emile Bouchard Flag of Canada.svg D 1966
Elmer Lach Flag of Canada.svg C 1966
Tom Johnson Flag of Canada.svg D 1970
Jean Beliveau Flag of Canada.svg C 1972
Bernard "Boom Boom" Geoffrion Flag of Canada.svg RW 1972
Doug Harvey Flag of Canada.svg D 1973
Dickie Moore Flag of Canada.svg LW 1974
Gord Drillon Flag of Canada.svg RW 1975
Jacques Plante Flag of Canada.svg G 1978
Henri "Pocket Rocket" Richard Flag of Canada.svg C 1979
Lorne "Gump" Worsley Flag of Canada.svg G 1980
Frank Mahovlich Flag of Canada.svg LW 1981
Yvan Cournoyer Flag of Canada.svg RW 1982
Ken Dryden Flag of Canada.svg G 1983
Jacques Lemaire Flag of Canada.svg C 1984
Bert Olmstead Flag of Canada.svg LW 1985
Serge Savard Flag of Canada.svg D 1986
Jacques Laperriere Flag of Canada.svg D 1987
Guy Lafleur Flag of Canada.svg RW 1988
Tony Esposito Flag of Canada.svg G 1988
Bud O'Connor Flag of Canada.svg C 1988
Bob Gainey Flag of Canada.svg LW 1992
Guy Lapointe Flag of Canada.svg D 1993
Steve Shutt Flag of Canada.svg LW 1993
Larry Robinson Flag of Canada.svg D 1995
Denis Savard Flag of Canada.svg C 2000
Rod Langway Flag of the United States.svg D 2002
Patrick Roy Flag of Canada.svg G 2006
Dick Duff Flag of Canada.svg LW 2006
Doug Gilmour Flag of Canada.svg C 2011
Chris Chelios Flag of the United States.svg D 2013

Outras personalidades no Hall of Fame[editar | editar a fonte]

As seguintes personalidades son membros do Hockey Hall of Fame na categoría de Builders, inclúen a presidentes, propietarios de franquías, adestradores ou membros dos medios de comunicación. O primeiro introducido foi o vicepresidente William Northy en 1945. O máis recentemente introducido foi o adestrador Pat Burns en 2014.[180]

Outras personalidades incluídas no Hockey Hall of Fame
Nome Nacionalidade Cargo Ano de entrada
William Northey Flag of Canada.svg Vicepresidente 1945
Hon. Donat Raymond Flag of Canada.svg Propietario 1958
Dick Irvin Flag of Canada.svg Adestrador 1958
Frank J. Selke Flag of Canada.svg Mánager xeral 1960
J. Ambrose O'Brien Flag of Canada.svg Propietario 1962
Leo Dandurand Flag of Canada.svg Propietario 1963
Tommy Gorman Flag of Canada.svg Mánager xeral 1963
Hon. H de M Molson Flag of Canada.svg Propietario 1973
Joe Cattarinich Flag of Canada.svg Propietario 1977
Sam Pollock Flag of Canada.svg Mánager xeral 1978
Scotty Bowman Flag of Canada.svg Adestrador 1991
Pat Burns Flag of Canada.svg Adestrador 2014

Trofeos da NHL e internos[editar | editar a fonte]

Trofeos colectivos[editar | editar a fonte]

Stanley Cup

O trofeo final para un equipo na NHL, a Stanley Cup é entregada ao campión das series eliminatorias dende a tempada 1926-27.[181][nota 5].

Os Canadiens ostentan actualmente o récord da NHL en número de campionatos conseguidos cun total de 24 Stanley Cups.[182] A seguinte táboa amosa os anos nos que os Canadiens conseguiron o trofeo, o resultado da serie final, o adversario na final, e os nomes do adestrador e do capitán do equipo esa tempada.

Títulos da Stanley Cup
Ano Resultado Adversario Adestrador dos Canadiens Capitán dos Canadiens Referencias
1915-1916 3-2 Portland Rosebuds Édouard « Newsy » Lalonde Howard McNamara [1]
1923-1924 2-0 Vancouver Maroons Léo Dandurand Sprague Cleghorn [2]
1929-1930 2-0 Boston Bruins Cecil Hart Sylvio Mantha [3]
1930-1931 3-2 Chicago Black Hawks Cecil Hart Sylvio Mantha [4]
1943-1944 4-0 Chicago Blackhawks Dick Irvin Hector « Toe » Blake [5]
1945-1946 4-1 Boston Bruins Dick Irvin Hector « Toe » Blake [6]
1952-1953 4-1 Boston Bruins Dick Irvin Émile « Butch » Bouchard [7]
1955-1956 4-1 Detroit Red Wings Hector « Toe » Blake Émile « Butch » Bouchard [8]
1956-1957 4-1 Boston Bruins Hector « Toe » Blake Maurice « Rocket » Richard [9]
1957-1958 4-2 Boston Bruins Hector « Toe » Blake Maurice « Rocket » Richard [10]
1958-1959 4-1 Toronto Maple Leafs Hector « Toe » Blake Maurice « Rocket » Richard [11]
1959-1960 4-0 Toronto Maple Leafs Hector « Toe » Blake Maurice « Rocket » Richard [12]
1964-1965 4-3 Chicago Blackhawks Hector « Toe » Blake Jean Béliveau [13]
1965-1966 4-2 Detroit Red Wings Hector « Toe » Blake Jean Béliveau [14]
1967-1968 4-0 St. Louis Blues Hector « Toe » Blake Jean Béliveau [15]
1968-1969 4-0 St. Louis Blues Claude Ruel Jean Béliveau [16]
1970-1971 4-3 Chicago Blackhawks Claude Ruel et Al MacNeil Jean Béliveau [17]
1972-1973 4-2 Chicago Blackhawks Scotty Bowman Henri Richard [18]
1975-1976 4-0 Philadelphia Flyers Scotty Bowman Yvan Cournoyer [19]
1976-1977 4-0 Boston Bruins Scotty Bowman Yvan Cournoyer [20]
1977-1978 4-2 Boston Bruins Scotty Bowman Yvan Cournoyer [21]
1978-1979 4-1 New York Rangers Scotty Bowman Yvan Cournoyer [22]
1985-1986 4-1 Calgary Flames Jean Perron Bob Gainey [23]
1992-1993 4-1 Los Angeles Kings Jacques Demers Guy Carbonneau [24]
Presidents' Trophy

O Presidents' Trophy é entregado ao equipo que máis puntos sumou na clasificación xeral da NHL durante a liga regular. O trofeo é outorgado dende a tempada 1985-86. Dende que se creou o trofeo, os Canadiens non o gañaron en ningunha ocasión, mais se tivese existido dende a creación da NHL, os Canadiens terían un total de 22 títulos.[183]

1917-1918 1931-1932 1945-1946 1957-1958 1960-1961 1965-1966 1972-1973 1977-1978
1927-1928 1943-1944 1946-1947 1958-1959 1961-1962 1967-1968 1975-1976 -
1928-1929 1944-1945 1955-1956 1959-1960 1963-1964 1968-1969 1976-1977 -
Prince of Wales Trophy

Dende a tempada 1993-1994, entrégase o Prince of Wales Trophy ao equipo gañador da final da Conferencia Leste durante os play-offs. O Prince of Wales Trophy é o trofeo que máis veces mudou o seu significado ao longo da historia da NHL. Os Canadiens son o equipo que ten gañado máis veces o trofeo cun total de 25, moi por riba dos Boston Bruins, que contan con 15 trofeos.[184][185]

Trofeos individuais[editar | editar a fonte]

Trofeo Art Ross

O trofeo Art Ross é outorgado ao xogador que máis puntos conseguiu na liga regular. Foi entregado por primeira vez na tempada 1947-48, e cinco xogadores dos Canadiens teñen recibido este trofeo:[186][187][nota 6]

Trofeo Bill Masterton

O trofeo Bill Masterton é un premio outorgado ao xogador que mellor exemplifica os valores de perseverancia e espírito de equipo. O trofeo é decidido por votación dos membros da asociación de xornalistas de hóckey profesional. Cinco xogadores dos Canadiens conseguiron este galardón:[188]

Trofeo Calder

O trofeo Calder premia ao mellor rookie da tempada.[nota 7] Para ser elixible, un xogador non debe ter xogado máis de 25 partidos na tempada regular anterior á cal foi elixido e non máis de seis partidos durante as dúas tempadas anteriores en cualquer liga profesional. O xogador non puede ter máis de 26 anos. Ao longo da súa historia seis xogadores dos Canadiens teñen conseguido este galardón:[189]

Trofeo Conn Smythe

O trofeo Conn Smythe é outorgado dende 1964 ao mellor xogador dos play-offs (MVP). Ao longo da súa historia oito xogadores dos Canadiens conseguiron este galardón:[190]

Trofeo Frank J. Selke

O trofeo Frank J. Selke é outorgado pola NHL ao mellor atacante que demostrara máis competencias defensivas dende a tempada 1977-1978. Os xogadores dos Canadiens son os que máis títulos conseguiron na historia do trofeo, cun total de sete veces, mais tan só dous xogadores galardoados:[191]

Trofeo Hart

Creado en 1923, o trofeo Hart é entregado anualmente ao xogador considerado polos membros da asociación de xornalistas de hóckey profesional como o máis valioso para o seu equipo. En total, os xogadores dos Canadiens teñen gañado este trofeo en 17 ocasións:[192]

Trofeo Jack Adams

Outorgado dende a tempada 1973-74, o trofeo Jack Adams premia anualmente ao adestrador que máis contribuíu ao éxito do seu equipo. O gañador é elixido por votación dos membros da NHL Broadcasters' Association. Dous xogadores dos Canadiens conseguiron o galardón:[193]

Trofeo James Norris

Cada ano dende 1954, os membros da Professional Hockey Writers' Association votan ao mellor defensor da liga. Os defensores dos Canadiens que teñen conseguido o título son:[194]

Trofeo King Clancy

O trofeo King Clancy premia cada ano ao xogador que demostrou o mellor exemplo de liderazgo dentro e fora da pista e teña contribuído á sociedade. Tan só un xogador do equipo, o finlandés Saku Koivu, gañou o trofeo:[195]

Trofeo Lady Byng

O trofeo Lady Byng é outorgado ao xogador que se considera que ten o mellor espírito deportivo, mantendo un rendemento excepcional no xeo; a Professional Hockey Writers' Association outorga os votos para atribuir o trofeo tendo en conta tanto o rendemento no xeo como o número de minutos de penalización acumulados. Os seguintes xogadores teñen conseguido o galardón cando xogaban na franquía de Montreal:[196]

Trofeo Ted Lindsay

Entregado por primeira vez en 1971 baixo o nome de trofeo Lester B. Pearson, o trofeo Ted Lindsay é outorgado cada ano ao mellor xogador da NHL por votación dos membros da National Hockey League Players' Association:[197]

Trofeo Maurice Richard

O trofeo Maurice Richard premia ao xogador que marcou máis goles durante a liga regular. O trofeo leva o nome a antiga estrela do equipo, mais nunca foi gañado por un xogador dos Canadiens dende que se entregou por primeira vez na tempada 1998-99.[198]

Trofeo Roger Crozier

O Trofeo Roger Crozier foi entregado cada ano ao porteiro que conseguiu a mellor porcentaxe de efectividade na liga regular. Inicialmente foi coñecico polo nome de Prix Trico:[199]

Trofeo Vézina

O trofeo Vézina é un trofeo concedido aos porteiros da NHL. De 1927 a 1982, o trofeo premiaba ao mellor porteiro da liga regular. Dende 1982 o gañador é elixido polos mánagers xerais das franquías da NHL. O trofeo leva o nome do ex-porteiro dos Canadiens Georges Vézina, que xogou no equipo de Montreal entre 1910 e 1926. Os seguintes xogadores da franquía gañaron o título:[200]

Trofeo William M. Jennings

O trofeo Willian M. Jennings premia ao porteiro que conseguiu a mellor media de goles en contra por partido durante a tempada. É entregado dende 1982, mais antes desta data, os porteiros que conseguían a mellor media de goles en contra recibían o trofeo Vézina.[201]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. O aforo dos pavillóns que se indica corresponde ao número de espectadores en competicións de hóckey sobre xeo.
  2. Newsy Lalonde seguiu a dirixir ao equipo nas primeiras tempadas da NHL, sendo o primeiro adestrador da franquía na competición.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 3,9 Newsy Lalonde, Babe Siebert, Sylvio Mantha, Dick Irvin, Toe Blake, Bernie Geoffrion, Jacques Lemaire, Jacques Laperriere e Bob Gainey foron introducidos no Hockey Hall of Fame como xogadores.
  4. Babe Siebert foi nomeado adestrador xefe para a tempada 1939-40, mmais morreu afogado durante a pretempada.
  5. Antes da tempada 1926-27, outros equipos non afiliados á NHL estaban autorizados a competir pola Stanley Cup.
  6. Os xogadores dos Canadiens que conseguiron o título de mellor puntuador antes de que se comezara a entregar o trofeo tamén son citados.
  7. O termo «rookie» designa aos xogadores que debutan como profesionais esa tempada.
Referencias
  1. Club de hockey Canadien, Inc. (2013). canadiens.nhl.com, ed. «Montreal Canadians: Privacy Policy» (en inglés). Consultado o 13 de maio de 2015. 
  2. 2,0 2,1 Hamilton, Graeme (2008-10-22). The National Post Company, ed. «Are the Canadiens a religion?». National Post (en inglés). Canadá. Arquivado dende o orixinal o 24 de outubro de 2008. Consultado o 13 de maio de 2015. 
  3. The Globe and Mail, ed. (12 de xuño de 2011). «It's been 18 years since last Canadian Stanley Cup» (en inglés). Consultado o 13 de maio de 2015. 
  4. (Jenish, 2009, p. 8)
  5. (Jenish, 2009, pp. 9–10)
  6. (McKinley, 2006, p. 54)
  7. (O'Brien, 1971, p. 12)
  8. (O'Brien, 1971, pp. 7–8)
  9. (McKinley, 2006, p. 58)
  10. (McFarlane, 1996, pp. 5–6)
  11. (Jenish, 2009, p. 23)
  12. «The National Hockey Association» (en inglés). Edmonton Oilers Heritage Foundation. Consultado o 6 de xullo de 2015. 
  13. (Jenish, 2009, p. 32)
  14. «George Kennedy» (en inglés). Library and Archives Canada. Consultado o 6 de xullo de 2015. 
  15. «A first playoff appearance» (en inglés). Montreal Canadiens Hockey Club. Consultado o 6 de xullo de 2015. 
  16. «Stanley Cup no. 1» (en inglés). Montreal Canadiens Hockey Club. Consultado o 6 de xullo de 2015. 
  17. (Pincus, 2006, p. 20)
  18. 18,0 18,1 Hunter, Douglas (1997). Champions: The Illustrated History of Hockey's Greatest Dynasties (en inglés). Chicago: Triumph Books. ISBN 1-57243-213-6. 
  19. (McKinley, 2006, p. 77)
  20. «Welcome to the NHL» (en inglés). Montreal Canadiens Hockey Club. Consultado o 15 de xullo de 2015. 
  21. «To Rise from Ashes». Montreal Gazette (en inglés) (Library and Archives Canada). 3 de xaneiro de 1918. 
  22. McFarlane, Brian. «Early Leagues and the Birth of the NHL» (en inglés). National Hockey League. Consultado o 15 de xullo de 2015. 
  23. (McFarlane, 1990, p. 14)
  24. 24,0 24,1 (Pincus, 2006, p. 23)
  25. Modelo:Citation
  26. {{Cita Harvard|McFarlane|1996|p=20
  27. (Sandor, 2005, p. 33)
  28. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Jerseyhistoryearly
  29. (McFarlane, 1990, p. 20)
  30. «Victoria Cougars—1924–25 Stanley Cup». Legends of Hockey (en inglés). Hockey Hall of Fame. Consultado o 16 de xullo de 2015. 
  31. «Stanley Cup no. 4» (en inglés). Montreal Canadiens Hockey Club. Consultado o 16 de xullo de 2015. 
  32. (Jenish, 2009, p. 81)
  33. (Jenish, 2009, p. 82)
  34. (McKinley, 2006, p. 118)
  35. (Jenish, 2009, pp. 80–81)
  36. (Jenish, 2009, pp. 84–85)
  37. 37,0 37,1 (Jenish, 2009, p. 86)
  38. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome McKinley119
  39. (Jenish, 2009, pp. 94–95)
  40. «Builders Row welcomes coaching greats» (en inglés). Montreal Canadiens Hockey Club. 28 de outubro de 2008. Consultado o 17 de xullo de 2015. 
  41. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Jenish104
  42. 42,0 42,1 (Kay, 2009, p. 74)
  43. «Selke takes control» (en inglés). Montreal Canadiens Hockey Club. Consultado o 18 de xullo de 2015. 
  44. Modelo:Citation
  45. (McFarlane, 2004, pp. 18–21)
  46. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome pincus86
  47. «"Rocket" Richard: The Legend—The Legacy» (en inglés). Canadian Museum of Civilization. Arquivado dende o orixinal o 14 de maio de 2008. Consultado o 18 de xullo de 2015. 
  48. «The Legends – Toe Blake». Legends of Hockey (en inglés). Hockey Hall of Fame. Consultado o 18 de xullo de 2015. 
  49. (Kay, 2009, p. 90)
  50. «Draft Pick History» (en inglés). hockeyDB.com. Consultado o 19 de xullo de 2015. 
  51. (McFarlane, 1990, p. 86)
  52. 52,0 52,1 (Kay, 2009, p. 95)
  53. (Pincus, 2006, p. 116)
  54. (Pincus, 2006, p. 117)
  55. «The Legends – Larry Robinson». Legends of Hockey (en inglés). Hockey Hall of Fame. Consultado o 19 de xullo de 2015. 
  56. (Diamond e Zweig, 2003, p. xii)
  57. (Kay, 2009, p. 99)
  58. «An old wound». National Post (en inglés). 5 de abril de 2007. ISBN 0-549-09609-4. Consultado o 19 de xullo de 2015. 
  59. «Montreal Canadiens seasons» (en inglés). The Internet Hockey Database. Consultado o 19 de xullo de 2015. 
  60. «A roundup of the sports information this week». Sports Illustrated (en inglés). 21 de xuño de 1971. Consultado o 3 de agosto de 2009. 
  61. (McFarlane, 1990, p. 106)
  62. (Kay, 2009, pp. 102–109)
  63. 63,0 63,1 Shea, Kevin (10 de febreiro de 2004). «Pinnacle». Legends of Hockey (en inglés). Hockey Hall of Fame. ISBN 1-55817-624-1. Consultado o 19 de xullo de 2015. 
  64. «Canadiens vs. Soviet Red Army». Canadian Broadcasting Corporation (en inglés). 31 de decembro de 1975. Consultado o 19 de xullo de 2015. 
  65. 65,0 65,1 (Pincus, 2006, p. 138)
  66. (Kay, 2009, p. 107)
  67. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome THN109
  68. 68,0 68,1 68,2 (Willes, 2004, p. 251)
  69. (McFarlane, 1990, p. 178)
  70. (McFarlane, 1990, p. 197)
  71. (Jenish, 2009, p. 244)
  72. (Kay, 2009, p. 116)
  73. Kreiser, John (25 de maio de 2010). «Seven teams that surprised by winning the Stanley Cup» (en inglés). National Hockey League. Consultado o 20 de xullo de 2015. 
  74. «Stanley Cup no. 23» (en inglés). Montreal Canadiens Hockey Club. Consultado o 20 de xullo de 2015. 
  75. Johnson, George (15 de abril de 2009). «Class of '89 split over Flames' latest quest for glory». Calgary Herald (en inglés). Consultado o 20 de xullo de 2015. 
  76. (Kay, 2009, p. 123)
  77. NHL (2009). «Stanley Cup Champions and Finalists» (en inglés). Consultado o 20 de xullo de 2015. 
  78. Swift, E. M. (14 de xuño de 1993). «Saving Grace». Sports Illustrated (en inglés). Consultado o 20 de xullo de 2015. 
  79. (McFarlane, 1996, pp. 200–201)
  80. (Kay, 2009, p. 124)
  81. (Kay, 2009, p. 125)
  82. 82,0 82,1 (Kay, 2009, p. 126)
  83. Chow, Kelvin (31 de xullo de 2009). «TSN25: The forum and the Gardens close their doors». The Sports Network (en inglés). Consultado o 20 de xullo de 2015. 
  84. 84,0 84,1 «Farewell to the Forum» (en inglés). Montreal Canadiens Hockey Club. Consultado o 20 de xullo de 2015. 
  85. «Our History» (en inglés). Centre Bell. Consultado o 21 de xullo de 2015. 
  86. «1995–1996 season» (en inglés). Montreal Canadiens Hockey Club. Consultado o 21 de xullo de 2015. 
  87. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome RoyTrade
  88. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome TNH129
  89. 89,0 89,1 (Kay, 2009, p. 131)
  90. Todd, Jack (20 de xuño de 2001). «NHL board unanimous: Habs are Gillett's». Montreal Gazette (en inglés). pp. E.1.. 
  91. Davenport, Jane; Gyulai, Linda (1 de febreiro de 2001). «'I'll restore Habs': New owner looks ahead to that 25th Stanley Cup». Montreal Gazette (en inglés). pp. A.1.. 
  92. «2002 NHL Stanley Cup Playoffs Summary» (en inglés). hockey-reference.com. Consultado o 12 de agosto de 2015. 
  93. «2004 NHL Stanley Cup Playoffs Summary» (en inglés). hockey-reference.com. Consultado o 12 de agosto de 2015. 
  94. (Kay, 2009, p. 138)
  95. «Habs' sale to Molson family approved». ESPN. Associated Press (en inglés). 1 de decembro de 2009. Consultado o 21 de xullo de 2015. 
  96. Burnside, Scott (13 de maio de 2010). «'Awful ... that's how you explain it'». ESPN (en inglés). Consultado o 21 de xullo de 2015. 
  97. Burnside, Scott (25 de maio de 2010). «Top players lose steam in East finals». ESPN (en inglés). Consultado o 21 de xullo de 2015. 
  98. 98,0 98,1 notrehistoire.canadiens.com (ed.). «ADVERSAIRES: BRUINS DE BOSTON» (en francés). Consultado o 5 de maio de 2014. 
  99. notrehistoire.canadiens.com (ed.). «Saison 1951-1952 - Description, photos, faits saillant et plus» (en francés). Consultado o 6 de maio de 2014. .
  100. En Strachan, « Cent ans de hockey », páx 34
  101. www.canoe.ca (ed.). «Imaxe de Richard dándolle a man a Henry logo do gol gañador do 7º partido» (en inglés). Consultado o 6 de maio de 2014. 
  102. notrehistoire.canadiens.com (ed.). «L'émeute du Forum» (en francés). Consultado o 8 de maio de 2014. 
  103. En Hornby, «Les grands moments du Hockey», páxs 42 e 43.
  104. NHL (2010) Official Guide & Record Book, p. 156
  105. notrehistoire.canadiens.com (ed.). «Saison 1970-1971 - Description, photos, faits saillant et plus» (en francés). Consultado o 8 de maio de 2014. .
  106. 106,0 106,1 «Rivalité Maple Leafs de Toronto - Canadiens» (en francés). Montreal Canadiens. Consultado o 18 de agosto de 2015. 
  107. «1979 NHL Stanley Cup Playoffs Summary» (en inglés). hockey-reference.com. Consultado o 18 de agosto de 2015. 
  108. 108,0 108,1 108,2 108,3 Montreal Canadiens (ed.). «Quebec Nordiques - Canadiens rivalry: notable moments, stats and more» (en inglés). Consultado o 9 de xaneiro de 2015. 
  109. Benoît Clairoux. Les Nordiques de Québec, ed. «Fiche des Nordiques contre les Canadiens, 1979 à 1995» (en francés). Consultado o 12 de decembro de 2014. 
  110. hockey-reference.com (ed.). «1982 NHL Stanley Cup Playoffs Summary» (en inglés). Consultado o 12-de decembro de 2014. 
  111. hockey-reference.com (ed.). «1984 NHL Stanley Cup Playoffs Summary» (en inglés). Consultado o 12 de decembro de 2014. 
  112. hockey-reference.com (ed.). «1985 NHL Stanley Cup Playoffs Summary» (en inglés). Consultado o 12 de decembro de 2014. 
  113. ockey-reference.com (ed.). «1987 NHL Stanley Cup Playoffs Summary» (en inglés). Consultado o 12 de decembro de 2014. 
  114. hockey-reference.com (ed.). «1993 NHL Stanley Cup Playoffs Summary» (en inglés). Consultado o 12 de decembro de 2014. 
  115. Coffey, Phil (8 de febreiro de 2008). «NHL.com – Ice Age: Playing the point on many issues – 02/08/2008» (en inglés). NHL.com. Consultado o 18 de agosto de 2015. 
  116. «Jerseys and Logos – 1909 – 1946» (en inglés). Montreal Canadiens. Consultado o 18 de agosto de 2015. 
  117. Fitzpatrick, Jamie. «Why are the Montreal Canadiens called the Habs?» (en inglés). About.com. Consultado o 18 de agosto de 2015. 
  118. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome jerseys
  119. «Habs unveil Centennial initiatives» (en inglés). Montreal Canadiens. 24 de setembro de 2008. Consultado o 18 de agosto de 2015. 
  120. Tarasoff, Tamara (10 de decembro de 2004). «Roch Carrier and The Hockey Sweater» (en inglés). Canadian Museum of History. Consultado o 18 de agosto de 2015. 
  121. National Film Board of Canada Production (2008). «The Sweater». NFB – Collection. National Film Board of Canada Production. Consultado o 18 de agosto de 2015 lingua=en. 
  122. Canadian Broadcasting Corporation (2008). «The Spirit of Hockey». CBC Archives (en inglés) (Canadian Broadcasting Corporation). Consultado o 20 de setembro de 2008. 
  123. Canadian Broadcasting Corporation (2008). «The Virtual Hot Stove». Hockey: A People's History (en inglés) (Canadian Broadcasting Corporation). Consultado o 18 de agosto de 2015. 
  124. «Inside the dressing room» (en inglés). Canadiens.com. 30 de agosto de 2006. Consultado o 12 de agosto de 2015. 
  125. «Expos are gone, Youppi! moves to the Habs». CBC (en inglés). 18 de setembro de 2005. Consultado o 27 de xullo de 2015. 
  126. «Youppi Biographie et Historique» (en francés). Montreal Canadiens. Consultado o 27 de xullo de 2015. 
  127. 127,0 127,1 Faguy, Steve (18 de agosto de 2014). «NHL broadcast schedule 2014-15: Who owns rights to what games». Consultado o 12 de agosto de 2015.  Parámetro descoñecido |aditorial= ignorado (Axuda)
  128. «Bell Media’s THE TEAM 990 Becomes Official Radio Broadcaster of the Montreal Canadiens in New Seven-Year Deal». Bell Media (press release) (en inglés). 22 de xuño de 2011. Arquivado dende o orixinal o 8 de abril de 2012. Consultado o 27 de xullo de 2015. 
  129. 129,0 129,1 «RDS, Canadiens announce 12-year regional rights deal». RDS.ca (en inglés). 20 de decembro de 2013. Consultado o 27 de xullo de 2015. 
  130. Magder, Jason (1 de xuño de 2011). «New TVA Sports channel takes a shot at RDS». The Montreal Gazette (en inglés). Consultado o 27 de xullo de 2015. 
  131. 131,0 131,1 Cousineau, Sophie (28 de novembro de 2013). «TVA to pay Rogers $120-million a year to be NHL's French-language broadcaster». The Globe and Mail (en inglés) (Toronto). Consultado o 10 de agosto de 2015. 
  132. «TVA SPORTS DÉVOILE SON CALENDRIER». TVASports.ca (en inglés) (Groupe TVA). 5 de agosto de 2014. Consultado o 11 de agosto de 2015. 
  133. «NHL,, TVA Sports launch French-language agreement». NHL.com (en inglés). 22 de setembro de 2013. Consultado o 11 de agosto de 2015. 
  134. «Canadiens, Sportsnet ink new regional deal». Sportsnet.ca (en inglés). 2 de setembro de 2014. Consultado o 12 de agosto de 2015. 
  135. «Sportsnet Announces Montreal Canadiens Regional Broadcast Team». Sportsnet.ca (en inglés). 2 de outubro de 2014. Consultado o 12 de agosto de 2015. 
  136. «TSN Acquires Regional Rights to 24 Montreal Canadiens Games». CTVglobemedia (press release) (en inglés). 21 de outubro de 2010. Consultado o 12 de agosto de 2015. 
  137. 137,0 137,1 www.hockeydb.com (ed.). «Montreal Canadiens [NHL] Farm Teams» (en inglés). Consultado o 5 de xuño de 2015. 
  138. Montreal Canadiens (ed.). «Notre Histoire. Capitaines» (en francés). Consultado o 5 de xuño de 2015. 
  139. hockeydb.com (ed.). «Montreal Canadiens Draft History» (en inglés). Consultado o 5 de maio de 2015. 
  140. Farber, « Le siècle du Canadien », page 109
  141. Club de hockey Canadien (2008). «Montreal Canadiens – Retired Jerseys». canadiens.nhl.com. Consultado o 2014-02-23. 
  142. «Canadiens celebrate 100th anniversary». ESPN. December 4, 2009. Consultado o October 29, 2014. 
  143. «Les Canadiens Montréal» (en inglés). sportsecyclopedia.com. Consultado o 2 de agosto de 2015. 
  144. «O'Brien Trophy History». Hockey Hall of Fame and Museum. Consultado o 2008-12-21. 
  145. 145,0 145,1 «Newsy Lalonde Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  146. 146,0 146,1 146,2 146,3 146,4 146,5 146,6 146,7 146,8 «Stanley Cup Champions and Finalists». NHL.com. Lincoln Hockey and the National Hockey League. Consultado o 2008-12-21. 
  147. «Prince of Wales Trophy». NHL.com. Lincoln Hockey and the National Hockey League. Consultado o 2008-12-21. 
  148. 148,0 148,1 «Leo Dandurand Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  149. 149,0 149,1 «Cecil Hart Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  150. «Sylvio Mantha Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  151. «Jules Dugal Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  152. «Honoured Players - Siebert, Babe - Biography». Hockey Hall of Fame. Consultado o 2008-12-26. 
  153. «Pit Lepine Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  154. «Dick Irvin Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  155. «Toe Blake Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  156. 156,0 156,1 «Claude Ruel Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  157. «Al MacNeil Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  158. 158,0 158,1 «Jack Adams Award». NHL.com. Lincoln Hockey and the National Hockey League. Consultado o 2008-12-21. 
  159. «Scotty Bowman Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  160. «Bernie Geoffrion Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  161. «Bob Berry Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  162. «Jacques Lemaire Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  163. «Jean Perron Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  164. «Pat Burns Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  165. «Jacques Demers Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  166. «Jacques Laperriere Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  167. «Mario Tremblay Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  168. «Alain Vigneault Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  169. 169,0 169,1 «Michel Therrien Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  170. «Claude Julien Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  171. 171,0 171,1 «Bob Gainey Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  172. «Guy Carbonneau Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2008-12-21. 
  173. «Jacques Martin Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2009-06-01. 
  174. «Randy Cunneyworth Coaching Record». Hockey-Reference.com. Sports Reference LLC. Consultado o 2012-12-16. 
  175. «Habs president Boivin to step down in 2011». CBC.ca (en inglés). 5 de xullo de 2010. Consultado o 17 de outubro de 2010. 
  176. habs.com (ed.). «Montreal Canadiens Presidents» (en inglés). Consultado o 30 de xuño de 2015. 
  177. Hockey Hall of Fame. Legends of Hockey, ed. «Laviolette, Jack. Statistics, Awards & Career» (en inglés). Consultado o 30 de xuño de 2015. 
  178. Montreal Canadiens (ed.). managers/Gm-Marc-Bergevin ««Notre Histoire. Directeurs Généraux»» (en francés). Consultado o 30 de xuño de 2015. 
  179. Hockey Hall of Fame (ed.). «Legends of Hockey - Team: Montreal Canadiens» (en inglés). Consultado o 2 de febreiro de 2015. 
  180. Hockey Hall of Fame (ed.). «Legends of Hockey - Builders» (en inglés). Consultado o 2 de febreiro de 2015. 
  181. Hockey Hall of Fame. Legends of Hockey, ed. «The Stanley Cup» (en inglés). Consultado o 30 de xuño de 2015. 
  182. Hockey Hall of Fame. Legends of Hockey, ed. «Stanley Cup Winners» (en inglés). Consultado o 30 de xuño de 2015. 
  183. Hockey Hall of Fame. Legends of Hockey, ed. «Presidents' Trophy Winners» (en inglés). Consultado o 30 de xuño de 2015. 
  184. Hockey Hall of Fame. Legends of Hockey, ed. «Prince of Wales Trophy» (en inglés). Consultado o 30 de xuño de 2015. 
  185. Hockey Hall of Fame. Legends of Hockey, ed. «Prince of Wales Trophy Winners» (en inglés). Consultado o 30 de xuño de 2015. 
  186. «Art Ross Trophy. History». Legends of Hockey (en inglés). Hockey Hall of Fame. Consultado o 13 de agosto de 2015. 
  187. «Art Ross Trophy Winners». Legends of Hockey (en inglés). Hockey Hall of Fame. Consultado o 13 de agosto de 2015. 
  188. «Bill Masterton Memorial Trophy» (en inglés). NHL.com. Consultado o 13 de agosto de 2015. 
  189. NHL.com (ed.). «Calder Memorial Trophy» (en inglés). Consultado o 13 de agosto de 2015. 
  190. «Conn Smythe Trophy» (en inglés). NHL.com. Consultado o 14 de agosto de 2015. 
  191. «Frank J. Selke Trophy» (en inglés). NHL.com. Consultado o 14 de agosto de 2015. 
  192. «Hart Memorial Trophy» (en inglés). NHL.com. Consultado o 14 de agosto de 2015. 
  193. «Jack Adams Trophy» (en inglés). NHL.com. Consultado o 14 de agosto de 2015. 
  194. «James Norris Trophy» (en inglés). NHL.com. Consultado o 14 de agosto de 2015. 
  195. «King Clancy Trophy» (en inglés). NHL.com. Consultado o 14 de agosto de 2015. 
  196. «Lady Byng Memorial Trophy» (en inglés). NHL.com. Consultado o 14 de agosto de 2015. 
  197. «Ted Lindsay Award» (en inglés). NHL.com. Consultado o 14 de agosto de 2015. 
  198. «Maurice Richard Trophy» (en inglés). NHL.com. Consultado o 14 de agosto de 2015. 
  199. «MBNA Roger Crozier Saving Grace» (en francés). prohockeyfr.com. Consultado o 14 de agosto de 2015. 
  200. «Vezina Trophy» (en inglés). NHL.com. Consultado o 14 de agosto de 2015. 
  201. «William M. Jennings Trophy» (en inglés). NHL.com. Consultado o 14 de agosto de 2015. 
  202. Myers, Tracey (12 de abril de 2015). «Blackhawks: Corey Crawford, Carey Price win Jennings Trophy». csnchicago.com (en inglés). Consultado o 14 de agosto de 2015. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Montreal Canadiens
WikiProject Ice Hockey logo.svg
A Galipedia ten un portal sobre:

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Bonneau, Line; Hafsi, Taïeb (1996). Presses de l'Université du Québec, ed. Sam Pollock et le Canadien de Montréal (en francés). Montreal. p. 129. ISBN 2-7605-0859-5. Bonneau. 
  • Brown, William (1999). Vehicule Press, ed. The Montreal Maroons: The Forgotten Stanley Cup Champions (en inglés). Montreal. p. 222. ISBN 1-55065-128-5. Brown. 
  • Bruneau, Pierre; Normand, Léandre (2003). Éditions de l'Homme, ed. La glorieuse histoire des Canadiens (en francés). Montreal. p. 743. ISBN 2-7619-1860-6. 
  • D'Arcy Jenish (2009). Random House of Canada, ed. The Montreal Canadiens. 100 Years of Glory (en inglés). p. 366. ISBN 9780385663250. Jenish. 
  • Farber, Michael (2009). Sports Illustrated, ed. Le siècle du Canadien (en francés). Montreal. p. 112. ISBN 1-60320-071-1. Farber. 
  • Morey Holzman, Joseph Nieforth (2002). Dundurn Press Ltd., ed. Deceptions and doublecross: how the NHL conquered hockey (en inglés). p. 392. ISBN 978-1550024135. Holzman. 
  • Hornby, Lance (2005). Modus Vivendy, ed. Les grands moments du Hockey (en francés). ISBN 2-89523-337-3. Hornby. 
  • Leonetti, Mike (2003). Raincoast Books, ed. Canadiens legends : Montreal's hockey heroes (en inglés). ISBN 1-55192-731-4. 
  • McFarlane, Brian (1997). Sports Publishing Inc, ed. Brian McFarlane's History of Hockey (en inglés). ISBN 1-57167-145-5. McFarlane. 
  • Mouton, Claude (1987). Key Porter Books, ed. The Montreal Canadiens (en inglés). Toronto, ON. ISBN 1-55013-051-X. 
  • National Hockey League (2010). Triumph books, ed. Official Guide & Record Book / 2010 (en inglés). p. 664. ISBN 978-1-60078-303-6. NHLrecords. 
  • Strachan, Al (2000). Hurtubise HMH, ed. Cent ans de hockey (en francés). Montreal. ISBN 2-89428-439-X. Strachan. 

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]