A ópera dos tres reás
| A ópera dos tres reás | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||||
|
Título
Die Dreigroschenoper
Opera za trzy grosze A ópera dos três vinténs Upirā-i si pūlī De driestuiversopera Tolvskillingsoperaen Opera za tri groša Opera de trei parale Tolvskillingsoperan Žebrácká opera Trechgrošovaja opera La ópera de perra gorda Četiri komada Žobrácka opera Üç kuruşluk opera Seopun zariopera Di drayer-opere The threepenny opera Kolmekrossiooper Skillingsoperaen Al-Binsāt Aṯ-ṯalāṯa San fen qian ge ju L'opera de tres rals Kolmen pennin ooppera Ē Ópera tēs Pentáras Sanmon-opera L'opéra de quat'sous L'opera da tre soldi Opera bi-grush Koldusopera  | |||||||||
|
Instancia de
| |||||||||
|
Forma artística
| |||||||||
|
Xénero
| |||||||||
|
Lingua
| |||||||||
|
Composto por
| |||||||||
| Autoría | |||||||||
|
Autor/a
| |||||||||
|
Compositor/a
| |||||||||
|
Letra de
| |||||||||
|
Libretista
| |||||||||
| Temática | |||||||||
|
Tema principal
| |||||||||
|
Ambientado en
| |||||||||
|
Baseado en
| |||||||||
|
Obra derivada
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| Wikidata C:Commons | |||||||||
,_Wien,_Universal-Edition,_(1928).jpg)
_Brecht_Dreigroschenoper.jpg)
A ópera dos tres reás ou A ópera de a patacón, é unha peza de teatro escrita en lingua alemá por Bertolt Brecht co título de Die Dreigroschenoper, con música de Kurt Weill e colaboración de Elisabeth Hauptmann na tradución e na fixación do texto definitivo[1]. É unha versión actualizada dunha ópera inglesa do século XVIII, The Beggar's Opera. Contén unha feroz crítica social, expresada por medio dunha música composta para unha orquestina de cabaré e cantada por actores que non son cantantes profesionais.
A "peza con música nun prólogo e oito imaxes" foi estreada no Theater am Schiffbauerdamm de Berlín o 31 de agosto de 1928, e foi a obra de máis sona en Alemaña até a toma de poder do partido nazi o 30 de xaneiro de 1933. Algunhas das súas cancións acadaron grande éxito, como a "Moritat" de Mackie Messer.
A palabra alemá "Groschen" do título describe unha variedade de moedas de pouco valor, polo que o termo foi traducido ás diversas linguas segundo o ámbito cultural como penny, centavo, cuarto, peseta, vintém ou perra gorda, amais de real e patacón na adaptación galega.
Trama
[editar | editar a fonte]A obra está ambientada no Londres de mediados do século XIX, durante a coroación da raíña Vitoria. A acción dura 45 horas, a maior parte de noite, e desenvólvese en espazos interiores agás o prólogo e a escena final.
O prólogo transcorre no mercado do Soho. Unha canción loa as actividades delitivas do canalla Mackie Messer (Mackie da Faca), o capitán dos bandidos.
No acto I aparece Jonathan Jeremías Peachum, o amo dunha empresa que dá licenzas aos mendigos para pediren esmola a cambio dunha parte dos beneficios. A empresa funciona como unha mafia, pois ofrece protección, pero castiga aos que traballan pola súa conta. Peachum está inquedo porque é tarde e a súa filla Polly aínda non chegou a casa. Esa noite, Polly está a casar con Mackie nun cortello, que a súa corte de bandidos decorou para a ocasión con mercadoría roubada. Un dos invitados á voda é o capitán da policía Brown, vello amigo e camarada de Mackie na guerra. Polly explica aos seus pais que casou con Mackie, pero o pai procura o modo de levar ao xenro á cadea.
No acto II Peachum mete presión a Brown para que arreste a Mackie. Avisado por Polly, Mackie decide marchar da cidade, confiando á súa muller a dirección da cuadrilla de maleantes. Porén, antes de marchar vai a un bordel do Soho rexentado pola súa amiga Jenny. A nai de Polly suborna a Jenny, que delata a Mackie á policía, e o capitán Brown vese obrigado a arrestar ao seu amigo. Lucy, a filla de Brown, vai á prisión e dille a Mackie que lle prometera casaren, e ao pouco chega Polly, comezando a discutir e pelexar as dúas rapazas. Lucy axuda a Mackie a escapar.
No acto III prepáranse as festas da coroación. Peachum advirte a Brown de que os mendigos farán unha gran revolta se Mackie non volve a cadea. Traizoado de novo por Jenny, Mackie acaba condenado á morte na forca. A xente vai en masa a presenciar a coroación, agás os bandidos da cuadrilla de Mackie e a súa esposa Polly. No último momento, cando xa ten a soga no pescozo, chega un mensaxeiro do rei que lle anuncia o indulto, amais dun título nobiliario e unha pensión vitalicia.
Personaxes
[editar | editar a fonte]- Macheath (Mackie da Faca)
- Jonathan Jeremiah Peachum (propietario da empresa "Bettlers Freund")
- Celia Peachum, a súa muller
- Polly Peachum, a súa filla
- "Tiger" Brown, xefe da policía
- Lucy Brown, a súa filla
- Jenny
- Filch (un dos mendigos de Peachums)
- Maleantes: Serrucho, Walter Funeral, Dedotorto, Patacón
- Policías: Smith
- Putas: Betty, Dolly, Molly, A Vella
- Mendigo condecorado, alegre tolleito, toliña das bolsas, trobeiro cego
Estilo
[editar | editar a fonte]Bertolt Brecht denunciou o carácter imperativo das obras de teatro románticas, baseadas no principio de que o público se debe identificar co heroe tráxico e na catarse acepta o destino. Pero para o marxismo, o destino non existe, a sociedade está suxeita a unhas condicións económicas que poden e deben cambiarse. No novo teatro, o público debe distanciarse da acción e pensar por si mesmo, gañando conciencia de clase.
N' a ópera dos tres reás acádase este distanciamento ao adoptaren os personaxes marxinais, de forma irónica e por beneficio propio, certas convencións sociais, subliñadas por medio de convencións musicais: Mackie celebra unha voda suntuosa nun cortello, e despois canta un dueto de amor. Weill crea un estilo musical sumamente vulgar, con influencias do jazz e un dominio da melodía monótona e dos ritmos intensos.
Adaptacións
[editar | editar a fonte]A obra foi traducida a 18 linguas, e adaptada ao cinema por Georg Wilhelm Pabst en 1931.
Foi adaptada por Roberto Vidal Bolaño para Teatro do Aquí co título de A ópera de a patacón, sendo estreada no Teatro Principal de Santiago de Compostela o 14 de xullo de 1994. No elenco estaban Rubén Ruibal, Ursía Gago, Xoán Carlos Mejuto e Anabell Gago.
En 2011 foi levada aos escenarios polo Centro Dramático Galego co título de A ópera dos tres reás, adaptada por Pepe Sendón, con dirección escénica de Quico Cadaval e dirección musical de Diego García Rodríguez. O elenco estaba formado por César Goldi, Alba Messa, Víctor Mosqueira, Mónica de Nut, Marcos Orsi, Marta Pazos, Fran Pérez, Muriel Sánchez, Begoña Santalices, Luís Tosar e Sergio Zearreta. Na orquestra estaban Suso Alonso, Rui Bandeira, Pablo Castaño, Andrew McNeill, Saúl Puga, David Rodríguez Rial, Adrián Viñas e Vadzim Yukhnevich. Esta versión modificaba a ambientación. En vez de Londres na coroación da raíña, era unha cidade imaxinaria que recibía a visita do Papa da Igrexa Católica[2].
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Hinton, Stephen Matters of intellectual property': the sources and genesis of Die Dreigroschenoper en Hinton, Stephen (1990) Kurt Weill: The Threepenny Opera Cambridge: Cambridge University Press
- ↑ "Fin de xira en Narón". Arquivado dende o orixinal o 09 de marzo de 2016. Consultado o 09 de marzo de 2016.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte] |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: A ópera dos tres reás |
