Calgary Flames

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Calgary Flames
JaromeIginla.jpg
Fundado en 1972
Sede Calgary,
Flag of Alberta.svg Alberta
Flag of Canada.svg Canadá
Cancha Pengrowth Saddledome
(19.289 espectadores)
Cores Vermello, ouro, negro, branco
                       
Liga National Hockey League
Conferencia Oeste
División Pacific
Campionatos 1
Adestrador Flag of Canada.svg Brent Sutter
Director Flag of Canada.svg Darryl Sutter
Propietario N. Murray Edwards, Harley Hotchkiss, Alvin G. Libin, Allan P. Markin, Jeff McCaig, Clayton H. Riddell, Byron J. Seaman
Equipos(s) afiliado(s) Abbotsford Heat (AHL)
Utah Grizzlies (ECHL)
Sitio Web http://flames.nhl.com/

O Calgary Flames é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Calgary, Alberta (Canadá). Os Flames xogan na National Hockey League (NHL), estando encadrados na Pacific Division da Conferencia Oeste. A franquía é o terceiro equipo de ligas profesionais de hóckey sobre xeo en representar a Calgary despois dos Calgary Tigers (1921–27) e os Calgary Cowboys (1975–77). Aínda que os Flames xogaron as súas tres primeiras tempadas en Calgary no Stampede Corral, dende 1984 xogan os seus partidos como local no Scotiabank Saddledome.

Fundados en 1972 ata 1980 foi coñecido como Atlanta Flames por ter a súa sede en Atlanta, Estados Unidos, mentres estivo en Atlanta sempre ocupou a parte baixa da liga, sen gañar nunca unha serie. En 1980 o equipo mudouse a Calgary e nese ano gañou as súas dúas primeiras series nos play-offs. Dende a súa fundación, os Flames xogaron tres veces as finais da Stanley Cup (1986, 1989 e 2004), gañando o título en 1989. Manteñen unha forte rivalidade cos seus veciños de Alberta, os Edmonton Oilers, coñecida como the Battle of Alberta (en galego a batalla de Alberta).

Na tempada 1985–86, os Flames convertéronse no primeiro equipo de Calgary dende que na tempada 1923-24 os Tigers competiran polo título da Stanley Cup. O equipo gañou unha vez a Stanley Cup, amais de conseguir tres títulos de conferencia e cinco títulos de división. Os Flames gañaron dúas veces o Presidents' Trophy como mellor equipo da liga regular. Individualmente, Jarome Iginla é o líder da franquía en partidos xogados, goles, e puntos, e gañou dúas veces o Maurice Richard Trophy como máximo goleador da liga. Miikka Kiprusoff conseguiu o maior número de vitorias dun porteiro coa camisola dos Calgary Flames. Nove xogadores relacionados cos Flames foron introducidos no Hockey Hall of Fame.

Historia[editar | editar a fonte]

Inicios: Os Atlanta Flames[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Atlanta Flames.
Tom Lysiak celebra xunto cos seus compañeiros de equipo un gol fronte aos Colorado Rockies en 1978.

Os Flames foron o resultado do primeiro golpe da NHL contra a arrivista World Hockey Association (WHA).[1] En decembro de 1971, a NHL concedeu ás presas un equipo a Long Island, os New York Islanders. Esta circunstancia fixo que a liga precisara incluír outro equipo para equilibrar as clasificacións, polo que a NHL concedeulle un equipo a un grupo de inversores da Atlanta propietario dos Atlanta Hawks da National Basketball League (NBA), e que estaba liderado por Tom Cousins.[2] Cousins chamou ao equipo "Flames" en lembranza ao lume que estivo a piques de destruír Atlanta durante a marcha ao mar na Guerra Civil Estadounidense do Xeneral William Tecumseh Sherman. O equipo xogou os seus partidos como local no Omni Coliseum en downtown Atlanta.[3]

Os Flames tiveron uns inicios relativamente exitosos. Baixo a dirección dos adestradores Bernie "Boom Boom" Geoffrion, Fred Creighton e Al MacNeil, cos que os Flames se clasificaron para os ‘’play-offs’’ en seis das oito tempadas que permaneceron en Atlanta.[4] Porén, este relative éxito non se trasladou aos ‘’play-offs’’, onde os Flames tan só puideron gañar dous partidos das series eliminatorias durante os anos que permaneceron en Atlanta.[5]

A pesar do éxito no xeo, os propietarios da franquía nunca estiveron sobre unha base financeira sólida, e nunca chegaron a asinar un contrato televisivo importante.[6][3] En 1980, Cousins estaba en considerables dificultades financeiras e foi forzado a vender os Flames para evitar a bancarrota. Con poucas ofertas serias de grupos locais, Cousins mostrouse moi receptivo a una oferta do empresario canadense (e antigo propietario dos Oilers) Nelson Skalbania, que estaba á fronte dun grupo de empresarios de Calgary.[3] Un ultimo esforzo para manter o equipo en Atlanta foi insuficiente, e Cousins vendeu o equipo a Skalbania por 16 millóns de dólares, un prezo de venda récord para un equipo da NHL no momento.[6] O 21 de maio de 1980, Skalbania anunciou que o equipo se trasladaría a Calgary.[7] O novo propietario decidiu manter o nome dos Flames, sentindo que era una boa opción para una cidade petroleira como Calgary, mentres que o logo do “A” ardente foi remprazado polo “C” ardente.[8] Skalbania vendeu a súa participación en 1981, e os Flames teñen sido propiedade local dende aquela.[9]

Traslado a Calgary[editar | editar a fonte]

Os Flames trasladáronse ao Olympic Saddledome (actualmente Scotiabank Saddledome) en 1983.

Ao contrario dos Calgary Cowboys da WHA, que foran disoltos tres anos antes, os Flames foron abrazados inmediatamente pola cidade de Calgary. Mentres que os Cowboys só foran capaces de vender 2.000 entradas para durante a súa derradeira tempada, os Flames venderon 10.000 entradas, o aforo completo máis a metade do Stampede Corral, un pavillón con capacidade para 7.000 espectadores.[10]

Liderados polos 49 goles e 131 puntos de Kent Nilsson, os Flames clasificaronse para os play-offs na súa primeira tempada en Calgary cun rexistro de 39 vitorias, 27 derrotas e 14 empates, o que lles valeu para finalizar na terceira posición da Patrick Division.[11] O equipo atopou un maior éxito nos ‘’play-offs’’ en Calgary do que encontrara en Atlanta, gañando as súas dúas primeiras series do play-off sobre os Chicago Black Hawks e os Philadelphia Flyers antes de caer nas semifinais da NHL (final de conferencia) fronte aos Minnesota North Stars.[12] Este éxito temperán non se repetiu pronto. Despois de conseguir un balance negativo na tempada 1981-82, Fletcher desfixose de varios xogadores que quedaban da etapa en Atlanta que non puideron adaptarse ao entorno de maior presión e reconstruiu o equipo.[6][13] Durante as tres tempadas seguintes formou un núcleo de xogadores que permaneceron xuntos ata principios da década de 1990.

Fletcher realizou numerosos esforzos para igualar aos Oilers, levando ao equipo a un gran número de xogadores de universidades estadounidenses, xogadores do hóckey sobre xeo europeo, e sendo un dos primeiros en elixir a xogadores da Unión Soviética no draft.[nota 1][14][15] Aínda así, o equipo non mellorara o suficiente para desafiar aos Oilers, que necesitaron do máximo de sete partidos para derrotar aos Flames no seu camiño a conquistar a Stanley Cup en 1984.[16]

En 1983, os Flames trasladáronse á súa nova casa, o Olympic Saddledome (agora coñecido como Scotiabank Saddledome), deixando o Corra logo de tres tempadas nas que tan só perderon 32 partidos como local.[7] Dende a tempada 1984-85 ata a 1990-91, os Flames conseguiron 90 puntos en cada tempada, excepto nunha.[17] Con todo, o equipo non puido trasladar o seu éxito aos play-offs, en gran parte por non poder superar aos seus rivais provinciais, os Edmonton Oilers.

En 1986 chegaron os Flames finalizaron na segunda posición da Smythe Division cun rexistro de 40-31-9 (a única tempada entre 1984 e 1991 na que finalizaron con máis de 90 puntos),[11] e na primeira rolda dos ‘’play-offs’’ derrotaron aos Winnipeg Jets,[16] pasando á segunda rolda, onde se enfrontarían aos Oilers, que eran os claros favoritos para gañar unha terceira Stanley Cup consecutiva. Porén, os Flames sorprenderon aos Oilers e os eliminaron en sete partidos.[18] Despois desto, os Flames chegaron ás finais da Campbell Conference, onde derrotaron aos St. Louis Blues noutra serie de sete partidos, clasificándose por primeira vez na súa historia para a final da Stanley Cup, onde aos Montreal Canadiens, perdendo o campeonato en cinco partidos.

Despois da súa participación nas finais por primeira vez, os Flames conseguiron o seu mellor rexistro na liga regular. O rexistro de 46-31-3 da tempada 1986-87 valeulle a Calgary a terceira posición da NHL, por detras de Oilers e Philadelphia Flyers, mais na post-tempada perderon na primeira rolda fronte aos Jets en seis partidos.[19] Na seguinte tempada conseguiron por primeira vez 100 puntos nunha tempada, gañando o Presidents' Trophy, poñendo fin a seis anos de reinado dos Oilers na Smythe Division.[20] Malia terse reforzado de cara aos play-offs, os Flames caeron na segunda rolda fronte aos Oilers.[16]

Campións da Stanley Cup[editar | editar a fonte]

Véxase tamén: Tempada 1988-1989 da NHL.

Na tempada 1988–89,os Flames continuaron a súa mellora. Conseguiron o seu segundo Presidents' Trophy cun récord da franquía de 117 puntos e un rexistro de 54-17-9, rematando con 26 puntos máis que os segundos clasificados da Smythe Division, Los Angeles Kings, e dóus máis que o segundo clasificado da NHL, os Montreal Canadiens.[21] Fletcher seguiu a remendar o plantel, adquirindo a Doug Gilmour como parte de seis xogadores na data límite de traspasos. Nos play-offs, os Flames precisaron de sete partidos na primeira rolda para desfacerse dos Vancouver Canucks. Os Flames valéronse de varias paradas do porteiro Mike Vernon, incluíndo a famosa captura a Stan Smyl na prórroca, que segue a ser un momento decisivo na historia da franquía.[22]

A continuación os Flames desfixéronse dos Kings en catro partidos, antes de eliminar aos Chicago Blackhawks en cinco partido para chegar ás finais da Stanley Cup, de novo fronte a Montreal. Desta vez os Flames gañaron en seis partidos, sendo o ultimo unha Vitoria por 4 goles a 2 en Montreal o 25 de maio de 1989.[16] A vitoria foi especialmente significativa xa que foi a única vez na que o equipo opoñente gañoulles aos Canadiens no xeo do Montreal Forum para gañar a Stanley Cup.[23] Al MacInnis conseguiu o Conn Smythe Trophy como xogador máis valioso dos play-offs,[24] mentres que o capitán durante moito tempo Lanny McDonald anunciou que se retiraba.[23] A vitoria na Stanley Cup de 1989 outorgoulle á copropietaria dos Flames Sonia Scurfield (a viúva de Ralph) a distinction de ser a primeira (e ata 2013, a única) muller canadense en ter o seu nome gravado na copa.[25] Tamén converteu a Kwong nun dos poucos en ter o seu nome inscrito na Stanley Cop e na Grey Cup.

Caída[editar | editar a fonte]

En 1989, grazas en parte aos esforzos diplomáticos de Cliff Fletcher, o goberno soviético concedeu o permiso a un grupo de xogadores soviéticos para asinar con equipos da NHL, oque permitiu a chegada de xogadores como Sergei Makarov.[15] Esa tempada, o equipo quedouse a dous puntos de conseguir o seu terceiro President’s Trophy ao conseguir 99 puntos, fronte aos 101 dos Boston Bruins. Tamén esa tempada, os Flames gañaron o seu terceiro campionato da Smythe Division consecutivo. Porén, nos play-offs foron superados por Los Angeles Kings en seis partidos.[26]

En 1991 Fletcher, quen fora mánager xeral do equipo dende a súa fundación, deixou os Flames para converterse no mánager xeral dos Toronto Maple Leafs, sendo sucedido por Doug Risebrough.[27] A pesar do florecemento de Theoren Fleury nunha estrela da NHL, os Flames quedaron fora dos ‘’play-offs’’ en 1992, tan só un ano despois de finalizar a súa terceira tempada de 100 puntos na historia da franquía. Foi a primeira vez que os Flames se perdían os play-offs dende a tempada 1974-75, cando a franquía aínda se encontraba en Atlanta. Foi tamén a terceira vez da franquía fóra das series nos seus 20 anos de historia.[16]

Calgary recuperouse para regresar aos play-offs nas seguintes catro tempadas, incluíndo dous títulos de división consecutivos. Con todo, o equipo foi eliminado na primeira rolda en cada tempada. Os títulos de división das tempadas 1993-94 e 1994-95 levaron a dúas derrotas na casa no sétimo partido da primeira rolda na prórroga fronte aos Canucks e aos San Jose Sharks respectivamente. Na tempada 1995-96, Nieuwendyk foi traspasado aos Dallas Stars nun troco no que adquiriron a Jarome Iginla, quen faría o seu debut cos Flames nos play-offs de 1996 na contundente derrota en catro partidos fronte aos Chicago Blackhawks na primeira rolda. En 1997, só dous anos despois de gañar o seu Segundo título consecutivo de división, os Flames quedaron de novo fora dos play-offs, aos que non regresaron en sete anos.[16] A peor puntuación do equipo chegou na tempada 1997-98, na que os Flames finalizaron a liga regular con tan só 67 puntos, o segundo peor rexistro na historia da franquía (por detrás tan só da tempada 1972-73 dos Atlanta Flames).[28]

Nesta época, os Flames encontraron cada vez máis complicado reter aos seus mellores xogadores cando os salarios aumentaron mentres o dólar canadense perdía valor fronte ao dólar estadounidense.[29] Calgary for a sempre un dos mercados máis pequenos da liga (actualmente é o terceiro máis pequeno, por detrás tan só de Edmonton e Winnipeg) e os pequenos mercados de equipos canadenses encontraron cada vez máis dificultades para competir no novo entorno.[30]

O finlandés Miikka Kiprusoff chegou aos Flames en 2003 e gañou o Vezina Trophy como mellor porteiro na tempada 2005-06.

A medida que os Flames se afundiron na clasificación, a asistencia aos seus partidos reduciuse. Durante a maior parte dos seus primeiros 16 anos en Calgary, as entradas dos Flames eran das máis difíciles de conseguir da NHL. Porén, en 1999, a asistencia caera tanto que os seus propietarios lanzaran un ultimatum: ou se vendían máis entradas para a tempada, ou o equipo seguiría os pasos dos desaparecidos Winnipeg Jets e Quebec Nordiques no seu traslado aos Estados Unidos. Os seareiros responderon mercando as suficientes entradas para manter aos Flames en Calgary na tempada 1999-00.[6] Os Flames apelaron á compra de máis entradas no verán do ano 2000.[31] A campaña, dirixida a incrementar a venda de entradas para a tempada dende un mínimo da franquía de 8.700 a 14.000, resultou un éxito.[32] O incremento das vendas non detivo as perdas financeiras, con todo, o equipo perdeu $14,5 millóns entre 2001 e 2003.[29]

Durante a tempada 2002-03, os Flames contrataron a Darryl Sutter como adestrador xefe, remprazando a Greg Gilbert, que foi despedido cando os Flames se encontraban na última praza da Conferencia Oeste.[33] Sutter tamén se converteu no manager xeral do equipo na seguinte tempada, e se lle atribúe a revitalización da franquía.[34] Entre as primeiras medidas de Sutter estivo a adquisición do porteiro Miikka Kiprusoff, a quen adestrara previamente en San Jose, a principios da tempada 2003-04.[35] Kiprusoff respondeu establecendo un récord na NHL de media de goles en contra con 1,69.[36]

Novo milenio[editar | editar a fonte]

Despois de sete tempadas consecutivas sen disputar os play-offs, os Flames regresaron ás series en 2004. Convertéronse no primeiro equipo na historia da liga en derrotar a tres campións de división no seu camiño a converterse no primeiro equipo canadense en chegar ás finais da Stanley Cup dende os Canucks en 1994.[37] A primeira vítima dos Flames foi o campión da Northwest Division, os Vancouver Canucks, aos que derrotaron en sete partidos. Esta foi a primeira vitoria dos Flames nunha serie dende que gañaran a final en 1989.[38] Posteriormente derrotaron aos campións do Presidents' Trophy, os Detroit Red Wings, en seis partidos. Despois de eliminar aos campións da Pacific División, os Sharks, tamén en seis partidos, na final da Conferencia Oeste, conseguindo chegar á final da Stanley Cup fronte aos Tampa Bay Lightning. As series da final prolongáronse ata o sétimo partido. Lightning finalmente gañou o sétimo partido na casa, facéndose coa súa primeira e única Stanley Cup. A pesar da derrota, 30.000 seareiros déronse cita no Olympic Plaza para celebrar a tempada do equipo.[39]

Os Flames non baixaron a bandeira do seu campionato da Conferencia Oeste en case 15 meses, xa que a tempada 2004-05 foi suspendida por unha disputa laboral. Durante o lockout, o propietario do equipo e Presidente da Xunta, Harley Hotchkiss, tentou infrutousamente salvar a tempada participando en conversas co president da Asociación de Xogadores da National Hockey League Trevor Linden.[40] Finalmente os Flames xogaron a súa 25ª tempada en Calgary na tempada 2005-06, finalizando a liga regular con 103 puntos, mais o equipo perdeu na primeira rolda dos play-offs fronte aos Mighty Ducks de Anaheim en sete partidos.

En 2006, a pesar dunha notable mellora ofensiva do equipo e unha sólida tempada de 96 puntos, só foi o suficientemente bo para conseguir a oitava praza na Conferencia Oeste, na que sete equipos superaron a barreira dos 100 puntos. Nos play-offs, Calgary caeu na primeira rolda en seis partidos fronte aos primeiros clasificados da conferencia, os Red Wings. A principios da tempada seguinte, os Flames degradaron a Jim Playfair a adestrador asociado, convertendo a Mike Keenan no terceiro adestrador en xefe en tres anos.[41] A pesar dos bos rexistros de Iginla e da sólida tempada, na que conseguiron 94 puntos, os Flames só puideron finalizar sétimos da Conferencia Oeste, caendo nos play-offs nos cuartos de final da Conferencia fronte aos campións da Pacific Division, os San Jose Sharks, en sete partidos.[42] Na tempada 2008-09 Iginla continuou a marcar records na franquía, mais o equipo non puido avanzar máis aló da primeira rolda dos play-offs, sendo eliminados polos Chicago Blackhawks en seis partidos, na que se convertiría na súa derradeira participación nas series ata o momento. A eliminación do equipo deu como resultado a dimisión do adestrador xefe Mike Keenan despois de dúas tempadas, que foi substituído por Brent Sutter, quen non conseguiría clasificar aos Flames para os play-offs na tempada seguinte.[43]

Os Flames e os Canadiens forman para un ‘’faceoff’’ no 2011 Heritage Classic.

Na tempada 2010-11 os Flames caeran ao posto 14 da Conferencia Oeste no parón de Nadal, o que provocou o nomeamento de Jay Feaster como manager xeral interino no seu lugar,[44] facéndoo permanente na seguinte tempada making.[45] Porén o equipo non foi quen de meterse nos play-offs.[46]

O 22 de febreiro de 2011 Calgary acolleu o 2011 Heritage Classic, o Segundo partido ao aire libre do ano na NHL, no McMahon Stadium, no que os Flames derrotaron aos Canadiens por 4 goles a 0 ante 41.022 espectadores. Miikka Kiprusoff converteuse no primeiro porteiro en rexistrar un ‘’shutout’’ nun partido ao aire libre da NHL.[47] Mentres tanto Jarome Iginla seguiu a batir rexistros importantes antes de ser traspasado aos Pittsburgh Penguins o 27 de marzo de 2013, deixando ao equipo sen capitán por primeira vez dende o final da tempada 2002-03.[48] Antes do inicio da tempada 2013-14, Mark Giordano foi nomeado novo capitán dos Calgary Flames. Ese ano os Flames finalizaron entre os últimos postos da liga cuns escasos 77 puntos.[49]

Rivalidades[editar | editar a fonte]

Os Calgary Flames son un dos dous equipos que representan á provincia de Alberta na NHL. O equipo mantén unha forte rivalidade cos seus veciños, os Edmonton Oilers. Esta rivalidade foi especialmente tensa na segunda metade da década de 1980, cando os dous equipos eran os dous mellores equipos da Campbell Conference e mesmo algúns anos, de toda a liga.

Os Oilers derrotaron aos Flames nos play-offs en 1983, 1984, 1988, e 1991, no seu camiño cara as súas cinco Stanley Cups. Con todo, os Flames vingáronse e eliminaron aos seus veciños cun gol decisivo autogol do defensa dos Oilers Steve Smith, que elevou a rivalidade a un novo nivel.[50] Os flames tiñan unha posición privilexiada nos play-offs de 1988 logo de ter gañado o Presidents' Trophy,[51] mais os Oilers os barreron nas series (4-0) para acabar gañando a Stanley Cup.[52][53]

En toda a historia ambos equipos se enfrontaron nos play-offs en cinco ocasión, nas que os Flames tan só foron capaces de eliminar aos Oilers nunha ocasión na tempada 1985-86. Na liga regular, os Flames dominan cun balanzo de 120 vitorias, por 110 vitorias dos Oilers e 19 empates.[54]

A continuación móstranse os resultados entre os enfrontamentos nos play-offs dos Flames e os Oilers, en negra os partidos gañados polos Flames:

Enfrontamentos entre os Flames e os Oilers nas series eliminatorias
Tempada Rolda Puntuacións Resultados Balance Referencia
1982-83 Final de División 6-3
5-1
2-10
6-5
9-1
vitoria 1-4 0-1 [55]
1983-84 Final de División 5-2
5-6
2-3
3-5
4-5
5-4
7-4
derrota 3-4 0-2 [56]
1985-86 Final de División 1-4
6-5
3-2
4-7
1-4
2-5
2-3
derrota 4-3 1-2 [57]
1987-88 Final de Conferencia 1-3
4-5
4-2
6-4
vitoria 0-4 1-3 [58]
1990-91 Semifinal de División 1-3
3-1
4-3
5-2
5-3
1-2
4-5
vitoria 3-4 1-4 [59]

Impacto na comunidade[editar | editar a fonte]

Flames Central é un restaurante no centro da cidade propiedade dos Flames.

En 1994, os Flames achegáronlle á Saddledome Foundation unha proposta para renovar o Olympic Saddledome, renomeándoo Canadian Airlines Saddledome e facéndose cargo das instalacións. A xunta aceptou está proposta, e foi comprada polos Flames por 20 millóns de dólares canadenses ao asinar un acordo para administrar o edificio durante 20 anos.[60]

Mirando de encher datas adicionais no Saddledome, os Flames chegou a un acordo de arrendamento co equipo júnior de expansión Calgary Hitmen da Western Hockey League, que comezou a xogar en 1995 e eran en parte propiedade de Theoren Fleury.[61] Dous anos despois, en 1997, os Flames mercaron o equipo por 1,5 millóns de dólares.[62] Durante o lockout de 2004-05, os Flames comerciaron fortemente cos Hitmen, e como resultado, o equipo liderou todas as ligas profesionais júnior de Norteamérica en asistencia, promediando máis de 10.000 espectadores por partido.[63]

En abril de 2006, os Flames anunciaron que abrirían un restaurante, bar e entretemento híbrido no centro de Calgary, en Stephen Avenue. No anuncio do evento, o presidente dos Flames e CEO Ken King dixeron: "Aínda que o hóckey continúa a ser a nosa esencia, estamos constantemente buscando novas oportunidades para acrecentar a marca dos Flames e conceder aos nosos fans maiores oportunidades para disfrutar do hóckey. Cremos que o establecemento dun fóra do Pengrowth Saddledome para compartir comida, diversión e hóckey traerá aos nosos fans mesmo máis cerca do equipo".[64] Un ano despois, en abril de 2007, o Flames Central abriu ao público.[65]

Flames Foundation[editar | editar a fonte]

Os Flames teñen mantido unha presenza activa na comunidade dende a súa chegada a Calgary. A través da asociación sen ánimo de lucro, a Flames Foundation, o equipo ten donado en torno a 32 millóns de dólares para causas benéficas en todo o sur de Alberta.[66] Xunto co Club Rotary, os Flames axudaron a fundar o primeiro hospicio infantil en Alberta, e un dos únicos seis de Norteamérica.[67]

Os Flames son tamén socios cercanos do Hospital Infantil de Alberta e da Gordon Townsend School aloxada dentro. Entre as moitas actividades nas que participan os Flames, o Wheelchair Hockey Challenge cos Townsend Tigers tense mantido como unha moi popular tradición tanto para os xogadores como para os nenos participantes. En 2010, os Tigers derrotaron aos Flames para mudar un récord perfecto de 27-0 dende que o reto fora instituído en 1981.[68]

Red Mile[editar | editar a fonte]

Artigo principal: ''Red Mile''.

Durante a carreira dos Flames cara ás Finais da Stanley Cup de 2004, a cidade de Calgary converteuse en esencia na sede dun "festa sen fin". A 17th Avenue SW entertainment district, que pasa polo oeste do ScotiaBank Saddledome, viu máis de 35.000 seareiros invadir as rúas durante as tres primeiras roldas dos play-offs,[29] e máis de 60.000 nas finais.[69] A festa Red Mile recibiu cobertura en moitos xornais de Norteamérica,[70] xa que as celebracións foron pacíficas e os incidentes foron mínimos a pesar da gran cantidade de persoas nunha zona pequena.[71]

O C of Red.

En abril de 2006, o Corpo de Policía de Calgary anunciou que as reunións da Red Mile non se debían fomentar, e que se tomarían medidas disuasorias, incluíndo os desvíos de tráfico, a tolerancia cero en materia de ruido e composrtamente escandaloso, e a presencia de axentes de incógnito entre a multitude para vixiar aos delincuentes.[72] Despois dunha reunión co Xefe de Policía, o Alcalde da cidade, Dave Bronconnier, convenceu ao Corpo de Policía de Calgary para que relaxara a súa prohibición da Red Mile e animou á xente a facer o seu camiño cara á 17th Ave., aínda así a policía mantivo a súa política de tolerancia cero respecto da nudez e a embriaguez.[71]

"C of Red"[editar | editar a fonte]

Durante a carreira dos Flames cara ás Finais da Stanley Cup de 2004, moitos dos seareiros da franquía que asistiron aos partidos de hóckey disputados no Saddledome vestían unha camisola vermella co C ardente de Calgary nela.[29] As vendas da camisola vermella local dos Flames, introducida ao principio da tempada 2003-04, foron tan grandes durante os play-offs que o fabricante CCM detivo a produción de todas as outras camisolas do equipo para cumprir coa demanda dos uniformes dos Flames.[69] O equipo estableceu un récord na liga para a venda dun novo deseño de uniforme.[73] A tradición do "C of Red" remóntase aos play-offs de 1986 fronte aos Oilers. Os seareiros de Edmonton levaban colocados sombreiros promocionando a "Hat Trick Fever" na súa búsqueda de tres Stanley Cups consecutivas. Os seareiros dos Flames contrarrestárono vestindo de vermello. Nos play-offs de 1987 contra Winnipeg, os Jets responderon ao "C of Red" alentando aos seareiros a vestir de branco, creando o "Winnipeg White Out".[74]

Identidade do equipo[editar | editar a fonte]

[editar | editar a fonte]

O logo principal dos Flames é o deseño do "Flaming C" (C ardente), introducido cando o equipo chegou a Calgary en 1980, e foi deseñado pola deseñadora gráfica de Calgary Patricia Redditt. O deseño do logo permaneceu do mesmo xeitodende a súa creación, aínda que os Flames empregaron distintas cores para o logo nas camisolas para os partidos en na casa e como visitante. De 1980 a 2000, o log nos partidos como local era vermello sobre fondo branco, mentres que nos partidos como visitante o logo era braco sobre un fondo vermello. En 2003, a NHL mudou para empregar uniformes de cor para o equipo local. O logo local tornouse negro, co logo visitante en vermello sobre fondo branco. O logo orixinal "Flaming A" (A ardente) dos Atlanta Flames foi restaurado para o seu uso como element para identificar aos capitáns suplentes do equipo. O logo do cabalo ardente foi retirado en 2007 ao introducirse as camisolas Rbk Edge.[75][76]

Equipación[editar | editar a fonte]

As camisolas orixinais dos Flames empregaban raias vermellas e amarelas. En 1994, a franquía engadiu o negro ao esquema de cores do equipo, amais de engadir una raia diagonal dende a base da camisola ata a parte inferior do logo. En 1998, para celebrar o "Year of the Cowboy" (Ano do Cowboy), os Flames introduciron o deseño da súa terceira equipación, o logo do "flaming horse" sobre fondo negro.[7] Dous anos despois, a camisole converteuse na equipación visitante dos Flames, mentres que a equipación local foi actualizouse para incorporar o mesmo deseño de raias en V nos brazos e na cintura da camisola. Esta camisola foi de novo relegada ao posto de terceira equipación en 2003, cando a NHL adoptou as equipacións de color para os partidos como local.[77] En 2007, coa adopción da camisola Rbk Edge, os Flames actualizaron o seu deseño de novo, remprazando as raias horizontais por raias verticais aos lados. Para honrar a súa memoria, os Flames engadiron bandeiras de Alberta e Canadá como distintivos nos hombreiros.[76] Para celebrar a 30ª tempada de Calgary na NHL, os Flames vestiron o deseño da súa equipación orixinal na tempada 2009-10, todos contra oponentes canadenses . Os Flames mudaron o deseño das súas medias da súa equipación como local e visitante para que coincidira coas medias da súa camisole clásica na súa 30ª tempada. O equipo vestiu a súa reversión como equipación alternativa 15 veces durante a tempada 2010-11. O mesmo ano, os Flames xogaron fronte aos Canadiens o 2011 Heritage Classic, vestindo camisolas baseadas nas dos Calgary Tigers dos anos 1920s. Os Flames vestiron dunha cor vermella bordeos e amarela. O logo estaba sobre un fondo amarelo, e as mangas eran de cor bordeos con raias amarelas.

Mascota[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Harvey the Hound.

Harvey the Hound é a mascota dos Flames. Foi creada en 1983 para server tanto aos Flames como aos Calgary Stampeders da Canadian Football League.[78] Harvey foi a primeira mascot da NHL.[78] Harvey é famoso por un incidente en xaneiro de 2003, cando o adestrador dos Edmonton Oilers Craig MacTavish arrincoulle a lingua cando estaba a acosar ao seu banco.[79] O incidente foi noticia en toda América do Norte e levou a moito humor, incluíndo que no 53º All-Star Game da NHL, celebrado en 2003, varias mascotas doutros equipos da NHL chegaron coas súas linguas fora.[80]

Pavillón[editar | editar a fonte]

Stampede Corral[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Stampede Corral.
O Stampede Corral, primeiro estadio do equipo en Calgary.

O primeiro pavillón no que xogou a franquía logo do seu traslado a Calgary foi o Stampede Corral, un pavillón construido en 1950 cunha capacidade para 6.479 espectadores. O recinto foi sede secundaria das competicións de hóckey sobre xeo e patinaxe artístico durante os Xogos Olímpicos de Inverno de 1988, celebrados na cidade canadense.[81] O equipo disputou os seus partidos como local no Stampede Corral dende a súa chegada a Calgary en 1980 ata 1983, cando o equipo se trasladou ao que actualmente é o seu estadio, o Scotiabank Saddledome. Durante as tres tempadas que os Flames xogaron como locais neste pavillón rexistráronse os seguintes datos de asistencia media:[82]

Datos de asistencia ao Stampede Corral
Tempada Liga regular
1981 7.217
1982 7.231
1983 7.242

Scotiabank Saddledome[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Scotiabank Saddledome.
O Scotiabank Saddledome en Calgary, estadio dos Calgary Flames dende 1983.

En xullo de 1981 comezou a construción do Scotiabank Saddledome, que sería inaugurado o 15 de outubro de 1983.[83] Foi construído para substituír ao Stampede Corral como sede dos Calgary Flames e para acoller as competicións de patinaxe artística e de hóckey sobre xeo nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1988. Logo da súa inauguración foi nomeado Olympic Saddledome, pasando a chamarse en 1989 Canadian Airlines Saddledome, nome que mantivo ata o ano 2000, cando mudou o seu nome polo de Pengrowth Saddledome antes de adoptar a súa denominación actual.[84]

Cunha capacidade para máis de 19.000 espectadores, o Scotiabank Saddledome acolle os partidos dos Flames dende 1984, dos Calgary Hitmen da Western Hockey League (WHL) e dos Calgary Roughnecks da National Lacrosse League (NLL) dende 2001. Datos de asistencia ao Scotiabank Saddledome nos partidos dos Calgary Flames:[85]

Datos de asistencia ao Scotiabank Saddledome
Ano Asistencia media
1984 16.674
1985 16.683
1986 16.762
1987 16.798
1988 18.881
1989 19.458
1990 19.861
1991 19.986
1992 19.719
1993 19.529
1994 19.214
1995 19.035
1996 17.999
1997 17.088
1998 16.864
1999 16.010
2000 15.320
2001 16.622
2002 15.718
2003 16.239
2004 16.579
2005 lockout
2006 19.289
2007 19.289
2008 19.289
2009 19.289
2010 19.289
2011 19.289
2012 19.289
2013 19.289
2014 19.302

Equipos afiliados[editar | editar a fonte]

As franquías da NHL teñen un plantel limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» que cada ano compiten en ligas menos importantes. Isto lles permite recrutar xogadores xoves na repesca anual permitíndolles continuar o seu desenvolvemento sen comezar demasiado cedo. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou farm teams en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías da NHL, que os atraen a merced das lesións e/ou a pobre formación do equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non se conxean no tempo. Dende os seus inicios, os Flames tiveron as seguintes afiliacións secundarias:[86]

Equipos afiliados dos Calgary Flames
Periodo Equipo Liga
1980-1981 Birmingham Bulls CHL
1981-1982 Oklahoma City Stars CHL
1982-1984 Colorado Flames CHL
1984-1987 Moncton Golden Flames AHL
1987-1993 Salt Lake Golden Eagles IHL
1993-2003 Saint John Flames AHL
2003-2005 Lowell Lock Monsters AHL
2005-2007 Omaha Ak-Sar-Ben Knights AHL
2007-2009 Quad City Flames AHL
2009-2014 Abbotsford Heat AHL

Afiliacións secundarias[editar | editar a fonte]

Ademais destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Ao longo da súa historia, os Flames tiveron as seguintes afiliacións secundarias:[86]

Outras afiliacións dos Calgary Flames
Periodo Equipo Liga
1980-1982 Muskegon Mohawks IHL
1982-1984 Peoria Prancers IHL
1984-1987 Salt Lake Golden Eagles IHL
1992-1994 Brantford Smoke UHL
1996-1998 Roanoke Express ECHL
1998-1999 Johnstown Chiefs ECHL
2000-2003 Johnstown Chiefs ECHL
2003-2009 Las Vegas Wranglers ECHL
2009-2013 Utah Grizzlies ECHL

Personalidades[editar | editar a fonte]

Xogadores[editar | editar a fonte]

Plantel actual[editar | editar a fonte]

Actualizado a 3 de marzo de 2015.[87]

# Nac Xogador Posición S/G Idade Adquirido Lugar de nacemento
11 Flag of Sweden.svg Backlund, MikaelMikael Backlund C L (26 anos) 2007 Västerås, Suecia
25 Flag of the United States.svg Bollig, BrandonBrandon Bollig LW L (28 anos) 2014 St. Charles, Missouri
17 Flag of Canada.svg Bouma, LanceLance Bouma C L (25 anos) 2008 Provost, Alberta
7 Flag of Canada.svg Brodie, T. J.T. J. Brodie D L (24 anos) 2008 Chatham, Ontario
32 Flag of Canada.svg Byron, PaulPaul Byron Lesionado C L (26 anos) 2011 Ottawa, Ontario
8 Flag of Canada.svg Colborne, JoeJoe Colborne C L (25 anos) 2013 Calgary, Alberta
33 Suíza Diaz, RaphaelRaphael Diaz D R (29 anos) 2014 Baar, Suíza
29 Flag of Canada.svg Engelland, DerykDeryk Engelland D R (33 anos) 2014 Edmonton, Alberta
79 Flag of Canada.svg Ferland, MichaelMichael Ferland LW L (23 anos) 2010 Swan River, Manitoba
13 Flag of the United States.svg Gaudreau, JohnnyJohnny Gaudreau LW L (21 anos) 2011 Salem, Nova Jersey
5 Flag of Canada.svg Giordano, MarkMark Giordano (CLesionado D L (31 anos) 2004 Toronto, Ontario
1 Suíza Hiller, JonasJonas Hiller G R (33 anos) 2014 Felben-Wellhausen, Suíza
24 República Checa Hudler, JiriJiri Hudler (A) RW L (31 anos) 2012 Olomouc, República Checa
19 Flag of Canada.svg Jones, DavidDavid Jones RW R (30 anos) 2013 Guelph, Ontario
86 Flag of Canada.svg Jooris, JoshJosh Jooris C R (24 anos) 2013 Burlington, Ontario
23 Flag of Canada.svg Monahan, SeanSean Monahan C L (20 anos) 2013 Brampton, Ontario
57 Flag of Canada.svg Poirier, EmileEmile Poirier LW L (20 anos) 2013 Montreal, Quebec
28 Flag of the United States.svg Potter, CoreyCorey Potter D R (31 anos) 2014 Lansing, Michigan
31 Finlandia Ramo, KarriKarri Ramo G L (28 anos) 2012 Asikkala, Finlandia
21 Flag of Canada.svg Raymond, MasonMason Raymond LW L (29 anos) 2014 Cochrane, Alberta
4 Flag of Canada.svg Russell, KrisKris Russell (A) D L (27 anos) 2013 Caroline, Alberta
3 Flag of Canada.svg Schlemko, DavidDavid Schlemko D L (27 anos) 2015 Edmonton, Alberta
22 Flag of the United States.svg Shore, DrewDrew Shore C R (24 anos) 2015 Denver, Colorado
15 República Checa Smid, LadislavLadislav Smid Lesionado D L (29 anos) 2013 Frýdlant, República checa
18 Flag of Canada.svg Stajan, MattMatt Stajan C L (31 anos) 2010 Mississauga, Ontario
6 Flag of Canada.svg Wideman, DennisDennis Wideman (A) D R (32 anos) 2012 Kitchener, Ontario

Capitáns[editar | editar a fonte]

Capitáns dos Calgary Flames
Nome(s) Periodo
Brad Marsh 1980–81
Phil Russell 1981–83
Doug Risebrough 1983–87
Lanny McDonald 1983–89
Jim Peplinski 1984–89
Brad McCrimmon 1989–90
Rotación de capitáns 1990–91
Joe Nieuwendyk 1991–95
Capitáns dos Calgary Flames
Nome(s) Periodo
Theoren Fleury 1995–97
Todd Simpson 1997–99
Steve Smith 1999–2000
Dave Lowry 2000–02
Bob Boughner 2002
Craig Conroy 2002–03
Jarome Iginla 2003–13
Mark Giordano 2013– presente

Risebrough e McDonald foron co-capitáns na tempada 1983-84. Risebrough, McDonald e Peplinski foron tri-capitáns entre 1984 e 1987. McDonald e Peplinski foron co-capitáns entre 1987 e 1989.

Conroy e Boughner foron co-capitáns dende a segunda parte da tempada 2001-02 despois de que Dave Lowry fora despoxado da capitanía.

Eleccións na primeira rolda do draft[editar | editar a fonte]

Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. Dende o traslado da franquía de Atlanta a Calgary, os Flames escolleron a 34 xogadores na primeira elección do draft. A maior parte das veces escolleron un único xogador, agás en 2013, cando escolleron a tres xogadores, e 1982, 1989 e 2010, cando non escolleron a ningún xogador na primeira rolda. Nos seus máis de 30 anos de historia en Calgary a franquía nunca foi o primeiro equipo en escoller, sendo o mellor posto na escolla o cuarto posto de Sam Bennett en 2014. A continuación mostranse as eleccións na primeira rolda do draft da NHL dos Calgary Flames:[88]

Eleccións na primeira rolda do draft
Ano Nome do xogador Posto Equipo (liga)
1980 Dennis Cyr 13º Montreal Juniors (LHMJQ)
1981 Al MacInnis 15º Kitchener Rangers (OHL)
1983 Dan Quinn 13º Belleville Bulls (OHL)
1984 Gary Roberts 12º Ottawa 67's (OHL)
1985 Chris Biotti 17º Belmont Hill H.S. (MA)
1986 George Pelawa 16º Bemidji H.S. (MN)
1987 Bryan Deasley 19º U. of Michigan (NCAA)
1988 Jason Muzzatti 21º Michigan State University (NCAA)
1990 Trevor Kidd 11º Brandon Wheat Kings (WHL)
1991 Niklas Sundblad 19º AIK IF (SHL)
1992 Cory Stillman Windsor Spitfires (OHL)
1993 Jesper Mattsson 18º Malmö IF (SEL)
1994 Chris Dingman 19º Brandon Wheat Kings (WHL)
1995 Denis Jr. Gauthier 20º Drummondville Voltigeurs (LHMJQ)
1996 Derek Morris 13º Regina Pats (WHL)
1997 Daniel Tkaczuk Barrie Colts (OHL)
1998 Rico Fata London Knights (OHL)
1999 Oleg Saprykin 11º Seattle Thunderbirds (WHL)
2000 Brent Krahn Calgary
2001 Chuck Kobasew 14º Boston College (H-EAST)
2002 Eric Nystrom 10º U. of Michigan (CCHA)
2003 Dion Phaneuf Red Deer (WHL)
2004 Kris Chucko 24º Salmon Arm (BCHL)
2005 Matt Pelech 26º Sarnia (OHL)
2006 Leland Irving 26º Everett (WHL)
2007 Mikael Backlund 24º VIK Västerås HK (Allsvenskan)
2008 Greg Nemisz 25º Windsor (OHL)
2009 Tim Erixon 23º Skellefteå AIK (SHL)
2011 Sven Baertschi 13º Portland (WHL)
2012 Mark Jankowski 21º Stanstead College (HIGH-QC)
2013 Sean Monahan
Emile Poirier
Morgan Klimchuk

22º
28º
Ottawa (OHL)
Gatineau (LHMJQ)
Regina (WHL)
2014 Sam Bennett Kingston (OHL)

Líderes históricos[editar | editar a fonte]

Estes son os dez mellores xogadores na historia da franquía en puntos, goles e asistencias. As cifras son actualizadas despois de finalizar a liga regular da NHL.

Nota: Pos = Posición; PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; P/G = Puntos por partido; * = Xogadores actualmente nos Flames

Puntos
Player Pos PX G A Pts P/G
Jarome Iginla RW 1219 525 570 1095 0.90
Theoren Fleury RW 791 364 466 830 1.05
Al MacInnis D 803 213 609 822 1.02
Joe Nieuwendyk C 577 314 302 616 1.07
Gary Suter D 617 128 437 565 0.92
Kent Nilsson C 425 229 333 562 1.32
Guy Chouinard C 514 193 336 529 1.03
Gary Roberts LW 585 257 248 505 0.86
Eric Vail LW 539 206 246 452 0.84
Paul Reinhart D 517 109 336 445 0.86
Goles
Xogador Pos G
Jarome Iginla RW 525
Theoren Fleury RW 364
Joe Nieuwendyk C 314
Gary Roberts LW 257
Kent Nilsson C 229
Lanny McDonald RW 215
Al MacInnis D 213
Håkan Loob RW 193
Guy Chouinard C 193
Joe Mullen RW 190
Asistencias
Xogador Pos A
Al MacInnis D 609
Jarome Iginla RW 570
Theoren Fleury RW 466
Gary Suter D 437
Guy Chouinard C 336
Paul Reinhart D 336
Kent Nilsson C 333
Joe Nieuwendyk C 302
Jim Peplinski RW 263
Joel Otto C 261

Números retirados[editar | editar a fonte]

Dorsais retirados de McDonald e Vernon.

Os Calgary Flames teñen retirado dous dorsais, e un terceiro foi retirado de todos os equipos da liga. Os Flames retiraron o número 9 en honor a Lanny McDonald, que xogou no equipo entre 1981 e 1989, gañando a Stanley Cup como co-capitán dos Flames no seu último ano como xogador. O número 30 de Mike Vernon tamén foi retiradoen honor ao porteiro que xogou 14 anos no equipo, entre 1982–94 e 2000-02.[89]

En 2012, a organización dos Flames presentou o programa "Forever A Flame" para honrar aos que xogaron e representaron aos Calgary Flames se ter que retirar os seus números. Esto permite aos futuros xogadores dos Flames ter a oportunidade de vestir os números de algúns dos mellores xogadores da historia da franquía. O 27 de febreiro de 2012, o defensa Al MacInnis foi o primeiro en gañar esta distinción, cunha bandeira coa súa fotografía e o número 2 elevado no teito do Scotiabank Saddledome.[90] Joe Nieuwendyk seguiulle o 7 de marzode 2014, promovido como "Forever 25" tanto polo número da camiseta de Nieuwendyk e o 25º aniversario do título de 1989.[91]

Números retirados dos Calgary Flames
Xogador Posición Carreira Data da retirada
9 Lanny McDonald RW 1981-89 17 de marzo de 1990
30 Mike Vernon G 1982–94, 2000-02 7 de febreiro de 2007

Adestradores[editar | editar a fonte]

Ao longo da historia dos Calgary Flames un total de 15 adestradores estiveron ao cargo do equipo. Destes 15 adestradores tan só un dirixiu ao equipo en dous períodos distintos, trátase de Al MacNeil, quen dirixiu ao equipo nas primeiras tempadas da franquía en Calgary (e anteriormente na derradeira tempada da franquía en Atlanta) e voltou dirixir ao equipo de xeito interino en 2003 en 11 partidos durante o tempo que pasou entre o cese de Greg Gilbert e o nomeamento de Darryl Sutter. Tres dos adestradores dos Flames desenvolveron toda a súa carreira como adestradores no equipo de Calgary: Doug Risebrough,[92] Greg Gilbert[93] e Jim Playfair.[94] A única Stanley Cup da franquía foi conquistada baixo a dirección de Terry Crisp.

Adestradores dos Calgary Flames
Nome Período Liga regular Play-offs Premios
PX V D E DPr[B]  % V PX V D  % V
1 Al MacNeil[nota 2] 19801982 160 68 61 31 52,2 19 9 10 47,4
2 Bob Johnson* 19821987 400 193 155 52 54,8 52 25 27 48,1
3 Terry Crisp 19871990 240 144 63 33 66,9 37 22 15 59,5 Stanley Cup
4 Doug Risebrough 19901992 144 71 56 17 55,2 7 3 4 42,9
5 Guy Charron[nota 3] 1992 16 6 7 3 46,9
6 Dave King 19921995 216 109 76 31 57,6 20 8 12 40,0
7 Pierre Page 19951997 164 66 78 20 46,3 4 0 4 0,0
8 Brian Sutter 19972000 246 87 117 37 5 43,9
9 Don Hay 2000–2001 68 23 28 13 4 46,3
10 Greg Gilbert 20012003 121 42 56 17 6 44,2
Al MacNeil 2003 11 4 5 2 0 45,5
11 Darryl Sutter 20032006 210 107 73 15 15 58,1 33 18 15 54,5
12 Jim Playfair 2006–2007 82 43 29 10 52,4 6 2 4 33,3
13 Mike Keenan 20072009 164 88 60 16 58,5 13 5 8 38,5
14 Brent Sutter 20092012 246 118 90 38 55,7
15 Bob Hartley 2012–presente 130 54 65 11 45,8

Mánagers xerais[editar | editar a fonte]

Ao longo da súa historia, os Calgary Flames tiveron oito mánagers xerais. O primeiro en ostentar o posto foi Cliff Fletcher, que foi nomeado en 1972, cando se fundou a franquía en Atlanta. Fletcher permaneceu no cargo ata o 16 de maio de 1991, sendo o único mánager xeral co que o equipo gañou a Stanley Cup. Dende o 28 de abril de 2014 o mánager xeral da franquía é Brad Treliving, que chegou tras un breve período de interinidade no cargo de Brian Burke.[95]

Mánagers xerais dos Calgary Flames
Nome Período Notas
1 Cliff Fletcher 1972 – 16 de maio de 1991
2 Doug Risebrough 16 de maio de 1991 – 3 de novembro de 1995
3 Al Coates 3 de novembro de 1995 – 11 de abril de 2000
4 Craig Button 6 de xuño de 2000 – 11 de abril de 2003
5 Darryl Sutter 11 de abril de 2003 – 28 de decembro de 2010
6 Jay Feaster 28 de decembro de 2010 – 12 de decembro de 2013
7 Brian Burke 12 de decembro de 2013 – 28 de abril de 2014 Presidente, foi interino
8 Brad Treliving 28 de abril de 2014 – Presente

Membros do Hall of Fame[editar | editar a fonte]

Xogadores[editar | editar a fonte]

Lanny McDonald presenta a Jarome Iginla cun stick dourado. Os dous son os únicos xogadores en anotar o seu gol número 500 coa camisola dos Flames.

Varios membros dos Flames teñen sido honrados polo Hockey Hall of Fame durante a historia do equipo en Calgary. Lanny McDonald foi o primeiro xogador da franquía en ser introducido, xañando a elección en 1992. McDonald rexistrou 215 goles en 492 partidos cos Flames, incluíndo un récord de equipo con 66 goles na tempada 1982-83. A el uníuselle no ano 2000 o seu compañeiro de equipo na tempada que os Flames gañaron a Stanley Cup, Joe Mulle. Mullen pasou cinco tempadas no equipo de Calgary, conseguindo 388 puntos e gañando dúas veces o Lady Byng Trophy. Grant Fuhr, elixido en 2003, converteuse no terceiro ex-xogador dos Flames en formar parte do Hall of Fame. Fuhr tan só xogou unha tempada en Calgary; con todo, conseguiu a vitoria número 400 da súa carreira coa camisola dos Flames, unha vitoria fronte aos Florida Panthers o 22 de outubro de 1999.[96] En 2007, Al MacInnis converteuse no cuarto xogador en ter xogado nos Flames que ingresou no Hall of Fame, e o terceiro en mostrar as súas credenciais para entrar no Hall of Fame principalmente pola súa carreira nos Flames. MacInnis foi xogador dos Flames dende 1981 ata 1994, e en 1989 gañou o Conn Smythe Trophy como MVP dos play-offs.[97] O 9 de novembro de 2009, Brett Hull converteuse no quinto xogador na historia dos Calgary Flames en entrar no Hockey Hall of Fame.[98] Hull foi elixido no posto 117 no draft de 1984 polos Flames, e comezou a súa carreira na NHL xogando dúas tempadas (1986–1988) en Calgary. O 28 de xuño de 2011, anunciouse que os antigos dianteiros dos Flames Doug Gilmour e Joe Nieuwendyk se convertirían no sexto e sétimo membros do equipo en entrar no Hockey Hall of Fame na categoría de xogadores.[99]

Xogadores incluídos no Hockey Hall of Fame
Ano de
entrada
Nome Período(s) nos Flames Referencia
2003 Grant Fuhr 1999-2000 [100]
2011 Doug Gilmour 1988-1992 [101]
2009 Brett Hull 1985-1988 [102]
2007 Al MacInnis 1981-1994 [103]
1992 Lanny McDonald 1981-1989 [104]
2000 Joe Mullen 1985-1990 [105]
2011 Joe Nieuwendyk 1986-1995 [106]

Outras personalidades no Hall of Fame[editar | editar a fonte]

O antigo adestrador "Badger" Bob Johnson uniuse a McDonald na votación de 1992, sendo elixido na categoría de "construtores".[nota 4] Johnson adestrou cinco tempadas aos Flames entre 1982 e 1987, e as súas 193 vitorias seguen a ser un récord do equipo. Cliff Fletcher foi mánager xeral dos Flames dende o inicio da franquía en 1972 ata 1991. Fletcher foi introducido en 2004. En 2006, Harley Hotchkiss converteuse no terceiro "construtor" dos Flames en ser elixido. Hotchkiss foi o gobernador do equipo, e foi un dos membros do grupo empresarial orixinal que mercou e levou os Flames a Calgary en 1980. Durante moitos anos foi presidente da Xunta de Directores da NHL, became the third Flames builder to gain election. Hotchkiss was the team's governor, and was an original member of the ownership group that purchased and brought the Flames to Calgary in 1980. He has served many years as the chairman of the NHL Board of Directors, durante o cal xogou un papel importante na resolución do lockout da tempada 2004-05.[96] O socio propietario orixinal Doc Seaman foi incluído de xeito similar en 2010.[107]

O locutor de radio dos Flames Peter Maher foi nomeado gañador do Foster Hewitt Memorial Award en 2006 polos seus anos de servicio como locutor de radio play-by-play dos Calgary Flames. Maher foi a voz da radio dos Flames dende 1981, a segunda tempada do equipo en Calgary. Foi chamado para seis All-Star Games e catro Finais da Stanley Cup.[96] O adestrador dos Flames durante moito tempo Bearcat Murray foi introducido no Hockey Hall of Fame en 2009 pola Professional Hockey Athletic Trainers Society e a Society of Professional Hockey Equipment Managers.[108]

Trofeos[editar | editar a fonte]

Trofeos colectivos[editar | editar a fonte]

Réplica da Stanley Cup de 1989.
Stanley Cup

Premio final da National Hockey League, e coroa ao mellor equipo das series eliminatorias. Os Calgary Flames gañaron o trofeo nunha ocasión ao longo da súa historia, tendo chegado en dúas ocasións máis á final da Stanley Cup:[109]

Presidents' Trophy

A primeira vez que se entregou este trofeo ao mellor equipo da liga regular foi na tempada 1985-86.[110] Dende aquela os Flames gañaron dúas veces o Presidents' Trophy:[111]

Clarence S. Campbell Bowl

O Clarence S. Campbell Bowl é actualmente o trofeo outorgado ao campión da Conferencia Oeste. Os Flames gañaron este galardón en tres ocasións ao longo da súa historia:[112]

  • Campión dos play-offs da Campbell Conference: 1986, 1989
  • Campión dos play-offs da Conferencia Oeste: 2004
Campionatos de división

Trofeos individuais[editar | editar a fonte]

Art Ross Trophy

O trofeo Art Ross é outorgado ao xogador que máis puntos conseguiu na liga regular. Un xogador dos Flames ten conseguido este trofeo:

Calder Memorial Trophy

O Trofeo Memorial Calder premia ao mellor rookie da tempada.[nota 5] Tres xogadores dos Calgary Flames gañaron este galardón, xa que Eric Vail e Willi Plett gañaron o trofeo cando a franquía aínda estaba en Atlanta:[115]

Conn Smythe Trophy

O trofeo Conn Smythe é entregado cada ano dende a tempada1964-1965 ao mellor xogador[nota 6] das series eliminatorias. Na historia da franquía un único xogador gañou o trofeo:[116]

William M. Jennings Trophy

O trofeo William M. Jennings é outorgado anualmente dende a 1981-82 ao porteiro menos goleado da liga regular. Un xogador dos Flames conseguiu este galardón:[117]

King Clancy Memorial Trophy

O trofeo King Clancy premia cada ano ao xogador que demostrou o mellor exemplo de liderazgo dentro e fora da pista e teña contribuido á sociedade. Tres xogadores dos Flames gañaron este galardón na historia da franquía:[118]

Lady Byng Memorial Trophy

O trofeo Lady Byng é outorgado ao xogador que se considera que ten o mellor espírito deportivo, mantendo un rendemento excepcional no xeo; a Asociación de Xornalistas de hóckey profesional outorga os votos para atribuir o trofeo tendo en conta tanto o rendemento no xeo como o número de minutos de penalización acumulados. Un xogador dos Flames ten recibido o trofeo Lady Byng, xa que Bob MacMillan gañouno cando a franquía aínda estaba radicada en Atlanta:[119]

Ted Lindsay Award

O trofeo Ted Lindsay, coñecido ata 2010 polo nome de trofeo Lester B. Pearson, é entregado cada ano ao mellor xogador da NHL segundo os votos dos seus compañeiros. Un xogadore dos Flames ten conseguido o trofeo:[120]

Bill Masterton Memorial Trophy

O trofeo Bill Masterton é un premio outorgado ao xogador que mellor exemplifica os valores de perseverancia e espírito de equipo. Os xogadores dos Flames que teñen conseguido este galardón son:[121]

Mark Messier Leadership Award

Patrocinado por Bridgestone, o premio Mark Messier é outorgado ao líder no xeo, ao motivador do equipo e pola súa adicación á comunidade. Un xogador dos Flames gañou este premio dende a súa creación na tempada 2006-07:[122]

NHL Foundation Award

O premio da Fundación NHL é entregado ao xogador que se aplica compromiso, perseverancia e liderazgo para enriquecer as vidas das persoas na súa comunidade. Un xogador dos Flames gañou este galardón:[123]

Maurice "Rocket" Richard Trophy

O trofeo Maurice Richard é entregado anualmente dende a tempada 1998-99 ao máximo goleador da liga regular. Un xogador dos Flames gañou o trofeo en dúas ocasións:[124]

Vezina Trophy

O trofeo Vézina é un trofeo concedido aos porteiros da NHL. De 1927 a 1982, o trofeo premiaba ao mellor porteiro da liga regular. Un porteiro dos Flames conseguiu o galardón na historia da franquía:[125]

NHL Plus/Minus Award

O premio Plus/Minus da NHL foi concedido entre 1983 e 2007 ao xogador con mellor rexistro de plus/minus. Os seguintes xogadores dos Flames teñen conseguido o galardón na historia da franquía:[126]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Non se lles permitiu aos xogadores soviéticos ingresar en equipos occidentais ata 1989.
  2. As estatísticas non inclúen os seus números como adestrador dos Atlanta Flames.
  3. Adestrador interino.
  4. Esta categoría é denominada en inglés builders.
  5. O termo «rookie» designa aos xogadores que debutan como profesionais esa tempada.
  6. Denominado en inglés Most Valuable Player ou MVP.
Referencias
  1. Boer, Peter (2006). The Calgary Flames. Overtime Books. p. 12. ISBN 1-897277-07-5.
  2. "History of the New York Islanders". Sports E-Cyclopedia. Tank Productions. http://www.sportsecyclopedia.com/nhl/nyi/nylsanders.html. Consultado o 2006-11-27.
  3. 3,0 3,1 3,2 "History of the Atlanta Flames". Sports E-Cyclopedia. Tank Productions. http://www.sportsecyclopedia.com/nhl/atlflames/aflames.html. Consultado o 2006-11-27.
  4. "Atlanta Flames seasons". The Internet Hockey Database. http://www.hockeydb.com/ihdb/stats/teamseasons.php?tid=235. Consultado o 2008-01-03.
  5. 2006–07 Calgary Flames Media Guide. Hanlon, Peter and Kelso, Sean. pp. g. 219.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Duhatschek, Eric et al. (2001). Hockey Chronicles. New York City: Checkmark Books. ISBN 0-8160-4697-2.
  7. 7,0 7,1 7,2 2006–07 Calgary Flames Media Guide. Hanlon, Peter and Kelso, Sean. pp. g. 4.
  8. Donovan, Michael Leo (1997). The Name Game: Football, Baseball, Hockey & Basketball How Your Favorite Sports Teams Were Named. Toronto: Warwick Publishing. ISBN 1-895629-74-8.
  9. "Nelson Skalbania". Edmonton Oilers Heritage. http://www.oilersheritage.com/legacy/contributions_owners_nelsonskalbania2.html. Consultado o 2007-06-18.
  10. Zeman, Gary (1986). Alberta on Ice. Heritage House. p. 94. ISBN 0-9692320-0-4.
  11. 11,0 11,1 2007–08 Calgary Flames Media Guide. Hanlon, Peter and Kelso, Sean. pp. g. 105.
  12. 2006–07 Calgary Flames Media Guide. Hanlon, Peter and Kelso, Sean. pp. g. 131.
  13. Boer, Peter (2006). The Calgary Flames. Overtime Books. p. 51. ISBN 1-897277-07-5.
  14. "Calgary Flames Team Biography". Couchpotatohockey. Arquivado do orixinal o 2007-06-22. http://web.archive.org/web/20070622175124/http://www.couchpotatohockey.com/Teams/Team+Biographies/Calgary.asp. Consultado o 2007-12-07.
  15. 15,0 15,1 Dolezar, John A. (2002-09-27). "Sweeping changes". Sports Illustrated. http://sportsillustrated.cnn.com/hockey/news/2002/09/27/soviet_legacy/. Consultado o 2007-12-07.
  16. 16,0 16,1 16,2 16,3 16,4 16,5 2007–08 Calgary Flames Media Guide. Hanlon, Peter and Kelso, Sean. pp. g. 232.
  17. "Calgary Flames seasons". The Internet Hockey Database. http://www.hockeydb.com/ihdb/stats/teamseasons.php?tid=43. Consultado o 2008-01-03.
  18. "Dynasty Players: Steve Smith". Edmonton Oilers Heritage. http://www.oilersheritage.com/history/dynasty_players_stevesmith.html. Consultado o 2007-12-07.
  19. 2006–07 Calgary Flames Media Guide. Hanlon, Peter and Kelso, Sean. pp. g. 125.
  20. 2006–07 Calgary Flames Media Guide. Hanlon, Peter and Kelso, Sean. pp. g. 124.
  21. 2006–07 Calgary Flames Media Guide. Hanlon, Peter and Kelso, Sean. pp. g. 123.
  22. Sportak, Randy (2004-04-16). "Smyl doesn't lose sleep over big save". Calgary Sun.
  23. 23,0 23,1 Shea, Kevin (2003-04-04). "One on one with Lanny McDonald". Hockey Hall of Fame. http://www.legendsofhockey.net/html/spot_oneononep199204.htm. Consultado o 2010-12-31.
  24. "Al MacInnis". Hockey Hall of Fame. legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/html/ind07MacInnis.htm. Consultado o 2000-01-04.
  25. http://www.hhof.com/htmlSilverware/silver_stFFFs.shtml
  26. "New Rules for Rookies". New York Times. 1990-06-20. http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9C0CE4DA103EF933A15755C0A966958260. Consultado o 2007-06-10.
  27. "One on One with Cliff Fletcher". Hockey Hall of Fame. legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/html/spot_oneononeb200401.htm. Consultado o 2007-05-14.
  28. "History of the Calgary Flames". Sports E-Cyclopedia. Tank Productions. http://www.sportsecyclopedia.com/nhl/calgary/calflames.html. Consultado o 2008-01-26.
  29. 29,0 29,1 29,2 29,3 Gardiner, Andy (2004-05-25). "Flames: Bright spot for Canada". USA Today. http://www.usatoday.com/sports/hockey/cup/2004-05-25-flames-cover_x.htm. Consultado o 2007-12-07.
  30. Cox, Damien (2007-11-07). "What is Ottawa's success worth to Canadians, NHL? A lot". ESPN. http://sports.espn.go.com/nhl/columns/story?columnist=cox_damien&id=3098820. Consultado o 2007-12-06.
  31. "Flames aim to save team by end of June". CBC Sports. 2000-05-18. http://www.cbc.ca/sports/story/2000/05/18/flames00518.html. Consultado o 2007-12-06.
  32. "Flames reach season ticket goal". CBC Sports. 2000-11-10. http://www.cbc.ca/sports/story/2000/06/29/flames000629.html. Consultado o 2007-12-06.
  33. "Flames hire coach Darryl Sutter". CBC Sports. 2002-12-28. http://web02.nm.cbc.ca/sports/story/2002/12/28/flames021228.html. Consultado o 2008-01-04.
  34. Johnson, George (2006-01-23). "In Sutter, Flames (and fans) trust". ESPN. http://sports.espn.go.com/nhl/columns/story?columnist=johnson_george&id=2291711. Consultado o 2008-01-04.
  35. "Miikka Kiprusoff profile". tsn.ca. http://www.tsn.ca/nhl/teams/players/bio/?hubname=nhl-flames&id=292. Consultado o 2008-01-04.
  36. "Miikka Kiprusoff profile". nhlpa.com. Arquivado do orixinal o 2007-11-21. http://web.archive.org/web/20071121110726/http://www.nhlpa.com/WebStats/PlayerBiography.asp?ID=2873. Consultado o 2008-01-04.
  37. "Flames reach Stanley Cup finals". CBC Sports. 2004-05-20. http://www.cbc.ca/sports/story/2004/05/19/sharks_flames040519.html. Consultado o 2006-11-28.
  38. "Recap: Calgary 3, Vancouver 2, OT". Yahoo! Sports. 2004-04-20. http://sports.yahoo.com/nhl/recap?gid=2004041922. Consultado o 2006-11-28.
  39. Bergman, Brian (2004-06-21). "The Flames nearly brought the Stanley Cup home, and grateful Calgary gave thanks" (Reprint). Maclean's Magazine (The Canadian Encyclopedia). http://www.thecanadianencyclopedia.com/index.cfm?PgNm=TCE&Params=M1ARTM0012618. Consultado o 2006-11-28.
  40. Podel, Ira (2005-01-19). "Linden, Hotchkiss to meet again". USA Today. http://www.usatoday.com/sports/hockey/nhl/2005-01-19-lockout-meeting_x.htm. Consultado o 2008-01-04.
  41. "Flames name Keenan new head coach". TSN. 2007-06-14. Arquivado do orixinal o 2007-10-09. http://web.archive.org/web/20071009230016/http://tsn.ca/nhl/news_story/?ID=210816&hubname=. Consultado o 2007-12-07.
  42. "Iginla Tops Flames' Goal Record in Win". FOX News. 2008-03-11. http://www.foxnews.com/wires/2008Mar11/0,4670,HKNBluesFlames,00.html. Consultado o 2009-08-18.
  43. Johnson, George (2010-04-07). "Sutter's blueprint has failed". Calgary Herald.
  44. Hall, Vicki (2010-12-28). "Darryl Sutter resigns as Flames GM, Brent stays". Calgary Herald. http://www.faceoff.com/Darryl+Sutter+resigns+Flames+Brent+stays/4034306/story.html. Consultado o 2011-05-16.
  45. "Flames make Feaster permanent GM". Canadian Broadcasting Corporation. 2011-05-16. http://www.cbc.ca/sports/hockey/stanleycup/story/2011/05/16/sp-nhl-flames-feaster.html. Consultado o 2011-05-16.
  46. "Jarome Iginla has hat trick and an assist for Calgary, Flames still eliminated". ESPN. 2011-04-06. http://espn.go.com/nhl/recap?gameId=310406003. Consultado o 2011-04-06.
  47. Brownlee, Robin (2011-02-20). "Kiprusoff bests temps, pucks, for first outdoor shutout". National Hockey League. http://www.nhl.com/ice/news.htm?id=553588. Consultado o 2011-02-21.
  48. http://penguins.nhl.com/club/news.htm?id=662505
  49. "2013-2014 Standings" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/standings.htm?season=20132014&type=LEA. Consultado o 8 de abril de 2015.
  50. Strachan, Al (May 1, 1986). "Flukey Flame goal halts Oilers' reign". The Globe and Mail: p. D9.
  51. "1987-88 NHL Season Standings" (en inglés). Hockey-Reference.com. Sports Publishing LLC. http://www.hockey-reference.com/leagues/NHL_1988_standings.html. Consultado o 9 de abril de 2015.
  52. Strachan, Al (April 26, 1988). "Flames go out as Oilers sweep series". The Globe and Mail: p. A23.
  53. Loewen, Gary (May 27, 1988). "Oilers sweep Bruins to win Stanley Cup". The Globe and Mail: p. A1.
  54. "Series records : Calgary Flames(H) against Edmonton Oilers(A)" (en inglés). mcubed.net. http://mcubed.net/nhl/cal/edm.shtml. Consultado o 9 de abril de 2015.
  55. "1983 NHL Stanley Cup Smythe Division Finals. Edmonton Oilers defeat Calgary Flames 4-1" (en inglés). hockey-reference.com. http://www.hockey-reference.com/playoffs/1983-calgary-flames-vs-edmonton-oilers-smythe-division-finals.html. Consultado o 9 de abril de 2015.
  56. "1984 NHL Stanley Cup Smythe Division Finals. Edmonton Oilers defeat Calgary Flames 4-3" (en inglés). hockey-reference.com. http://www.hockey-reference.com/playoffs/1984-calgary-flames-vs-edmonton-oilers-smythe-division-finals.html. Consultado o 9 de abril de 2015.
  57. "1986 NHL Stanley Cup Smythe Division Finals. Calgary Flames defeat Edmonton Oilers 4-3" (en inglés). hockey-reference.com. http://www.hockey-reference.com/playoffs/1986-calgary-flames-vs-edmonton-oilers-smythe-division-finals.html. Consultado o 9 de abril de 2015.
  58. "1988 NHL Stanley Cup Smythe Division Finals. Edmonton Oilers defeat Calgary Flames 4-0" (en inglés). hockey-reference.com. http://www.hockey-reference.com/playoffs/1988-calgary-flames-vs-edmonton-oilers-smythe-division-finals.html. Consultado o 9 de abril de 2015.
  59. "1991 NHL Stanley Cup Smythe Division Semi-Finals. Edmonton Oilers defeat Calgary Flames 4-3" (en inglés). hockey-reference.com. http://www.hockey-reference.com/playoffs/1991-calgary-flames-vs-edmonton-oilers-smythe-division-semi-finals.html. Consultado o 9 de abril de 2015.
  60. "The Saddledome Foundation–An Historical Perspective" (DOC). City of Calgary. http://publicaccess.calgary.ca/lldm01/livelink.exe?func=ccpa.general&msgID=BesTceqqTH&msgAction=Download. Consultado o 2008-09-17.
  61. Tucker, Larry (1994-06-24). "Method to this madness". Calgary Sun: p. 62.
  62. Miller, Mark (1997-06-14). "Hitmen finally go up in Flames". Calgary Sun: p. S5.
  63. Francis, Eric (2005-03-19). "Kisio on the hot seat". Calgary Sun. http://slam.canoe.ca/Slam/Hockey/Junior/2005/03/19/966358-sun.html. Consultado o 2008-04-08.
  64. "The Calgary Flames and Concorde Entertainment Group announce venture to introduce hybrid restaurant, bar and entertainment facility to open in August 2006". Calgary Flames Hockey Club. 2006-04-20. http://www.flamescentral.com/press.php?04202006. Consultado o 2008-09-17.
  65. "Flames Central and Wildfire Grill open to public". Calgary Flames Hockey Club. 2007-04-10. http://www.flamescentral.com/press.php?04102007. Consultado o 2008-09-17.
  66. 2009–10 Calgary Flames Media Guide. Hanlon, Peter and Kelso, Sean. p. 27.
  67. "Alberta to get first children's hospice". CBC. 2007-05-09. http://www.cbc.ca/canada/calgary/story/2007/05/09/hospice-alberta.html. Consultado o 2007-12-07.
  68. Sylvester, Krista (2010-02-26). "Flames fall to Townsend Tigers". Metro News. http://www.metronews.ca/calgary/local/article/463248--flames-fall-to-townsend-tigers. Consultado o 2010-12-31.
  69. 69,0 69,1 Foster, Chris (2004-06-05). "It's one for all for Flames". Los Angeles Times: p. D5.
  70. James, Brant (2004-05-20). "Flames reach Stanley Cup final". St. Petersburg Times. http://www.sptimes.com/2004/05/20/Sports/Flames_reach_Stanley_.shtml. Consultado o 2007-12-07.
  71. 71,0 71,1 Rodriguez, Jose (2006-04-14). "Red Mile reality check". Calgary Sun.
  72. Seskus, Tony; Sean Myers (2006-05-02). "The party's over for the Red Mile". Calgary Herald. http://www.canada.com/calgaryherald/story.html?id=3ff860fa-18ea-4297-b0f2-f509d7021af9&k=59310. Consultado o 2010-11-27.
  73. Fisher, Scott (2004-05-21). "Red-hot jersey breaks record". Calgary Sun.
  74. Sigurdson, Hal (1987-04-18). "Whiteout aside, defence tells tale". Winnipeg Free Press. p. 83.
  75. "Calgary Flames Logos" (en inglés). sportslogos.net. http://www.sportslogos.net/logos/list_by_team/5/Calgary_Flames/. Consultado o 6 de xaneiro de 2015.
  76. 76,0 76,1 "Flames unveil new look Rbk Edge uniform" (en inglés). Calgary Flames Hockey Club. 4 de setembro de 2007. Arquivado do orixinal o 2007-10-17. http://web.archive.org/web/20071017102753/http://flames.nhl.com/team/app/?service=page&page=NewsPage&articleid=336594. Consultado o 6 de xaneiro de 2015.
  77. Karol, Kristofer. "NHL 'quacked' up with hockey jersey switch" (en inglés). statenews.com. http://web.archive.org/web/20071011235927/http://statenews.com/index.php/article/2003/01/nhl_039quacked039_up. Consultado o 6 de xaneiro de 2015.
  78. 78,0 78,1 "Mascot Madness" (en inglés). CBC Sports. http://web.archive.org/web/20070326210428/http://www.cbc.ca/sports/columns/top10/mascots.html. Consultado o 12 de xaneiro de 2015.
  79. Panaccio, Tim (23 de xaneiro de 2003). "Flames' mascot is left speechless Harvey the Hound got too close to Oilers coach Craig MacTavish, and got his tongue ripped out" (en inglés). Philadelphia Inquirer. http://articles.philly.com/2003-01-23/sports/25467163_1_tongue-hound-flyers-coach-ken-hitchcock. Consultado o 12 de xaneiro de 2015.
  80. Francis, Eric (2003-09-21). "The uncivil war". Calgary Sun.
  81. XV Olympic Winter Games: Official Report. Canadian Olympic Association. pp. 160-163. ISBN 0-921060-26-2. http://library.la84.org/6oic/OfficialReports/1988/orw1988pt1.pdf.
  82. "Calgary Flames Yearly Attendance Graph" (en inglés). hockeydb.com. http://www.hockeydb.com/nhl-attendance/att_graph.php?tmi=5090. Consultado o 7 de xaneiro de 2015.
  83. "Olympic Saddledome" (en inglés). City of Calgary Archives. 11 de marzo de 2002. http://www.archivesalberta.org/exhibits/olympics/saddledome.html. Consultado o 9 de abril de 2015.
  84. "Arena History" (en inglés). HockeyArenas.net. http://www.hockeyarenas.net/index.php?page=3002&c=ac&ctID=ca&arID=2351&arID=2351. Consultado o 9 de abril de 2015.
  85. "Calgary Flames" (en inglés). HockeyArenas.net. http://www.hockeyarenas.net/index.php?page=4000&c=ac&ctID=ca&arID=2351&tmID=2377. Consultado o 9 de abril de 2015.
  86. 86,0 86,1 "Calgary Flames Minor League Affiliate History" (en inglés). www.hockeydb.com. http://www.hockeydb.com/ihdb/stats/display_affiliations_parent.php?tmi=5090. Consultado o 6 de xaneiro de 2015.
  87. "Flames Roster" (en inglés). Calgary Flames Hockey Club. http://flames.nhl.com/club/roster.htm. Consultado o 3 de marzo de 2015.
  88. "All Draft Choices Round 1" (en inglés). Flames.com. http://flames.nhl.com/club/draftstats.htm?year=All&round=1&team=CGY&supl=N. Consultado o 25 de marzo de 2015.
  89. "Calgary Flames history" (en inglés). CBS Sportsline. http://www.sportsline.com/nhl/teams/history/CGY. Consultado o 21 de febreiro de 2015.
  90. "Flames introduce "Forever a Flame"" (en inglés). Flames.com. 15 de febreiro de 2012. http://flames.nhl.com/club/news.htm?id=617091. Consultado o 21 de febreiro de 2015.
  91. Vickers, Aaron. "'Forever a Flame,' Nieuwendyk to receive honor" (en inglés). Flames.com. http://www.nhl.com/ice/news.htm?id=708418. Consultado o 21 de febreiro de 2015.
  92. "Doug Risebrough coaching record". Hockey-Reference.com. Sports Reference, LLC. http://www.hockey-reference.com/coaches/risebdo01c.html. Consultado o 2008-09-18.
  93. "Greg Gilbert coaching record". Hockey-Reference.com. Sports Reference, LLC. http://www.hockey-reference.com/coaches/gilbegr01c.html. Consultado o 2008-09-18.
  94. "Jim Playfair coaching record". Hockey-Reference.com. Sports Reference, LLC. http://www.hockey-reference.com/coaches/playfji01c.html. Consultado o 2008-09-18.
  95. "Brad Treliving excited to be new Flames GM" (en inglés). CBC Sports. 28 de abril de 2014. http://www.cbc.ca/sports/hockey/nhl/brad-treliving-excited-to-be-new-flames-gm-1.2624323. Consultado o 30 de febreiro de 2015.
  96. 96,0 96,1 96,2 2006–07 Calgary Flames Media Guide. Hanlon, Peter and Kelso, Sean. pp. gs. 20–21.
  97. Burnside, Scott (2007-11-09). "2007 Hockey Hall of Fame—Al MacInnis bio". ESPN. http://sports.espn.go.com/nhl/halloffame07/bio?page=nhlhall07/macinnis. Consultado o 2007-12-07.
  98. "Hockey Hall of Fame Announces 2009 Inductees". Legends of Hockey. Hockey Hall of Fame. 2009-06-23. http://www.legendsofhockey.net/html/ind09prolog.htm#1styears. Consultado o 2009-06-23.
  99. "Hockey Hall of Fame welcomes four". June 29, 2011. http://sports.espn.go.com/chicago/nhl/news/story?id=6712953. Consultado o August 1, 2011.
  100. "Grant Fuhr" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=p200301&type=Player&page=bio&list=ByTeam&team=Calgary%20Flames. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  101. "Doug Gilmour" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=p201102&type=Player&page=bio&list=ByTeam&team=Calgary%20Flames. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  102. "Brett Andrew Hull" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?type=Player&mem=P200901&list=ByTeam&team=Calgary%20Flames. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  103. "Al MacInnis" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?type=Player&mem=P200702&list=ByTeam&team=Calgary%20Flames. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  104. "Lanny King McDonald" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?type=Player&mem=P199204&list=ByTeam&team=Calgary%20Flames. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  105. "Joseph Mullen" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?type=Player&mem=P200001&list=ByTeam&team=Calgary%20Flames. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  106. "Joe Nieuwendyk" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?type=Player&mem=P201104&list=ByTeam&team=Calgary%20Flames. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  107. "Ciccarelli, Granato, Jimmy D lead Hall call". National Hockey League. 2010-06-22. http://www.nhl.com/ice/news.htm?id=532349. Consultado o 2010-06-22.
  108. Johnson, George (2008-11-02). "The One and Only Bearcat". Calgary Herald. http://www.canada.com/calgaryherald/columnists/story.html?id=d497d9a0-1b1d-4dca-9b73-997d87e5241f&p=1. Consultado o 2010-11-27.
  109. "Winners and Finalists Since 1893" (en inglés). The Sports Network. http://web.archive.org/web/20080502134656/http://www.tsn.ca/nhl/feature/?fid=5548. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  110. En « Official Guide & Record Book / 2010 », páx 213
  111. "Presidents' Trophy" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/page.htm?id=24945. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  112. "Clarence S. Campbell Bowl Winners" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/SilverwareTrophyWinners.jsp?tro=CCB. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  113. "Art Ross Trophy" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/page.htm?id=24960. Consultado o 12 de marzo de 2015.
  114. "NHL 2001-02 League Leaders" (en inglés). Hockey DB. http://www.hockeydb.com/ihdb/stats/top_league.php?lid=nhl1927&sid=2002&leaguenm=NHL. Consultado o 12 de marzo de 2015.
  115. "Calder Memorial Trophy" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/page.htm?id=24931. Consultado o 12 de marzo de 2015.
  116. "Conn Smythe Trophy" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/page.htm?id=24964. Consultado o 12 de marzo de 2015.
  117. "William M. Jennings Trophy" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/page.htm?id=24936. Consultado o 12 de marzo de 2015.
  118. "King Clancy Memorial Trophy" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/page.htm?id=24933. Consultado o 12 de marzo de 2015.
  119. "Lady Byng Memorial Trophy" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/page.htm?id=24938. Consultado o 12 de marzo de 2015.
  120. "Ted Lindsay Award" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/page.htm?id=24944. Consultado o 12 de marzo de 2015.
  121. "Bill Masterton Memorial Trophy" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/page.htm?id=24940. Consultado o 12 de marzo de 2015.
  122. "Bridgestone Messier Leadership Award" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/page.htm?id=62987. Consultado o 12 de marzo de 2015.
  123. "NHL Foundation Award" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/page.htm?id=62989. Consultado o 12 de marzo de 2015.
  124. "Maurice Richard Trophy" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/page.htm?id=24958. Consultado o 12 de marzo de 2015.
  125. "Vezina Trophy" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/page.htm?id=24965. Consultado o 12 de marzo de 2015.
  126. "Bud Light Plus-Minus Award" (en checo). NHL.cz. http://web.archive.org/web/20071006234713/http://www.nhl.cz/index.php?view=clanek&lng=CZ&short=TROF&id=113941&flag=4. Consultado o 12 de marzo de 2015.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

WikiProject Ice Hockey logo.svg
A Galipedia ten un portal sobre:
Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Calgary Flames

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]