Lou Reed

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Lou Reed
Lou reed.jpg
Lou Reed tocando no salón de concertos de Arlene Schinitzer en Portland, Oregón.
Nome completo Lewis Allen Reed
Naceu 2 de marzo de 1942
Orixe Freeport, Long Island, Nova York Flag of the United States.svg
Morreu 27 de outubro de 2013 (71 anos)
Relacionado con The Velvet Underground

Lewis Allen Reed, coñecido como Lou Reed, nado o 2 de marzo de 1942 en Freeport, Long Island (Nova York), e falecido o 27 de outubro de 2013,[1][2] foi un cantante de rock e escritor norteamericano, considerado o pai do rock independente, primeiro como líder do grupo The Velvet Underground e logo en solitario. Enormemente influente no arte pop desde a década dos 60, os seus principais discos son Rock'n Roll Animal, Transformer e, para un primeiro acercamento, o soberbio concerto que ofrecou no Meltdown Festival: Perfect Night Live in London. Vive en Nova York.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Reed era un fan do rock e o rhythm and blues que tocaba en varias bandas durante a súa época de estudiante, e gravado un disco sinxelo de estilo doo wop como membro de The Shades. Asistiu á Universidade de Syracuse, onde coñeceu ó poeta Delmore Schwartz, quen o animou a converterse en escritor. Reed tamén se aficionou ó free jazz e á música experimental. Máis tarde afirmou que os seus obxectivos eran "traer a sensibilidad da novela á música rock" ou escribir "a Gran Novela Americana" nun disco.

Trasladouse á cidade de Nova York, onde traballou como escritor de cancións para Pickwick Records e cofundó The Velvet Underground como guitarrista, vocalista e letrista, xunto con John Cale, Sterling Morrison e Maureen Tucker. Se ben a banda se desfixo en 1973 (Lou a deixara en 1970) e nunca tivo éxito comercial, a súa reputación como un dos grupos máis influentes na cultura underground mantense intacta.

En 1972 Reed, xa en solitario, lanzou Transformer, un álbume de glam rock producido por David Bowie. A continuación publicou Berlin, que conta unha tráxica historia de amor entre dous drogadictos en Berlín. Este disco inclúe Caroline Says (violencia), The Kids (prostitución e adicción ás drogas), The Bed (suicidio) e Sad song ("Canción triste").

Reed adiantouse ó seu tempo na elección destes temas. A música popular non se poría á súa altura ata a aparición dos punks, entre mediados e finais dos 70; pero incluso entón as súas cancións eran únicas: xa fose entre guitarras distorsionadas ou ben suavemente melódicas, Reed cantaba sobre as cousas desasosegantes, ou incluso sórdidas, que outros letristas non trataban. "Walk on the Wild Side" é un saludo irónico e gráfico ós inadaptados, chapeiros e travestis na Factoría de Andy Warhol. "Perfect Day" é unha elexía á adicción de Reed á heroína, máis tarde incluída na banda sonora da película Trainspotting. No material que escollía, Reed seguía, e actualizaba, a autores tales como Allen Ginsberg ou Jean Genet. A personalidade de Reed foi tamén avanzada, preferindo o coiro negro e a imaxinería sadomasoquista incluso na época hippie.

En 1975, produciu o dobre álbume de estudio Metal Machine Music, cheo de pura distorsión e sons de sintetizadores electrónicos. A súa discográfica estaba presionándoo para que gravara outro álbume comercial ó estilo de Transformer, e Lou decidiu cortar con eles gravando intencionadamente un dos discos máis insoportables da historia. O xornalista de rock Lester Bangs declarouno xenial. Ainda que admitindo que as notas internas dos instrumentos usados é ficticia e paródica, Reed mantén que MMM era e é un álbume serio. Os seus discos de finais dos 70 son frecuentemente recordados con reservas polos críticos de rock, debido ó menos en parte ás adiccións de Reed naqueles anos.

Ó principio dos 80, Reed deixou as drogas e comezou, tanto no seu traballo como na súa vida privada, a intentar asuntos máis serios. Este cambio déixase ver notablemente no su aclamado disco de regreso The Blue Mask. Casou con Sylvia Morales (máis tarde divorciáronse). No se exitoso álbue New York lanzou unha enfadada salva contra os problemas políticos da súa cidade, denunciando o crime, os caros alugueiros, a Jesse Jackson e incluso ó papa Xoán Paulo II e Kurt Waldheim. Cando Andy Warhol, que foi anfitrión e produtor de The Velvet Underground, morreu tras unha operación rutineira, Reed pechou unha brecha de 25 anos para colaborar co seu compañeiro da Velvet John Cale en Songs for Drella, unha biografía de Warhol en música pop minimalista. Emocionante e dolorosamente confesional, a miúdo enxeñosa, a voz de Reed produce desacougo cando canta sobre presuntos erros médicos e sobre o intento de asasinato de Warhol levado a cabo por Valerie Solanas en 1968.

Reed continuou neses tons escuros con Magic and Loss, un disco sobre a mortalidade. En 1997 máis de 30 artistas fixeron unha versión de "Perfect Day" para un especial da BBC en favor dos nenos. En 2001 foi vítima dun bulo que afirmaba que morrera de sobredose de heroína. En 2003 publicou un dobre álbume, The Raven, basado na obra de Edgar Allan Poe. En 2004, publicouse unha remestura da súa canción "Satellite of Love" que alcanzou o número 10 nas listas inglesas.

A comezos de 2013 fixéronlle un trasplante de fígado. Faleceu a finais de outubro dese ano.

Discografía en solitario[editar | editar a fonte]

Álbums de estudio[editar | editar a fonte]

En directo[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]