Suero Gómez de Soutomaior

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Suero Gómez
Señor de Rianxo, Lantañón, Vea e Insua.
Restos do sepulcro de Suero Gómez de Soutomaior, conservado no Museo de Pontevedra
Predecesor Paio Gómez de Soutomaior
Sucesor Inés de Mendoza e Soutomaior
Cónxuxe Leonor Vazquez de Insua.
Descendencia
Inés de Mendoza e Soutomaior
Pai Paio Gómez de Soutomaior
Nai Maior Mendoza
Nacemento 1417
Rianxo, Galiza.
Falecemento ca.1490
Pontevedra, Galiza.
Enterramento Museo de Pontevedra, Pontevedra, Galiza.

Suero Gómez de Soutomaior ou Sueiro Gomes de Soutomaior (na súa forma orixinal), nado en Rianxo cara a 1417 e finado en Pontevedra cara a 1490, foi un destacado aristócrata do reino de Galiza durante o século XV, herdeiro dunha liñaxe que se remonta polo menos ao seu tataravó, o grande almirante e adiantado galego Pai Gómez Chariño. Viviu nun tempo convulso, con graves tensións entre os diferentes nobres e os irmandiños, foi señor da Lantañón, Rianxo e a Insua de Vea, ostentando o título de marechal.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de Paio Gómez de Soutomaior e Maior de Mendoza (sobriña do arcebispo Lopo de Mendoza), naceu cara o ano 1417 sendo medio irmán do famoso "Pedro Madruga", tomou por esposa a Leonor Vasques de Insua.

Guerra Irmandiña[editar | editar a fonte]

Durante a Gran Guerra Irmandiña, Suero foi un dos nobres que combateu o movemento irmandiño, o mesmo que pretendía reducir o poder nobiliario sobre os campesiños e sobre os fidalgos pouco favorecidos economicamente. Esta postura anti-irmandiña será a que o leve a xurar o 3 de novembro de 1470[1], un pacto contra o arcebispo Fonseca, a marquesa de Astorga e a Irmandade, e na que participan con el, outros sete altos nobres do reino: Pedro Alvarez Osorio, Xoán de Zúñiga, Sancho de Ulloa, Pedro Alvares de Soutomaior, Lopes Sanches de Moscoso, Diego de Andrade e Diego de Lemos.

Consecuencia deste pacto, había tomar partido na batalla de Altamira (acontecida o 13 de xuño de 1471), dentro da coalición de nobres do reino formada por Gomes Peres das Mariñas, Diego de Andrade, Pedro Álvarez de Soutomaior e Pero Pardo de Cela entre outros, e que tentaba acabar coas revoltas antiseñoriais. Desde a vitoria contra os exércitos irmandiños de Afonso de Lanzós e do arcebispo Fonseca e dos seus aliados, dise que Suero se autoproclamou "marechal".

Guerra civil castelá[editar | editar a fonte]

Durante a guerra civil castelá na que se disputaba a lexitimidade entre Isabel e Xoana, alcumada polos seus inimigos "a Beltranexa", Suero non chegou a posicionarse politicamente, poñéndose no bando neutral, aínda que sen opoñerse á integración do reino de Galiza na coroa portuguesa, como dote da infanta Xoana.

Descendendia[editar | editar a fonte]

Do matrimonio con Leonor Vazques de Insua tivo unha filla: Inés de Mendoza e Soutomaior.

Notas[editar | editar a fonte]