Goberno Provisional Ruso

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Временное правительство России
Vremennoye pravitel'stvo Rossii
Российская республика
Rásiskaya republika
República rusa

1917
 

Bandeira Escudo
Himno: "A Marsellesa"
Capital Petrogrado
Lingua Ruso
Goberno República
Historia
 • Establecido 1917
 • Disolución 1917
Moeda Rublo ruso
Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros.

O Goberno Provisional Ruso formouse en Petrogrado despois da abdicación do tsar Nicolao II durante a Revolución de Febreiro de 1917. Consistiu nunha serie de sucesivos gabinetes, principalmente de coalición entre políticos liberais e socialistas moderados, que trataron infrutuosamente de resolver os graves problemas aos que se enfrontaba o país, enfrascado na impopular Primeira Guerra Mundial ata a toma do poder dos bolxeviques en novembro, ala radical do Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia, na Revolución de Outubro.

O primeiro goberno estivo formado exclusivamente por políticos burgueses, coa única excepción de Aleksandr Kerenskii, do Partido Social-Revolucionario (SR), que ingresou no goberno a título persoal. Durou apenas dous meses antes de cesar durante a Crise de abril debido ás diferenzas sobre a guerra entre socialistas e os membros máis conservadores do Consello de Ministros. Formouse entón o primeiro dos varios Gobernos de coalición entre liberais e socialista. O príncipe Georgii Lvov mantívose á fronte do novo Goberno ata despois do fracaso da Ofensiva de Kerenskii, a crise cos membros do Partido Democrático Constitucional, os kadetes, pola tensión cos nacionalistas ucraínos e as Xornadas de Xullo, cando lle sucedeu Kerenskii á fronte dun gabinete temporal de socialistas e liberais independentes. Estes primeiros gobernos realizaron unha ampla labor de reforma política, pero non resolveron os problemas máis importantes da poboación: a fin da guerra, a reforma agraria, os cambios nas condicións dos obreiros urbanos e as aspiracións das minorías.

O novo acordo entre kadetes e socialistas xurdido tras semanas de negociacións puxo fin á crise gobernamental do verán pero non resolveu os desacordos entre eles nin permitiu avanzar nas reformas sociais e económicas esixidas cada vez con máis insistencia pola poboación nin levou a avances no fin da guerra. O verán trouxo a radicalización da situación en Rusia: mentres a dereita tendía a buscar unha figura autoritaria que impuxese orde, acabase coa crise e retomase a guerra con vigor, a esquerda reclamaba cada vez con maior insistencia a aplicación de profundas reformas políticas sociais e económicas. A falta de resultados das accións do Goberno e o fracaso do intento de golpe de Estado do comandante en xefe do Exército, debilitaron tanto á dereita como ao Goberno, ao que se viu involucrado no mesmo, e reforzaron a posición da esquerda radical, favorable a tómaa o poder polos soviets.

A mediados do outono, a situación de crise e a debilidade do Goberno levaron á discusión aberta dun cambio de Goberno e a formación dun puramente socialista. Mentres no campo os soviets aceleraban unha reforma agraria oficiosa e se independizaban de feito da administración central, nas cidades crecía o apoio á esquerda radical; cando os bolxeviques decidiron tomar o poder a través dos soviets no Segundo Congreso Nacional dos Soviets, a oposición gobernamental foi mínima. A Revolución de Outubro puxo fin ao período do Goberno provisional e deu paso a un novo bolxevique, o Sovnarkom.

Creación do Goberno Provisional[editar | editar a fonte]

Georgy Lvov, prestixioso liberal e primeiro presidente do Goberno Provisional trala Revolución de Febreiro.

O Comité provisional da Duma Estatal invitou ao comité executivo do Soviet de Petrogrado a tratar a situación política o 1 de marzoxul./ 14 de marzo de 1917greg. e reuníronse esa mesma tarde.[1][2] Para entón o comité executivo provisional do soviet xa decidira non ingresar no novo Goberno; a toma do poder non se formulara.[3] A reunión foi cordial entre os menxeviques Nikolai Chjeidze, Sujanov e Sokolov e os liberais Pavel Miliukov, Aleksandr Guchkov e Georgii Lvov. Os primeiros mostráronse dispostos a ceder o Goberno aos segundos e manterse fora[3] do novo Consello de Ministros.[1] A cambio do apoio dos socialistas,[2] estes exixiron a promulgación de dereitos civís[2][4][3] (de asociación, de formación de partidos políticos, de liberdade de prensa...).[1] Debía liberarse ademais aos presos políticos,[3] estenderse os dereitos civís aos soldados e convocarse canto antes unha Asemblea Constituínte.[5][4][3][1] Esta debía elixirse por sufraxio universal, directo, igualitario e secreto e definiría a Constitución do país e a súa forma de Goberno (proclama do 3 de marzoxul./ 16 de marzo de 1917greg., ao día seguinte da formación do novo Consello de Ministros[6]).[5][7] O soviet da capital ofreceu publicamente o seu apoio[8] ao novo Goberno mentres se ativese ao acordo pactado,[4][3] pero rexeitou entrar no mesmo.[7] O Comité Executivo do soviet rexeitou a proposta dos deputados da Duma Imperial de Rusia para incluír a Chjeidze e Kerenskii no novo gabinete,[2] aínda que Kerenskii aceptouna pola súa conta e logrou máis tarde o respaldo do pleno do soviet ao día seguinte.[9][4] O soviet consideraba que a revolución fora burguesa e que, sendo así, os socialistas non debían formar parte do Goberno.[9][4] Este quedou entón formado por liberais, conservadores moderados e Kerenskii.[4]

Cando o tsar Nicolao II abdicou o 2 de marzoxul./ 15 de marzo de 1917greg. e o seu irmán o Gran Duque Miguel, rexeitou o trono ao día seguinte, o Goberno Provisional comezou a rexer o Imperio Ruso de xeito formal, pero o seu poder estaba realmente limitado pola crecente autoridade do Soviet de Petrogrado.[10]

O novo Goberno pareceu contar inicialmente cun apoio abrumador e contou con moitas das máis brillantes figuras dos liberais rusos, como o novo Primeiro Ministro Georgii Lvov,[11][8] progresista e respectado veterano do traballo nos zemtsvos.[12] A maioría dos seus membros provían do Partido Democrático Constitucional encabezado por Pavel Miliukov, quen ocupou a carteira de Exteriores.[11][8] O novo Consello de Ministros, porén, era débil e a súa autoridade era limitada en gran parte do país e na propia capital.[13] Os diversos nacionalismos do Imperio, as divisións entre os socialistas e a oposición entre estes e os liberais menoscababan o poder gobernamental.[13] Petrogrado, quedou a mercede do soviet.[14] O desexo da poboación de non limitar a revolución a reformas políticas, senón que incluíse medidas sociais e económicas complicou ademais desde o comezo as relacións entre os liberais e socialistas.[15] As diferenzas sobre a guerra —moi impopular— tamén dificultaron o entendemento entre ambos grupos.[16] A concepción provisional do Goberno, o convencemento que só aquel que xurdise da Asemblea Constituínte elixida democraticamente por sufraxio universal secreto podería decidir as cuestións fundamentais políticas, sociais e económicas,[17] e os desacordos entre fracciones no Goberno fixeron que este pospuxese continuamente as reformas de importancia.[18]

A situación política[editar | editar a fonte]

A Revolución de Febreiro produciu un profundo cambio político; varreu temporalmente ás forzas á dereita dos liberais, transformados repentinamente nos novos conservadores da política nacional.[6] Esquerda e dereita dividíronse en fraccións moderadas e radicais. As primeiras forxaron unha colación para cooperar politicamente que caracterizou o período interrevolucionario.[6] A esquerda, formada por socialistas, quedou dividida fundamentalmente en defensistas favorables a cooperar cos liberais e cuxa principal figura foi o menxevique xeorxiano Irakli Tsereteli, e a corrente radical oposta ao Goberno provisional, formada polos socialrevolucionarios de esquerda, menxeviques internacionalistas, anarquistas e, principalmente, bolxeviques, con Lenin como figura máis destacada.[19] A primeira dominou a maioría dos soviets ata outono.[19]

O grupo moderado formouse pola unión oficiosa de destacados dirixentes de diversos partidos socialistas: ademais do propio Tsereteli, os menxeviques Nikolai Chjeidze ou Matvei Skobelev (presidente e vicepresidente do Soviet de Petrogrado), o tamén menxevique Fiodor Dan, os socialrevolucionarios Abraham Gotz e Nikolai Avksentiev (presidente do soviet nacional de campesiños), o exbolxevique Vladimir Voitinski, o socialista popular Alexei Peshejonov ou o bundista Mark Liber. Reunidos a miúdo de xeito informal na casa de Skovelev para tratar os diversos asuntos, constituían o núcleo da alianza menxevique-socialrevolucionaria que dominou a política rusa ata o outono.[20] A súa posición política caracterizouse por:[20]

  • O desexo de lograr unha paz xeneral negociada.
  • A súa intención de defender activamente o país ata a consecución da paz.
  • A súa disposición a colaborar co Goberno Provisional e, a partir de maio, incluso de ingresar nel nunha coalición de liberais e socialista. A esta ía unida unha preferencia por resolver as diferenzas cos liberais mediante a negociación e certa insistencia a acudir ao apoio das masas para reforzar a súa postura, temerosos sempre de desatar unha guerra civil.[21]
  • A defensa de amplas reformas sociais e económicas, aínda que mostráronse dispostos a pospoñer as medidas máis controvertidas ata a reunión da Asemblea Constituínte ou ata o final da contenda.
  • A súa defensa do proceso democrático como base das decisións políticas.
  • Un constante temor á contrarrevolución, que levounos a non tomar medidas vigorosas para restaurar a orde pública ou a disciplina militar, que temían podían servir para favorecela.[21] A este temor uniuse a convicción de que o bloque non podía recibir ameazas reais da corrente máis radical.[21]
  • O convencemento de que a revolución tiña un carácter burgués e que a etapa socialista non chegara aínda.[21]

Este bloque moderado fíxose pronto co control do Soviet de Petrogrado e multiplicouse por todo o país: dominou a maioría dos soviets e, tralas eleccións do verán, a maioría dos concellos, ademais do Comité Executivo Central de Todas as Rusias xurdido do primeiro Congreso dos Soviets de Todas as Rusias celebrado en xuño.[21] A pesar da súa disposición a colaborar cos liberais, os socialistas nunca abandonaron certa hostilidade e receo ás actividades dos partidos máis conservadores, o que complicou a cooperación.[22] Contrarios a que os soviets tomasen o poder, tampouco se mostraron dispostos a someterse incondicionalmente á autoridade formal do Goberno.[22]

A dualidade do poder político, dividido na capital entre o Goberno Provisional e o Soviet de Petrogrado e no resto do país entre as institucións da administración e os diversos soviets, debíase á división social do país: mentres que o Goberno e as administracións representaban principalmente ás clases medias e altas, os soviets eran os representantes das clases baixas. O primeiro trataba de realizar unha reforma política sen grandes cambios na estrutura social e económica, mentres que os soviets reflectían os desexos das clases desfavorecidas de levar a cabo profundos cambios sociais e económicos.[23]

Principais problemas[editar | editar a fonte]

O Goberno provisional e a desilusión do campesiñado[editar | editar a fonte]

O Goberno e a guerra mundial[editar | editar a fonte]

O Goberno provisional e o control das forzas armadas[editar | editar a fonte]

Desde os primeiros días da Revolución de Febreiro, o Goberno fracasou nos seus intentos de tomar o control das forzas armadas, que quedaron na práctica baixo a influencia dos soviets.[24][25] A elección de representantes militares para os soviets, a aprobación da Orde número 1, que limitaba a autoridade do gabinete á política do Soviet de Petrogrado e a proximidade do programa de paz deste aos desexos maioritarios dos soldados reforzaron a autoridade dos soviets e frustraron o control gobernamental das forzas armadas.[24]

Desde que na crise de abril, as tropas da guarnición da capital —uns 180 000 soldados máis outros 152 000 nas localidades próximas[26]— seguisen as ordes do Soviet de Petrogrado[27] e non as do xeral Lavr Kornilov, comandante da mesma, o Goberno non tivo máis remedio que tratar coas unidades de Petrogrado a través do soviet.[24] O Goberno non contaba en realidade con tropas realmente fieis: as unidades revolucionarias tendían a seguir as directrices dos grupos de extrema esquerda.[28][29] Os intentos, ilegais, do propio Goberno de frear a propaganda derrotista dos xornais entre as tropas, resultaron inútiles.[30] A finais de xullo, o gabinete restaurou a censura militar na prensa a petición do alto mando e ante a súa ineficacia, tratou de eliminar á prensa derrotista.[31] A propaganda derrotista, principalmente bolxevique, era moito máis eficaz que a do Goberno, que rara vez chegaba aos soldados, e era moito máis próxima aos sentimentos destes, os máis afectados pola guerra.[32] Foi o propio propio Goberno, porén, o que permitiu a discusión política aos soldados que non estivesen de servizo, por presión da esquerda e contra a opinión dos mandos. A posibilidade de debater, a propaganda derrotista e a crise de avituallamento da fronte fixeron que o extremismo político de esquerda se estendese rápidamente entre as tropas.[33]

Como no caso de outros grupos, as exixencias dos soldados –uns sete millóns na fronte e outros dous millóns e medio nas guarnicións de retagarda[26]— ao comezo da revolución eran moderadas, centradas principalmente na democratización do Exército e a fin dos privilexios dos oficiais e da humillación das tropas.[27] A incapacidade do groso dos mandos para adaptarse á nova situación, o respaldo do Goberno aos oficiais e a fundada sospeita de que as chamadas a recuperar a disciplina militar e a preparación dunha ofensiva tiñan ademais unha segunda intención contrarrevolucionaria levou ao descrédito do Goberno entre os soldados.[27] A guarnición de Petrogrado, oposta desde o comezo á continuación da guerra, foi perdendo a súa inicial confianza e apoio cara os dirixentes socialistas moderados ante a falta de reformas.[27] O errado golpe de Kornilov a principios do outono acelerou definitivamente o proceso de oposición das tropas ao Goberno de coalición social-liberal e a exixencia de que o soviet tomase o poder.[34]

Na fronte, as malas condicións das tropas pola falta de recursos fixo crecer as desercións; na súa maioría "campesiños uniformados". Moitos dos desertores regresaron ás súas aldeas levando con eles o radicalismo que xa crecía nas cidades e que se estendeu deste xeito polas provincias do Imperio.[35] Ademais dos axitadores bolxeviques que o partido enviaba ás provincias, os soldados de permiso ou que desertaran actuaban tamén como propagandistas das posicións extremistas en asuntos políticos e sociais, a miúdo con gran efecto nas poboacións do agro ruso.[36] As desercións eran numerosas xa incluso na primavera: na fronte suroeste calculábanse uns dous mil soldados desertores nos ferrocarrís aos día a mediados de abril.[37] A chegada dos desertores ás guarnicións da retagarda afectou á moral destas, ademais de influír no campo. No outono, contábanse arredor dos dous millóns deles por todo o país.[37]

Os planes de paz[editar | editar a fonte]

Kornilov, o socialista francés Albert Thomas e Kerenskii nas celebracións do Primeiro de maio. Os socialistas Aliados de visita en Rusia opuxéronse aos plans de paz do soviet, que fracasou.

A paz era o principal problema do país, a súa ausencia impedía atender outros ou satisfacer as aspiracións da poboación.[38] Dado o desexo de paz da poboación pero a súa oposición inicial a unha rendición incondicional ou a unha paz separada cos Imperios centrais, ao comezo do período revolucionario a actitude con maior respaldo resultou ser a dos defensistas revolucionarios, que avogaban por unha paz sen anexións e a defensa de Rusia mentres se alcanzaba.[39] Esta actitude, representada principalmente polo menxevique Irakli Tsereteli, foi rápidamente adoptada pola maioría do Soviet de Petrogrado e permitiu aos seus seguidores dominar o órgano.[40] Unha vez controlado o Soviet, os defensistas propuxéronse impoñer ao Goberno o seu plan de paz, o que levou á primeira crise de Goberno pola oposición de Miliukov a aceptar os obxectivos dos defensistas revolucionarios e a súa defensa da continuación dos combates ata a vitoria.[40] Miliukov defendía o mantemento dos obxectivos bélicos do antigo réxime tsarista.[16] Os ministros de Defensa, primeiro Guchkov e máis tarde Aleksandr Kerenskii, apoiaron a continuación da participación rusa na contenda.[16]

Os dirixentes menxeviques que controlaban o soviet da capital, propuxeron a firma dunha paz sen anexións nin indemnizacións, para o que levaron a cabo unha actividade paralela[40] no Soviet e no Goberno desde o seu ingreso neste en maio.[41] O seu plan consistía na reconstitución da Internacional socialista [42] e posteriormente na convocatoria dunha conferencia[40] socialista en Estocolmo que debía conducir ao apartamento do poder das burguesías nacionais e a toma do poder dos socialistas, a firma da paz e o xurdimento dunha nova orde económica e social nas distintas nacións.[41] Para isto necesitaban a cooperación dos socialistas dos resto de países belixerantes[43] e dos seus Gobernos.[41] Porén, os socialistas Aliados que acudiron a Rusia trala Revolución de Febreiro, estaban máis interesados en reforzar o esforzo bélico ruso que nas propostas de paz do soviet.[44] As condicións impostas polos socialistas dos países Aliados negaban na práctica reticente aquiescencia á convocatoria da conferencia socialista[45] proposta polos rusos.[46] O acordo entre o soviet e aqueles resultou imposible,[47] o que imposibilitou o rexurdimento da Internacional e fixo fracasar o plan de paz.[48] Os Gobernos Aliados, pola súa banda, tampouco de mostraron dispostos a cooperar[49] e prohibiron a viaxe dos seus cidadáns Estocolmo (franceses, italianos e estadounidenses a finais de maio e comezos de xuño, máis tarde os británicos[50]).[48][47][50][51] Dada a intención do Soviet de Petrogrado de continuar a defensa do país ata a consecución da paz desexada,[52] o fracaso das súas propostas de paz levou a que a belixerancia de Rusia continuase. O Goberno, enfrontado á hostilidade Aliada aos planes de paz, limitouse a calmar á opinión pública rusa e dar sensación de actividade, pero sen avance real algún xa a comezos do verán.[53] O temor á hexemonía alemá, a sospeita de que Rusia xa non era considerada un aliado útil polos seus aliados da Tripla Entente e o apego á alianza co Reino Unido e Francia fixeron que o Goberno non planificara presentar un ultimato ameazando con abandonar o conflito no caso de que non se satisfixesen as súas exixencias de paz.[53]

Os nacionalismos[editar | editar a fonte]

A caída da autocracia fomentou o crecemento dos nacionalismos do antigo Imperio Ruso, que xurdiron con diversa forza e variadas exixencias, desde modestas autonomías culturais ata a independencia.[54] Estes movementos foron radicalizándose ao longo de 1917,[54] aínda que as exixencias de independencia total da nova república rusa escasearon.[55]

Socialistas e liberais coincidían en opoñerse[55][56] a reformar o Imperio de acordo a divisións culturais e relixiosas, a pesar do seu desexo de reforzar os Gobernos locais.[13] Trataron de impedir a secesión das diversas minorías culturais do país e pospoñer as medidas sobre posibles autonomías ata a convocatoria da Asemblea Constituínte,[55][57] que confiaban apoiaría a centralización do país.[13] Tanto o Soviet de Petrogrado como o Goberno Provisional opuxéronse ás exixencias políticas das minorías non rusas do Imperio.[58][55] Rexeitouse tamén a reforma das unidades militares para crear novas formacións de acordo á nacionalidade.[59] O Goberno confiaba ademais que as novas liberdades políticas acabasen coas tensións nacionalistas e consideraban este problema como secundario.[60] Os bolxeviques e o resto da esquerda radical mostráronse máis favorables ás exixencias nacionalistas, pero dunha maneira vaga.[61]

As Cortes finlandesas encontráronse coa desaprobación de socialistas moderados e liberais ao proclamar a autonomía e estes trataron de atrasar as negociacións cos nacionalistas ucraínos ata que finalizase a guerra.[58] A proclamación dunha ampla autonomía pola Rada Central Ucraína o 10 de xuñoxul./ 23 de xuño de 1917greg. foi rexeitada polo Goberno Provisional,[62] que rogou á Rada que pospuxese calquera medida ata a reunión da Asemblea Constituínte.[58] A negativa daa Rada e as posteriores negociacións entre as dúas partes precipitaron a crise de Goberno que en xullo acabou co primeiro goberno de coalición pola dimisión en bloque dos ministros kadetes, opostos ás concesións aos ucraínos.[63][62] Só o último gabinete de coalición do outono prestou certa atención aos nacionalismos e realizou algunhas concesións tardías que non satisfixeron aos nacionalistas das minorías e que en última instancia quedaban condicionadas as decisións da Asemblea Constituínte.[60]

As exixencias dos obreiros[editar | editar a fonte]

Ao comezo do período interrevolucionario, as exixencias dos traballadores eran reformistas e buscaban mellorar as condicións de vida[64] e traballo, a miúdo insalubres e perigosas:[65] implantación da xornada de oito horas,[65] subidas de salarios,[65] fin dos abusos da patronal, seguro por enfermidade, descansos para comidas, campamentos para os nenos,[64] sanatorios...[66] En xeneral, centrábanse en abandonar a miseria, limitar o horario laboral e mellorar as condicións de vida e de traballo.[67] O apoio ao Goberno foi desde o comenzo morno, ao contrario que aos soviets, aos que os obreiros dirixían a maioría das súas reivindicacións.[68] Entre as peticións políticas, a exixencia dunha inmediata convocatoria da Asemblea Constituínte elixida por sufraxio universal –incluíndo o voto feminino– e segredo era máis habitual que a da implantación do socialismo.[68] O país se consideraba de feito unha república e non se expresaba a volta á monarquía.[68] O derrotismo era aínda minoritario.[69]

A reacción represora do empresariado radicalizou aos traballadores, a pesar das peticións de moderación do Goberno e do Soviet de Petrogrado.[66] Os obreiros responderon creando comités nas fábricas[70] e, en ocasións, tomando o control das mesmas e atacando aos capataces e donos destas.[66] O número de bolxeviques e anarquistas, ambos extremistas, elixidos como representantes nos comités, nos soviets e nas xuntas sindicais foi crecendo co tempo.[66] Os comités das fábricas se foron convertendo nun poder alternativo ao do Soviet da capital e ao gobernamental.[66] Moi próximos ás fábricas e talleres onde eran elixidos, eran organismos primordiais para expresar as aspiracións dos traballadores e rexeitados en xeral polos industriais, particularmente polos seus desexos de supervisar o funcionamento das fábricas.[70] A finais de maio, nun gran congreso de comités de fábrica con representantes de 300 000 obreiros,[71] creouse un comité central de maioría bolxevique e avogouse pola creación dunha milicia obreira e do traspaso do poder aos soviets.[72]

Os industriais comenzaron por ceder ás exixencias de aumentos salariais dos obreiros —principalmente nas grandes cidades, con máis resistencia nas localidades de tamaño medio e nas pequenas fábricas[67]— pero a inflación acabou xa no verán coa mellora na situación económica destes e as novas peticións foron rexeitadas,[65][73] en parte por razóns políticas e en parte económicas: os beneficios empresariais desapareceran co gran aumento dos custos das materias primas, o combustible, os soldos e a caída na produtividade.[74][73] Incapaz de controlar a maioría dos custes de produción, o empresariado ruso centrouse nos salarios, o que enfrontouno aos traballadores.[75] Mentres os primeiros desexaban asociar os salarios á produtividade,[73] os segundos desexaban que se axustasen ao custo da vida.[75] As exixencias obreiras de supervisar as fábricas víronse en xeneral rexeitadas polos industriais.[75] Os traballadores sospeitaban que os recortes tiñan un obxectivo político, cando en realidade a maioría das veces tiñan unha orixe económica.[75] Os obreiros percibían os peches de empresas como un ataque á revolución[76] e esta impresión reforzaba a reivindicación de traspasar o Goberno aos soviets, que debían defender os seus intereses.[77] Algúns destes peches, especialmente no verán, tiñan efectivamente carácter político e estaban organizados polos empresarios para premer ao Goberno e aos traballadores.[76] O enfrontamento levou a un aumento das folgas e da tensión entre as dúas partes.[75] A vacilación do Goberno entre as exixencias do proletariado e as do empresariado defraudou a ambas partes.[77] Os intentos de mediación fomentados polo Goberno fracasaron nunha serie de conversacións nas que as cuestións se delegaban a diversas comisións e os industriais alegaban problemas financeiros para aceptar as reformas exixidas polos representantes obreiros.[78] Os industriais comenzaron a clamar por un «Goberno forte» que favoreceu aos conservadores ao final do verán; os obreiros, por unha maior intervención gobernamental na industria, incluso pola socialización das fábricas.[77] A oposición do Goberno e a falta de respaldo da dirección do Soviet de Petrogrado aos comités das fábricas conduciu a que estes apoiasen cada vez máis á esquerda radical.[79] A continua inflación, a guerra e a pobreza alimentaron o crecente extremismo obreiro.[26]

O abastecemento das cidades e da fronte[editar | editar a fonte]

Crise financeira[editar | editar a fonte]

O déficit nos presupostos conduciu á inflación e á depreciación do rublo.[80] Mentres o Goberno imprimía gran cantidade de moeda, a confianza da poboación nesta diminuía.[80] As clases adiñeiradas trataron de transferir os seus bens ao estranxeiro por calquera método, incluso ilegal.[80] As novas emisións de moeda, chamadas popularmente «kérenskis», perderon valor a ollos da poboación.[80]

O intento do Goberno de obter crédito a través de bonos do chamado «crédito pola liberdade» resultou un fracaso[81] e intensificou a división social entre as clases privilexiadas, que o apoiaron, e as baixas, que o rexeitaron.[22] A alta burguesía rusa, porén, non subscribiu de forma destacada o empréstito.[81] A axuda financeira Aliada, que se reducira substancialmente en xaneiro, continuou reducíndose, en parte pola percepción dos Gobernos Aliados e os seus representantes no país de que a situación do Exército impediría que este levase a cabo operación de ataque relevantes.[82]

O Goberno carecía dunha política financeira ben perfilada; implantou diversos monopolios e tratou de frear a inflación, controlar os gastos e aumentar os ingresos, á vez que garantía aos investidores estranxeiros os seus préstamos, incluídos os subscritos polo antigo réxime tsarista.[81] A finais de xuño, o Goberno aprobou unha lei que gravaba enormemente os beneficios –pero non na capital– obtidos nos últimos anos, aínda que facilitaba á vez evitar os pagos; os industriais e financeiros criticaron duramente a medida.[83]

Os gabinetes do período interrevolucionario[editar | editar a fonte]

Primeiro gabinete[editar | editar a fonte]

Ministros do primeiro gabinete do Goberno Provisional.

Os membros máis destacados do primeiro gabinete do Goberno Provisional foron políticos dos partidos burgueses,[84] entre eles o profesor de historia Pavel Miliukov (na carteira de Exteriores[10] e figura dominante do Goberno), Nikolai Nekrasov (Transporte), Andrei Shingariov (Agricultura) e Aleksandr Manuilov (Educación), todos eles membros do Partido Democrático Constitucional.[12] O ministerio da Guerra quedou nas mans do magnate conservador Aleksandr Guchkov,[12] doi máis conservador Partido Outubrista.[10] Finanzas pasou a estar dirixido por Mikhail Tereshchenko, magnate xurdido da nada, mentres que para xustiza nomeouse ao socialrrevolucionario Aleksandr Kerenskii[85][9] que infrinxiu a prohibición do Soviet de Petrogrado de que os socialistas participaran no Goberno.[10]

O Goberno, elixido principalmente pola Cuarta Duma que se formara por un censo moi restrinxido, non era tan representativo da poboación como pareceu a moitos dos seus contemporáneos.[85] Os soviets, xurdidos en febreiro e durante o resto da primavera en todo o Imperio Ruso, crearon en maio e xuño uns consellos executivos (un de campesiños e outro de soldados e traballadores) que, en conxunto, eran un mellor reflexo da poboación e constituían un centro de poder[86] alternativo ao Goberno.[87] Os desacordos entre o Goberno, fundamentalmente liberal e decidido a pospoñer a reforma agraria e a continuar a guerra ata lograr a vitoria, e o Soviet de Petrogrado, formado por socialistas desexosos de aplicar reformas sociais, apareceron pronto.[88] Estes diferentes[86] puntos de vista plasmáronse xa na ausencia dunha postura sobre a guerra[89] e o problema da terra no programa do Goberno publicado o 2 de marzoxul./ 15 de marzo de 1917greg..[88] A pesar disto, foi durante o período deste primeiro gabinete do Goberno Provisional cando levouse a cabo o groso da tarefa lexislativa aprobada durante os oito meses anteriores á Revolución de Outubro.[90]

Os soviets ata o outono de 1917 non constituíron unha ameaza seria para o Goberno ao estar controlados maioritariamente polos partidos socialistas moderados (menxeviques e Partido Social-Revolucionario), partidarios de manter a coalición cos elementos burgueses e do mantemento do esforzo bélico ata o logro dunha paz negociada.[87][10] Os elementos máis radicais, entre eles od bolxeviques de Lenin, recen regresado a Rusia en abril, eran minoritarios,[88] tanto nos soviets como nas simpatías dos soldados, campesiños e traballadores, e contaban entre eles cun parte moderada (Lev Kamenev) contraria ao enfrontamento co Goberno e a ruptura cos demais socialistas, máis moderados.[87] A situación de debilidade dos radicais fixo que o propio Partido bolxevique se comprometese en abril só vagamente a emprender unha revolución socialista, sen fixar data nin procedemento para levala a cabo («Teses de abril»).[91]

O deterioro da situación económica ao longo da primavera supuxo, porén, unha desilusión crecente dunha parte importante da poboación co novo Goberno.[91] A continuación da guerra,[89] o aumento da crise alimentaria e a escaseza de artigos, as inflación crecente e o caos nos abastecementos ás cidades e ao campo, o fracaso do racionamento implantado polo Goberno desluciron as esperanzas orixinais.[91] Ao longo da primavera, o interese do Goberno por manter a fronte e as súas declaracións patrióticas fixeron que un número crecente de traballadores e soldados comezase a velo como o representante unicamente das clases adiñeiradas, lonxe do pobo.[92] Os soviets gañaron prestixio, considerándose as institucións verdadeiramente democráticas, en contraste co Goberno.[92]

A pesar da promesa de reunir a Asemblea Constituínte o antes posible, o Goberno realizou os preparativos moi lentamente: a xunta que debía redactar o estatuto regulador das votacións na Asemblea só fundouse formalmente o 25 de marzoxul./ 7 de abrilgreg., os delegados do soviet á xunta elixíronse a mediados de maio e esta reuniuse por primeira vez o 25 de maioxul./ 7 de xuñogreg..[5] O Goberno finalmente propuxo a data de eleccións para o 17 de setembroxul./ 30 de setembrogreg. e a apertura da Asemblea para o 30 de setembroxul./ 13 de outubrogreg., propostas que Kerenskii reiterou o 8 de xulloxul./ 21 de xullo de 1917greg.. Porén, o 9 de agostoxul./ 22 de agosto de 1917greg., o Goberno decidiu retrasar as eleccións ao 12 de novembroxul./ 25 de novembro de 1917greg.[49] e a reunión da Asemblea ao 28 de novembroxul./ 11 de decembro de 1917greg..[93] A lentitude nos traballos preparatorios e o pospoñer a reunión da Asemblea Constituínte debeuse en gran parte á actitude dos kadetes.[93][15] A primeira data elixida polo Goberno fixouse pola presión dos bolxeviques nas rúas, ante as continuas discrepancias na xunta electoral e os intentos dos kadetes de atrasar as eleccións e a apertura da Asemblea.[94] Para cando finalmente se levaron a cabo las eleccións á Asemblea, o Goberno Provisional xa fora substituído polo soviético, o Sovnarkom.[49]

Foi a posición gobernamental ante a guerra, publicada por primeira vez o 7 de marzoxul./ 20 de marzo de 1917greg.,[89] a que provocou a primeira crise de Goberno do período interrevolucionario e a formación do primeiro gabinete de coalición social-liberal.[38][23] Os liberais con Miliukov á cabeza desexaban continuar coa contenda ata a vitoria e non estaban dispostos a abandonar as compensacións acordadas co resto de países Aliados durante o período anterior,[95] actitude que non compartía a maioría da poboación, farta xa para entón da Gran Guerra.[96] O desacordo levou a manifestacións de ambos bandos e a choques violentos con derramamento de sangue. O temor a desencadear unha guerra civil levou ao Goberno e ao Soviet de Petrogrado a pactar unha solución que non acabou, porén, coa dualidade no poder.[23]

Segundo gabinete, coalición de partidos liberais e socialistas[editar | editar a fonte]

Kerenskii primeiro ministro, gabinete provisional e segunda coalición[editar | editar a fonte]

Cuarto gabinete, terceira coalición, o regreso dos kadetes e o golpe de Kornilov[editar | editar a fonte]

O directorio e o quinto gabinete[editar | editar a fonte]

Kerenskii creou un directorio de cinco membros[97] o 1 de setembroxul./ 14 de setembro de 1917greg., ao tempo que proclamaba a república.[98] Carente de figuras políticas de relevancia, no fondo supuxo a creación dun Goberno persoal do Primeiro Ministro, que quedou teoricamente reforzado polo nomeamento de Kerenskii como comandante en xefe do Exército; a autoridade civil e militar do país quedou nas súas mans.[97] Consciente da súa debilidade[99] política,[100] buscou recuperar o apoio dos kadetes a pesar da hostilidade[97] cara estes de gran parte dos dirixentes socialistas tralo intento de Golpe de Estado do xeral Lavr Kornilov.[98] Este aumentou o respaldo aos bolxeviques,[101] que acusaron aos socialistas moderados que controlaran ata entón o Soviet de Petrogrado de convenza co Goberno e os militares no golpe.[100] A debilidade dos socialistas moderados plasmouse na perda[101] da presidencia do Soviet da capital o 9 de setembroxul./ 22 de setembro de 1917greg., que Trotski pasou a presidir dezaseis días máis tarde. Os moderados tiveron que continuar coas súas actividades a través do Comité Executivo Central de Todas as Rusias, elixido no Primeiro Congreso dos Soviets de Todas as Rusias en xuño e que aínda controlaban.[100] Incluso entre os socialistas moderados creceu o rechazo a continuar cos gabinetes de coalición cos liberais.[102][97] Con gran esforzo, porén, Tsereteli e os seus partidarios lograron manter o apoio socialista á coalición na Conferencia Democrática a comezos de outubro: as confusas votacións aprobaron a continuación da coalición pero rexeitaron que esta incluíse ao último partido liberal significativo –o Partido Democrático Constitucional– e deron paso ao encargo de Tsereteli de aclarar a situación con Kerenskii.[102][97]

Un no Consello de Ministros de coalición –con dous ministros socialistas– acabou formándose o 25 de setembroxul./ 8 de outubro de 1917greg..[98][102][97] A pesar das votacións contrarias dos socialistas durante a conferencia democrática,[102] Tsereteli logrou a aprobación final da nova coalición, incluso despois de non lograr manter a súa promesa aos delegados socialistas de que o novo Goberno respondería ante o Preparlamento formado pola conferencia.[98] Este último Goberno foi débil,[102][97] pouco máis que unha camarilla de Kerenskii carente de verdadeiro apoio de socialistas e liberais,[98][97] que sumíronse pronto en disputas no Preparlamento.[103] Os ministros eran figuras de segunda fila da política nacional e, a pesar do reforzamento das correntes esquerdistas no país tralo golpe frustrado, máis conservadores que os sus predecesores.[99]

A revolución bolxevique e a fin do goberno provisional[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Revolución de Outubro.
O batallón da morte formado por mulleres e último defensor do goberno provisional, xunto á sufraxista británica Emmeline Pankhurst.

Para o outono, o respaldo aos bolxeviques, que se presentaban como a oposición por antonomasia tanto ao Goberno como á dirección do Soviet de Petrogrado defensista, crecera notablemente, superando aos seus rivais socialistas menxeviques e incluso aos socialrevolucionarios en moitas localidades.[104] A incapacidade do Goberno e do Soviet de Petrogrado para acabar coa guerra, co problema da terra, dos nacionalismos ou coa crise económica que se agudizaba reforzou a posición bolxevique e a da esquerda radical en xeneral.[104] Ante o crecente desprestixio da coalición social-liberal entre obreiros e traballadores, os bolxeviques pareceron cada vez máis a alternativa decidida a resolver rápidamente os problemas do país.[104] A falta de solucións para os problemas políticos, sociais e económicos levou a un clamor a favor dun cambio radical de Goberno nun ambiente de crise continua e crecente.[105] A imposibilidade de atallar a crise económica, sen acabar antes coa guerra, fixo que o desexo de paz se convertese en abrumador.[105] A ameaza alemá a Petrogrado, que acentuouse no outono, levou tamén ao Goberno a anunciar planes para enviar parte da guarnición da capital á fronte para defender a cidade e para evacuar ás principais industrias. Ambas medidas favoreceron aos radicais e partidarios de transferir o poder aos soviets e tachouse ao Goberno de planear unha contrarrevolución.[105] A crise económica, caracterizada por un aumento da inflación —os prezos case se cuadriplicaron entre xullo e outubro— e un alarmante desabastecemento na capital, tamén favoreceron o radicalismo político.[106] A finais de outubro, Petrogrado contaba con alimento unicamente para uns poucos días e o abastecemento era insuficiente. Os máis pobres volveron a enfrontarse ao fame.[106] A inflación acabou coas melloras salariais dos obreiros industriais, a produción caeu e para final de ano se estimaba que a metade das fábricas da cidade terían que pechar por falta de combustible e materias primas.[107] O sentimento de crise nacional veuse reforzado ademais polo gran aumento dos delitos e desordes públicos, moi aireados pola prensa; a percepción popular era a dun Goberno desbordado pola situación e un corpo policial —a milicia— insuficiente.[108] Os centos de miles de desertores que vagaban polo país no outono favoreceron os desordes e a impresión de crise social e política.[108] O afundimento da bolsa tralo errado golpe de Kornilov empobreceu a parte das clases medias e desatou o caos financeiro. O Goberno tiña cada vez máis dificultades para recadar impostos.[108] A axitación no campo e nas cidades creceu, así como as exixencias dos nacionalistas.[109] Esta situación de crise fomentou os debates sobre a necesidade de que o Goberno actuase e da posibilidade de que este fose substituído por outro.[109]

O Goberno foi derrocado con extrema facilidade polos bolxeviques, que instauraron o seu propio «Goberno provisional», o Sovnarkom, o 25 de outubroxul./ 7 de novembro de 1917greg. na coñecida como Revolución de Outubro.[110] A pesar de que o plan bolxevique para tomar o poder era coñecido desde varías semanas atrás, o Goberno, moi debilitado,[111] foi incapaz de impedilo.[110] Contaba para entón con escasas simpatías na capital e no campo e con aínda máis escasos defensores.[110] Trotski, o principal organizador da toma do poder polos bolxeviques, aproveitou o apoio das masas ao Soviet de Petrogrado para presentala como o traspaso de poder do Goberno Provisional aos soviets, non aos bolxeviques.[112] Consciente da importancia de ter o respaldo militar, asegurouse de controlar o Comité Militar Revolucionario da capital ao que, a súa vez, obedecía a guarnición de Petrogrado.[112] O 23 de outubroxul./ 5 de novembro de 1917greg. a gran maioría das unidades militares da capital expresaron o seu sometemento ao Comité Militar Revolucionario e os infrutuosos intentos de Kerenskii por desbaratar o golpe ao día seguinte serviron simplemente para que Trotski presentase o golpe como unha medida defensiva dos soviets, que tivo lugar con escasos enfrontamentos.[111]

Primeiros ministros do goberno provisional[editar | editar a fonte]

Asemblea Constituínte Rusa Revolución de Outubro Golpe de Kornolov Xornadas de Xullo Ofensiva de Kerenskii Crise de abril (1917) Revolución de Febreiro

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Basil (1984), p. 29
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Wade (1969), p. 5
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Ferro (1975), p. 90
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Wade (2000), p. 48
  5. 5,0 5,1 5,2 Kochan (1967), p. 183
  6. 6,0 6,1 6,2 Wade (2000), p. 53
  7. 7,0 7,1 Von Loewe (1967), p. 172
  8. 8,0 8,1 8,2 Ferro (1975), p. 93
  9. 9,0 9,1 9,2 Wade (1969), p. 6
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 Rabinowitch (1991), p. 29
  11. 11,0 11,1 Wade (2000), p. 54
  12. 12,0 12,1 12,2 Rabinowitch (1978), p. XXI
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 Basil (1984), p. 97
  14. Von Loewe (1967), p. 174
  15. 15,0 15,1 Mosse (1967), p. 104
  16. 16,0 16,1 16,2 Mosse (1967), p. 105
  17. Ferro (1975), p. 220
  18. Wade (2000), p. 55
  19. 19,0 19,1 Wade (2000), p. 67
  20. 20,0 20,1 Wade (2000), p. 71
  21. 21,0 21,1 21,2 21,3 21,4 Wade (2000), p. 72
  22. 22,0 22,1 22,2 Wade (2000), p. 80
  23. 23,0 23,1 23,2 Wade (2000), p. 84
  24. 24,0 24,1 24,2 Rabinowitch (1991), p. 49
  25. Mosse (1964), p. 415
  26. 26,0 26,1 26,2 Wade (2000), p. 100
  27. 27,0 27,1 27,2 27,3 Uldricks (1975), p. 617
  28. Mosse (1967), p. 106
  29. Ferro (1975), p. 335
  30. Pethybridge (1972), p. 134
  31. Pethybridge (1972), p. 135
  32. Pethybridge (1972), p. 160
  33. Pethybridge (1972), p. 162
  34. Uldricks (1975), p. 618
  35. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome pethybridge391
  36. Pethybridge (1972), p. 166
  37. 37,0 37,1 Pethybridge (1972), p. 174
  38. 38,0 38,1 Wade (2000), p. 287
  39. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome wade37
  40. 40,0 40,1 40,2 40,3 Wade (1968), p. 38
  41. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome basil73
  42. Wade (1968), p. 39
  43. Wade (1968), p. 40
  44. Basil (1984), p. 74
  45. Ferro (1975), p. 323
  46. Wade (1969), p. 60
  47. 47,0 47,1 Wade (1968), p. 41
  48. 48,0 48,1 Basil (1984), p. 81
  49. 49,0 49,1 49,2 Wade (2000), p. 172
  50. 50,0 50,1 Wade (1969), p. 62
  51. Ferro (1975), p. 333
  52. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome basil71
  53. 53,0 53,1 Wade (1968), p. 42
  54. 54,0 54,1 Wade (2000), p. 144
  55. 55,0 55,1 55,2 55,3 Wade (2000), p. 147
  56. Ferro (1975), p. 381
  57. Ferro (1975), p. 387
  58. 58,0 58,1 58,2 Basil (1984), p. 98
  59. Ferro (1975), p. 389
  60. 60,0 60,1 Wade (2000), p. 148
  61. Ferro (1975), p. 385
  62. 62,0 62,1 Ferro (1975), p. 391
  63. Basil (1984), p. 99
  64. 64,0 64,1 Wade (2000), p. 96
  65. 65,0 65,1 65,2 65,3 Wade (2000), p. 90
  66. 66,0 66,1 66,2 66,3 66,4 Uldricks (1975), p. 616
  67. 67,0 67,1 Ferro (1975), p. 347
  68. 68,0 68,1 68,2 Ferro (1975), p. 163
  69. Ferro (1975), p. 164
  70. 70,0 70,1 Wade (2000), p. 92
  71. Ferro (1975), p. 364
  72. Ferro (1975), p. 366
  73. 73,0 73,1 73,2 Ferro (1975), p. 349
  74. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome wade186
  75. 75,0 75,1 75,2 75,3 75,4 Wade (2000), p. 187
  76. 76,0 76,1 Ferro (1975), p. 361
  77. 77,0 77,1 77,2 Wade (2000), p. 188
  78. Ferro (1975), p. 352
  79. Wade (2000), p. 93
  80. 80,0 80,1 80,2 80,3 Pethybridge (1972), p. 107
  81. 81,0 81,1 81,2 Ferro (1975), p. 356
  82. Ferro (1975), p. 321
  83. Ferro (1975), p. 359
  84. Wade (1969), p. 7
  85. 85,0 85,1 Rabinowitch (1978), p. XXII
  86. 86,0 86,1 Wade (1969), p. 8
  87. 87,0 87,1 87,2 Rabinowitch (1978), p. XXIII
  88. 88,0 88,1 88,2 Rabinowitch (1991), p. 30
  89. 89,0 89,1 89,2 Wade (1969), p. 9
  90. Mosse (1964), p. 416
  91. 91,0 91,1 91,2 Rabinowitch (1978), p. XXV
  92. 92,0 92,1 Rabinowitch (1978), p. XXVI
  93. 93,0 93,1 Kochan (1967), p. 184
  94. Kochan (1967), p. 188
  95. Wade (1969), p. 13
  96. Wade (1969), p. 11
  97. 97,0 97,1 97,2 97,3 97,4 97,5 97,6 97,7 Wade (2000), p. 214
  98. 98,0 98,1 98,2 98,3 98,4 Basil (1984), p. 156
  99. 99,0 99,1 Anin (1967), p. 443
  100. 100,0 100,1 100,2 Wade (1969), p. 119
  101. 101,0 101,1 Mosse (1964), p. 417
  102. 102,0 102,1 102,2 102,3 102,4 Wade (1969), p. 121
  103. Basil (1984), p. 157
  104. 104,0 104,1 104,2 Wade (2000), p. 206
  105. 105,0 105,1 105,2 Wade (2000), p. 216
  106. 106,0 106,1 Wade (2000), p. 217
  107. Wade (2000), p. 218
  108. 108,0 108,1 108,2 Wade (2000), p. 220
  109. 109,0 109,1 Wade (2000), p. 221
  110. 110,0 110,1 110,2 Gill (1978), p. 241
  111. 111,0 111,1 Uldricks (1975), p. 622
  112. 112,0 112,1 Uldricks (1975), p. 621