Agatías de Mírina

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Agatías")
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Agatías de Mírina
Nacemento536
 Myrina
Falecementopost. 579
 Constantinopla
NacionalidadeImperio Bizantino
Ocupaciónhistoriador, avogado, epigrammatist e poeta
Coñecido/a porHistoriae
editar datos en Wikidata ]

Agatías Escolástico (en grego bizantino: Ἀγαθίας Σχολαστικός, en latín: Agathias Scholasticus, nado en Mírina cara ao 536 e finado en Constantinopla cara ao 582, foi un poeta e historiador bizantino, fonte principal para parte do reinado de Xustiniano I (527-565).

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu nunha cidade eolia da Asia Menor occidental. Estudou dereito en Alexandría, para volver despois a Constantinopla no 554 para rematar a súa instrución e practicar como avogado (scholasticus) nos tribunais. Malia isto a súa ambición era a literatura.

Escribiu un gran número de poemas breves de amor en metro épico, titulados Δαφνιακά Daphniaca, e algunhas notas marxinais ao da Periéxese de Pausanias. Ocupouse da reedición da Antoloxía Palatina, na que se conteñen un cento dos seus epigramas, e recolleu unha antoloxía de poetas anteriores e contemporáneos, entre eles os seus, co nome de Κύκλος τῶν νέων ἐπιγραμμάτων Ciclo de novos epigramas.

Tras a morte de Xustiniano I en 565, algúns dos amigos de Agatías convencérono para escribir unha historia dos seus tempos. Esta obra en cinco libros, Περί τῆς Ἰουστινιανοῦ βασιλείας Sobre o reinado de Xustiniano, continúa a historia de Procopio de Cesarea, do que imita o estilo, e constitúe a principal fonte para o período 552-558. Os argumentos centrais da obra son as guerras nas que combateu o exército bizantino, ás ordes de Narsés, contra godos, vándalos, francos e sasánidas. Agatías é a única fonte[1] que fala do peche da Academia neoplatónica de Atenas, ordenada por Xustiniano en 529, feito que a miúdo se usa como fin da Antigüidade. Os estudosos dispersos levaron con eles cantos volumes da biblioteca puideron e dirixíronse á capital sasánida de Ctesifonte, para despois volveren, tras un tratado que garantía a súa seguridade e que é un dos fitos da historia da liberdade de pensamento, a Edesa, onde un século máis tarde as forzas do Islam se atoparon coa cultura grega.

A súa obra constitúe tamén unha fonte importante sobre a historia do Irán preislámico, servindo de base para o Shahnameh de Ferdowsi e para a Historia de Tabari.

Edicións da súa obra[editar | editar a fonte]

  • Bonaventura Vulcanius (1594).
  • Barthold G. Niebuhr, Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae, Bonn, 1828.
  • Jacques Paul Migne, Patrologia Graeca, vol. 88, Paris, 1860, col. 1248-1608 (basado na edición de Niebuhr).
  • Dindorf, Historici Graeci Minores, vol. II, Leipzig, (1871), pp. 132–453.
  • Rudolf Keydell, Agathiae Myrinaei Historiarum libri quinque in Corpus Fontium Historiae Byzantinae, vol. 2, Series Berolinensis, Walter de Gruyter, 1967.
  • Salvatore Costanza, Agathiae Myrinaei Historiarum libri quinque, Università degli Studi, Messina, 1969.
  • Joseph D. Frendo, Agathias: The Histories in Corpus Fontium Historiae Byzantinae (traduzione con introduzione e breve testo esplicativo), vol. 2A, Series Berolinensis, Walter de Gruyter, 1975.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. II.31.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Averil Cameron, "Agathias on the Sasanians" in Dumbarton Oaks Papers, 23 (1969) pp 67–183.
  • Averil Cameron, Agathias Oxford: Clarendon Press, 1970. ISBN 0-19-814352-4.
  • Anthony Kaldellis, "Things are not what they are: Agathias Mythistoricus and the last laugh of Classical " in Classical Quarterly, 53 (2003) pp 295–300.
  • Kaldellis, "The Historical and Religious Views of Agathias: A Reinterpretation," in Byzantion. Revue internationale des etudes byzantines, 69 (1999) pp 206–252.
  • Kaldellis, "Agathias on history and poetry," in Greek, Roman and Byzantine Studies, 38 (1997), pp 295–306
  • W. S. Teuffel, "Agathias von Myrine", Philologus (1846)
  • K. Krumbacher, Geschichte der byzantinischen Litteratur (2ª ed. 1897).

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]