Historia de Cataluña

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Catalunya é un territorio histórico formado orixinariamente a partir dos condados que formaban a Marca Hispánica, ao nordeste da Península Ibérica, en tempos de Carlomagno. Hoxe en dia, a palabra Cataluña emprégase sobre todo para referirse á Comunidade Autónoma de Cataluña, en España, e a Cataluña do Norte, que forma o Departamento dos Pireneos Orientais en Francia.

Prehistoria en Cataluña[editar | editar a fonte]

Os primeiros poboadores do territorio que actualmente ocupa Cataluña remóntanse aos inicios do Paleolítico Medio; Os restos máis antigos descubertos corresponden á mandíbula dun preneandertal atopada en Banyoles, duns 25.000 anos de antigüidade.

Entre os xacementos máis importantes deste período destacan o das covas de Mollet (Serinyà, no Pla de l'Estany), o Cau do Duc, no macizo do Montgrí, o xacemiento de Forn d'en Sugranyes (Reus) e os abrigos Romaní i Agut (Capellades), mentres que para o Paleolítico Superior destacan os de Reclau Viver, a cova da Arbereda e a Bora Gran d'en Carreres, en Serinyà, ou o Cau de les Goges, en Sant Julià de Ramis.

Da seguinte etapa prehistórica, o Mesolítico, conserváronse importantes xacementos, a maior parte datados de entre o 8000 e o 5000 a. C., como o de Sant Gregori (Falset) e o Filador (Margalef de Montsant) e, no que respecta ás manifestacións artístico-credenciais, arte levantino, o Cogul, Cabra Feixet (o Perelló) e Ulldecona.

O período Neolítico iníciase en terras catalás cara ao 4500 a. C., aínda que nun grado de sedentarismo dos poboadores moito menor que noutros lugares, grazas á abundancia de bosques, o que propiciou que a caza e a recolección seguisen sendo actividades fundamentais e que o establecemento de asentamentos demorásese en moitos lugares. Os xacimientos neolíticos máis importantes de Cataluña son a cova de Fontmajor (l'Espluga de Francolí), a cova de Toll (Morà), as covas Gran i Freda de Montserrat e os abrigos con arte esquemático do Cogul, Vos de Balaguer, Albi, Tivissa e Alfara de Carles.

O período Calcolítico desenvólvese en Cataluña entre o 2500 e o 1800 a. C., momento no cal constrúense os primeiros obxectos de cobre. A Idade do Bronce sitúase cronoloxicamente no período 1800-700 a. C., da cal consérvanse escasos restos, pero destacan uns poboados formados na zona do baixo Segre. Esta idade coincide coa chegada dos pobos indoeuropeos, a través de sucesivos fluxos migratorios que se desenvolven desde o ano 1200 a. C., responsables da creación dos primeiros poboados de estrutura protourbana.

A partir de mediados do século VII a. C. o territorio catalán alcanza o período coñecido como Idade do Ferro.