Eugenio Montes

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Eugenio Montes
Eugenio Montes 1935.jpg
Nacemento23 de novembro de 1897
Lugar de nacementoVigo
Falecemento27 de outubro de 1982
Lugar de falecementoMadrid
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade de Barcelona
Ocupaciónescritor, político, ensaísta e xornalista
CónxuxeNatividad Zaro
PremiosGran Cruz da Orde de Cisneros, sen etiquetar, premio Mariano de Cavia e Gran Cruz da Orde do Mérito Civil
editar datos en Wikidata ]
Busto en Bande, na praza de San Roque.

Eugenio Montes Domínguez, nado en Vigo o 24 de novembro de 1900 e finado en Madrid o 27 de outubro de 1982[1], foi un político e escritor galego en lingua galega e castelá. Participou na fundación de Falange Española.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

A familia trasladouse a Bande, polo que o escritor considerouse sempre bandés e ourensán. Estudou o bacharelato en Ourense e máis tarde iniciou en Barcelona Filosofía e Letras e Dereito. Rematou as carreiras en Madrid e Oviedo, respectivamente. Doutorouse en Filosofía e Letras cunha tese dirixida por José Ortega y Gasset na Universidade Central de Madrid. Por esta época iniciouse como escritor con colaboracións en xornais de Ourense e Vigo.

Cadro de persoal de Ronsel

En 1922 trasladouse a Madrid, afiliouse ao Ateneo e participou no faladoiro de La Ballena Alegre xunto a Rafael Cansinos Asséns, Ramón Gómez de la Serna e Pedro Mourlane Michelena. A través de Ortega colaborou na Revista de Occidente e relacionouse con Miguel de Unamuno e coa vida cultural da Residencia de Estudiantes. Nela coincidiu con algúns poetas da xeración do 27, como Federico García Lorca, Rafael Alberti e Gerardo Diego. Por influencia deste último, optou polo ultraísmo e publicou en revistas desa corrente como Cervantes, Grecia, Ultra, Perseo, Cosmópolis e Horizonte.

Casou coa filla da dona da pensión onde vivía e naceron dúas nenas, pero o matrimonio non continuou unido moito tempo. O resto da súa vida compartiuno con Natividad Zaro. En 1926 obtivo a cátedra de Filosofía en Cádiz, onde coñeceu a José María Pemán. Posteriormente estudou dous anos en París, na Sorbona.

Colaborou coa revista Nós, dirixida por Vicente Risco, con poemas en galego que combinaban a vangarda coa tradición. Ao mesmo tempo, publicou noutros diarios e revistas do país. En lingua galega publicou tres obras, os libros de relatos O vello mariñeiro toma o sol (1922) e Tres contos (1930), e o poemario Versos a tres cás o neto (1930). O título está inspirado en Pomes Penyeach de James Joyce (1917, traducible como "Mazás a un penique")[2] ou A ópera dos tres reás de Bertolt Brecht (1928). Tamén foi autor dun ensaio, Estética da muñeira, publicado na revista Nós en 1922.

A principios da década de 1930 decidiu dedicarse exclusivamente ao xornalismo. Foi correspondente dos xornais ABC e El Debate en varias capitais europeas. Durante a Segunda República Española, a súa relación con Rafael Sánchez Mazas e José Antonio Primo de Rivera levouno a colaborar na revista monárquica Acción Española, inspirada no tradicionalismo católico español, o integrismo lusitano e as ideas nacionalistas de Charles Maurras.

Fundación de Falange Española[editar | editar a fonte]

En 1933 foi cofundador de Falange Española, malia ter un ideario máis próximo ao tradicionalismo monárquico que ao fascismo. Acompañou a José Antonio Primo de Rivera nas súas viaxes á Alemaña nazi e á Italia fascista entre 1934 e 1935. Colaborou con artigos e conferencias a prol do falanxismo, que criticaba de xeito feroz o liberalismo político, tanto antes como durante a Guerra Civil española. Trala contenda, Montes continuou no xornalismo como correspondente de ABC e Arriba, e deu conferencias por Hispanoamérica.

En 1963 foi nomeado director do Instituto de España en Roma. Casou con Natividad Zaro en 1968, unha vez que morreu a súa primeira muller. En 1978 leu o seu discurso de ingreso na Real Academia Española, "El romanticismo de los clásicos".

Obra[editar | editar a fonte]

En galego[editar | editar a fonte]

  • O vello mariñeiro toma o sol (Ed. Céltiga, Ferrol, 1922)
  • "Estética da muiñeira", (separables de Nós, números 13 (1-XI-1922);[3] 14 (1-XII-1922)[4] e 15 (1-I-1923).[5]
  • Versos a tres cás o neto (Ed. Nós, A Coruña, 1930)
  • Tres contos (Bos Aires, 1930)

En castelán[editar | editar a fonte]

  • El viajero y su sombra (Madrid, Cultura Hispánica, 1940)
  • Federico II de Sicilia y Alfonso X de Castilla (1943)
  • Melodía italiana (Madrid, 1944)
  • Elegías europeas (Madrid, Afrodisio Aguado, 1949)
  • La estrella y la estela (1953)
  • Discurso a la catolicidad española (1954)

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Carbajosa, M. e Carbajosa, P.: La corte literaria de José Antonio. Barcelona, Crítica, 2003. ISBN 84-8432-452-4 (páxina 22). Outras fontes sitúan o seu nacemento en Bande o 4 de novembro de 1897.
  2. Rodríguez Fer, Claudio (1981): "A poesía galega de Álvaro Cunqueiro”. Grial: 74, 171-181.
  3. Nós 13
  4. Nós 14
  5. Nos 15

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]