Alejandro Pérez Lugín

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Alejandro Pérez Lugín
Pérez Lugín, Alejandro, 1870-1926 cropped.jpg
Nacemento22 de febreiro de 1870
 Madrid
Falecemento5 de setembro de 1926
 Acea de Ama
SoterradoCemiterio de Santo Amaro da Coruña
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade de Santiago de Compostela
Ocupaciónescritor, xornalista, director de cinema, guionista e correspondente de guerra
CónxuxeElvira Consuelo Sanz y Gómez
Coñecido/a porLa casa de la Troya
EstudosDereito
PremiosPremio Fastenrath
Alejandro Pérez Lugín firma.svg
editar datos en Wikidata ]

Alejandro Pérez Lugín, nado en Madrid o 22 de febreiro de 1870 e finado en Acea de Ama (O Burgo, Culleredo) o 5 de setembro de 1926, foi un xornalista, escritor e cineasta español.[1] En Madrid destacou como crítico taurino baixo o pseudónimo de Don Pío. A súa produción novelística localízase en dous ámbitos preferentes: Galicia e Andalucía. A súas obras máis coñecidas son as novelas La casa de la Troya e Currito de la Cruz. Estaba emparentado con Rosalía de Castro, xa que a súa avoa era irmá da nai de Rosalía.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

O seu nome completo era Alejandro María de las Mercedes Pedro Pérez García Lugín. Foi fillo de Antonio Pérez Serrano, natural de Cabra (Provincia de Córdoba), e de Maña Josefa del Carmen García Lugín y Castro, natural de Santiago de Compostela.[2] Dende 1883, a familia viviu en Santiago, onde os pais instalaron unha camisería, e a cuxa universidade asistiu para facer a carreira de Dereito. En 1888, tendo Alejandro dezaoito anos de idade, morreulle a nai. Durante a súa etapa universitaria comezou a colaborar en diversos diarios da cidade como El Pensamiento Gallego. Licenciouse en 1891.

Pérez Lugín co rei Afonso XIII.[3]

En 1893 regresou a Madrid, onde comezou a traballar para a Dirección Xeral dos Rexistros e o Notariado, en varios ministerios, e como representante dunha empresa de explosivos, que lle obrigou a percorrer España. Nunha destas viaxes, durante unha estancia en Valencia, coñeceu casualmente a Elvira Consuelo Sanz y Gómez, coa que contraeu matrimonio.

É coñecido sobre todo polos seus artigos periodísticos sobre o mundo taurino e pola súa novela Currito de la Cruz (1921) que tamén reflicte os seus coñecementos sobre o mundo da tauromaquia e foi moi popular nos anos seguintes á súa publicación. A novela foi levada ó cine en catro ocasións (1926, 1936, 1949 e 1965), a primeira destas dirixida polo mesmo Pérez Lugín e a segunda por Fernando Delgado de Lara.

Outra das súas novelas máis coñecidas é La casa de la Troya, con numerosísimas reedicións,[4] na cal recrea a vida dos estudantes da Universidade de Santiago de Compostela, levada tamén ó teatro, ó cine en cinco ocasións (1925, 1930, 1936, 1948 e 1959)[5] e á televisión (en 1960 e 1965). Traducida ao galego por Mercedes Pacheco Vázquez e publicada por Auga Editora en 2020.[6]

Lugín no seu escritorio.

Escribiu como articulista, crítico taurino, teatral e musical para moitos diarios: El Compostelano, Por Esos Mundos, Nuevo Mundo, Arte Taurino, El Correo, El Globo, Diario Universal, El Mundo, España Nueva, La Mañana, El Liberal, Heraldo de Madrid, La Libertad, Hoy, El Eco de Santiago e La Voz de Galicia. Foi especialmente coñecido polo seu traballo para La Tribuna e enviado especial á Guerra de Marrocos por El Debate.[7]

Dúas obras súas foron publicadas tras a súa morte: Arminda Moscoso, novela que se sitúa en Galicia e foi ordenada e ampliada polo xurista Alfredo García Ramos e publicada en Madrid en 1928,[8] ordenada e rematada polo seu amigo Alfredo García Ramos. Lugín deixou tamén sen rematar La virgen del Rocio ya entró en Triana, que foi continuada por Manuel Siurot, baixo o pseudónimo de José Andrés Vázquez, e publicada en 1929.[9]

Foi declarado fillo adoptivo de Santiago de Compostela[10] e de Sevilla. Está soterrado no Cemiterio de Santo Amaro da Coruña, baixo unha escultura feita por Bonome. Deixou un pequeno legado para que a Asociación da Prensa da Coruña creara un premio de xornalismo que debía concederse anualmente.[11] A cidade da Coruña dedicoulle o nome dunha rúa.

Obras[editar | editar a fonte]

Adaptación teatral de La casa de la Troya e Currito de la Cruz.[12]
  • El torero artista. Rafael Gómez (“Gallito”) (Apuntes para la historia), Madrid, Biblioteca Renacimiento (1911).
  • De Titta Ruffo a la Fons, pasando por Machaquito. Notas de un repórter, Madrid, Librería de los Sucesores de Hernando (1912).
  • ¡¡¡Ki ki ri kí!!! Los “gallos”, sus rivales y “su” prensa, Madrid, Librería de la Viuda de Pueyo (1914).
  • La casa de la Troya. Estudiantina, Madrid, Librería de la Viuda de Pueyo (1915).[a]
  • La Amiga del Rey. Las Tiples. Romanones. La Vicaría... (Notas de un repórter), Madrid, Librería de la Viuda de Pueyo (1917).
  • Currito de la Cruz. Madrid, Librería de los Sucesores de Hernando, 2 tomos (1921).[b]
  • La corredoira y la rúa, Madrid, Alejandro Pueyo (1922).
Póstumas
  • Arminda Moscoso, Madrid, Librería y Casa Editorial Hernando (1928).[c]
  • La virgen del Rocio ya entró en Triana, Madrid, Pueyo (1929).[d]
  • Obras completas, Madrid, Fax (1945). Con prólogo de Alejandro Barreiro Noya.[e]

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Pérez Lugín a cabalo. 
La casa de la Troya, 65ª ed.[13] 
La corredoira y la rúa, 4ª ed. 
Arminda Moscoso, 1928. 

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Incluída en 1991 na Biblioteca 114 (volumes 9 e 10). Traducida ao galego en 2020.
  2. Publicado tamén en El Debate, do 26 de xuño de 1921 ao 4 de decembro de 1921.
  3. Novela incompleta, ordenada e ampliada polo xurista Alfredo García Ramos.
  4. Quedou sen rematar e foi continuada por Manuel Siurot, baixo o pseudónimo de José Andrés Vázquez.
  5. Hai outra edición das obras completas, tamén en Madrid, Fax, de 1953.
Referencias

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]