Gran Premio de Bélxica de 1984

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Bélxica Gran Premio de Bélxica de 1984
Detalles da carreira
Carreira 3 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1984.
Trazado do circuíto de Zolder.
Trazado do circuíto de Zolder.
Data 29 de abril 1984
Nome oficial Gran Premio de Bélxica
Localización Autódromo de Zolder
Heusden-Zolder, Limburg, Bélxica
Percorrido Percorrido permanente de carreira
4´262 km
Distancia 70 voltas, 298´340 km
ClimaAsollado
Pole position
Piloto Italia Michele Alboreto Ferrari
Tempo 1:14.846
Volta rápida
Piloto Francia René Arnoux Ferrari
Tempo 1:19.294 na volta 64
Podio
Primeiro Italia Michele Alboreto Ferrari
Segundo Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Renault
Terceiro Francia René Arnoux Ferrari

O Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1 de 1984 disputouse en Zolder o 29 de abril de 1984. Foi a terceira carreira da tempada de Fórmula Un de 1984, e o 42º Gran Premio de Bélxica e o décimo e último Gran Premio que se celebrou en Zolder. A carreira disputouse sobre 70 voltas ao circuíto de catro quilómetro nunha distancia de carreira de 298 quilómetros.

A carreira foi gañada polo piloto italiano Michele Alboreto pilotando un Ferrari 126C4. Foi a terceira vitoria nun Gran Premio de Alboreto e a súa primeira desde que chegara a Scuderia Ferrari para a tempada 1984 e converteuse no primeiro Italiano en gañar para o Cavallino Rampante desde que Ludovico Scarfiotti gañara o Gran Premio de Italia de 1966. Alboreto sacoulle 42 segundos ao piloto británico Derek Warwick que pilotaba un Renault RE50. Foi o mellor resultado histórico nun Gran Premio de Warwick, mellorando o terceiro lugar que alcanzara na carreira anterior en Suráfrica. O compañeiro de Alboreto o francés René Arnoux foi terceiro.

A vitoria de Alboreto foi a primeira e única vitoria para Ferrari en 1984 e confirmou a fe de Ferrari na contratación do italiano. Con todo Alboreto non lograría outro podio ata o Gran Premio de Austria en agosto. Alain Prost terminou fóra dos puntos a súa vantaxe no campionato do mundo reduciuse a cinco puntos con Warwick no segundo lugar por diante de Niki Lauda.

Resumo[editar | editar a fonte]

Goodyear dominou a clasificación logrando seis dos sete primeiros lugares con Michele Alboreto asegurando a súa primeira pole position. O seu compañeiro de equipo René Arnoux foi o segundo clasificado, no que sería a última primeira fila ata o Gran Premio do Reino Unido de 1988. O campión do mundo de 1982 Keke Rosberg, terceiro cualificado no seu Williams FW09, demostrou a velocidade de crecemento da combinación de Williams-Honda. Derek Warwick (Michelin) foi cuarto por diante de Elio de Angelis (Lotus 95T) e a sorprendente velocidade do ATS D7 do piloto emerxente Manfred Winkelhock. Os McLaren estaban fóra de ritmo co líder do mundial Alain Prost no oitavo posto e Niki Lauda no 14º. O vixente campión do mundo Nelson Piquet cualificou o seu Brabham BT53 noveno. O mellor dos pilotos Pirelli foi Johnny Cecotto no 16º no seu Toleman TG183B. O único non cualificado foi Philippe Alliot no seu RAM.

Alboreto liderou as 70 voltas e ata foi capaz de reter o liderado durante as paradas en boxes, malia que Piquet abríase paso sen deterse. Warwick empezou ben marchando segundo durante gran parte da carreira con Arnoux, Winkelhock e de Angelis perseguíndoo. Prost e Riccardo Patrese (Alfa Romeo 184T) retiráronse pronto e Cecotto abandonou na volta 1 co embrague roto.

O McLaren MP4 / 2 de Lauda rompeu a súa bomba de auga a media carreira. Pouco despois Winkelhock detívose e Andrea de Cesaris estrelou o seu Ligier JS23. Piquet atopábase terceiro logo das paradas, pero desvaneceuse cando a carreira achegábase á súa conclusión. Arnoux púxose terceiro, ata que foi adiantado por Rosberg. O motor BMW de Piquet rebentou e a falta dunha volta para meta Rosberg quedouse sen combustible, o que permitiu a Arnoux unirse a Alboreto e Warwick no podio. Alboreto dera a Goodyear a súa primeira vitoria na Fórmula Un. Rosberg clasificouse cuarto. De Angelis terminou quinto no seu Lotus con Stefan Bellof completando os puntos finais no seu Tyrrell 012. Apenas nove coches terminaron aínda que clasificaron once incluíndo os retirados Rosberg e Piquet.

O Gran Premio de Bélxica de 1984 foi a última carreira na que verdadeiros equipos de fábrica e non equipos apoiados de facto por fábrica (como Euroracing que corría co equipo Alfa Romeo) encheron o podio ata o Gran Premio de España de 2003, onde o podio encheuse de novo con Ferrari, Renault e Ferrari.

Consecuencias[editar | editar a fonte]

Os resultados cambiarían meses máis tarde como resultado da descualificación de Tyrrell Racing da tempada de 1984, con Stefan Bellof eliminado da sexta posición, Ayrton Senna (Toleman TG183B) entrou nos puntos.

O Gran Premio de Bélxica regresaría á súa sé tradicional no Circuíto de Spa-Francorchamps en 1985.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Cual Doferenza
1 27 Italia Michele Alboreto Ferrari 1:14.846
2 28 Francia René Arnoux Ferrari 1:15.398 +0.552
3 6 Finlandia Keke Rosberg Williams-Honda 1:15.414 +0.568
4 16 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Renault 1:15.611 +0.765
5 11 Italia Elio de Angelis Lotus-Renault 1:15.979 +1.133
6 14 Alemaña Manfred Winkelhock ATS-BMW 1:16.130 +1.284
7 22 Italia Riccardo Patrese Alfa Romeo 1:16.431 +1.585
8 7 Francia Alain Prost McLaren-TAG 1:16.587 +1.741
9 1 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Brabham-BMW 1:16.604 +1.758
10 12 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Lotus-Renault 1:16.720 +1.874
11 23 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Alfa Romeo 1:16.746 +1.900
12 15 Francia Patrick Tambay Renault 1:17.171 +2.325
13 26 Italia Andrea de Cesaris Ligier-Renault 1:17.471 +2.625
14 8 Austria Niki Lauda McLaren-TAG 1:18.071 +3.225
15 5 Francia Jacques Laffite Williams-Honda 1:18.125 +3.279
16 20 Flag of Venezuela.svg Johnny Cecotto Toleman-Hart 1:18.321 +3.475
17 18 Bélxica Thierry Boutsen Arrows-BMW 1:18.351 +3.505
18 2 Italia Teo Fabi Brabham-BMW 1:18.848 +4.002
19 19 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Toleman-Hart 1:18.876 +4.030
20 24 Italia Piercarlo Ghinzani Osella-Alfa Romeo 1:19.734 +4.888
21 4 Alemaña Stefan Bellof Tyrrell-Ford 1:19.811 +4.965
22 3 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Tyrrell-Ford 1:20.123 +5.277
23 25 Francia François Hesnault Ligier-Renault 1:20.439 +5.593
24 17 Suíza Marc Surer Arrows-Ford 1:20.615 +5.769
25 21 Italia Mauro Baldi Spirit-Hart 1:20.644 +5.798
26 10 Flag of the United Kingdom.svg Jonathan Palmer RAM-Hart 1:20.793 +5.947
NSC 9 Francia Philippe Alliot RAM-Hart 1:21.253 +6.407

Carreira[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 27 Italia Michele Alboreto Ferrari 70 1:36:32.048 1 9
2 16 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Renault 70 + 42.386 4 6
3 28 Francia René Arnoux Ferrari 70 + 1:09.803 2 4
4 6 Finlandia Keke Rosberg Williams-Honda 69 Sen combustible 3 3
5 11 Italia Elio de Angelis Lotus-Renault 69 + 1 Lap 5 2
6 19 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Toleman-Hart 68 + 2 voltas 19 1
7 15 Francia Patrick Tambay Renault 68 + 2 voltas 12
8 17 Suíza Marc Surer Arrows-Ford 68 + 2 voltas 24
9 1 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Brabham-BMW 66 Motor 9
10 10 Flag of the United Kingdom.svg Jonathan Palmer RAM-Hart 64 + 6 voltas 26
DSC 4 Alemaña Stefan Bellof Tyrrell-Ford 69 Descualificado 21
Ret 21 Italia Mauro Baldi Spirit-Hart 53 Suspensión 25
DSC 3 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Tyrrell-Ford 51 Descualificado 22
Ret 26 Italia Andrea de Cesaris Ligier-Renault 42 Accidente 13
Ret 2 Italia Teo Fabi Brabham-BMW 42 Trompo 18
Ret 14 Alemaña Manfred Winkelhock ATS-BMW 39 Fatiga 6
Ret 8 Austria Niki Lauda McLaren-TAG 35 Bomba de auga 14
Ret 23 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Alfa Romeo 28 Motor 11
Ret 5 Francia Jacques Laffite Williams-Honda 15 Eléctrico 15
Ret 25 Francia François Hesnault Ligier-Renault 15 Radiador 23
Ret 18 Bélxica Thierry Boutsen Arrows-BMW 15 Motor 17
Ret 24 Italia Piercarlo Ghinzani Osella-Alfa Romeo 14 Transmisión 20
Ret 12 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Lotus-Renault 14 Embrague 10
Ret 7 Francia Alain Prost McLaren-TAG 5 Distribuidor 8
Ret 22 Italia Riccardo Patrese Alfa Romeo 2 Encendido 7 ;
Ret 20 Flag of Venezuela.svg Johnny Cecotto Toleman-Hart 1 Embrague 16
NSC 9 Francia Philippe Alliot RAM-Hart

Líderes por volta[editar | editar a fonte]

  • Michele Alboreto 1-70

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Tyrrell eos seus pilotos foron posteriormente descalificados do campionato mundial de 1984 e os seus resultados e puntos reasignados.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de "The Official Formula 1 website". Consultado o 2007-06-17. 


Carreira anterior:
Gran Premio de Suráfrica de 1984
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1984
Carreira seguinte:
Gran Premio de San Marino de 1984
Carreira anterior:
Gran Premio de Bélxica de 1983
Gran Premio de Bélxica Carreira seguinte:
Gran Premio de Bélxica de 1985