Acordos de Oslo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Rabin, Clinton e Arafat (de esquerda a dereita).

Os Acordos de Oslo, oficialmente chamada Declaración de Principios, acadáronse en Oslo o 20 de agosto de 1993 e asinárono oficialmente, en Washington o 13 de setembro de 1993, Mahmoud Abbas en representación da Organización de Liberación de Palestina, Shimon Peres por Israel, Warren Christopher polos Estados Unidos e Andrei Kozyrev por Rusia e coa presenza do presidente dos Estados Unidos Bill Clinton, o primeiro ministro israelí Yitzhak Rabin e o líder da OLP Yasser Arafat.

Os acordos de Oslo culminaron unha serie de acordos secretos e públicos celebrados dende a Conferencia de Madrid de 1991 e negociación entre o goberno israelí e a OLP en 1993 como parte dun proceso de paz que intentaba resolver o conflito palestino-israelí.
O Acordo de Cisxordania e Gaza, coñecido como de Oslo 2 ou de Taba asinouse o 28 de setembro de 1995 e outorgaba aos palestinos o autogoberno sobre 450 vilas.

A pesar das esperanzas postas nos acordos e na promesa da normalización das relacións entre o mundo árabe, o conflito non se resolveu.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]




Parte da serie sobre a
Autoridade Nacional Palestina
Palestinian National Authority COA.svg