Dorothé Schubarth

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Dorothé Schubarth
  Basilea
Ocupación musicóloga
editar datos en Wikidata ]

Dorothé Schubarth[1] é unha musicóloga e compositora suíza, nada en Basilea, onde fixo estudos musicais, ampliados logo en Colonia e Múnic. Ela rexistrou, xunto con Antón Santamarina, o Cancioneiro Popular Galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Cántigas populares, BBdCG.

Dende 1971 ocupou a cátedra de harmonía e contrapunto na Academia de Música de Lucerna. Dende este lugar desenvolveu unha intensa tarefa de pescuda da música popular europea, dando especial atención á zona dos Balcáns e do Cáucaso, así como aos cancioneiros de Alemaña e Francia. En 1978 chegou a Galicia durante as súas vacacións, coa intención de coñecer a súa música popular. A que ía ser unha breve estadía de descanso, deveu en anos de pescudas, viaxes, entrevistas con informantes e centos de gravacións perfectamente conservadas.

En 1984, despois dun intenso traballo de recollida, da análise, clasificación e estudo dese material, foi publicado o Cancioneiro Popular Galego, en sete volumes, unha edición patrocinada pola Fundación Barrié.

Hoxe en día, esta obra é considerada a biblia da lírica de tradición oral galega, o mais amplo repertorio musical popular. Os musicólogos que até aquel momento fixeran estudos sobre a música popular, ficaran na superficie do traballo, realizando compilacións de cantigas. Pola contra, Schubarth levou a cabo unha análise en profundidade das melodías, achegando unha proposta crítica de clasificación e propondo teorías sobre as orixes dos diferentes tipos.

Ademais, foi a primeira que recoñeceu a importancia das informantes, sendo a primeira pescudadora culta que recolleu os seus nomes. No Arquivo Sonoro de Galicia están conservados os 248 CD (copias dixitalizadas das gravacións orixinais) coas correspondentes transcricións.

A Sega dedicoulle o Día das Galegas nas Letras no ano 2014.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]