All American Racers

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Eagle
Nome completo All American Racers
Bandeira Estados Unidos de América Estados Unidos
Baseada en Santa Ana, California, Estados Unidos
Tempadas en activo 3 (1966-1968)
Número de pilotos Flag of the United States.svg Dan Gurney
Flag of the United States.svg Phil Hill
Flag of the United States.svg Bob Bondurant
Flag of the United States.svg Richie Ginther
Flag of New Zealand.svg Bruce McLaren
Italia Ludovico Scarfiotti
Flag of Canada.svg Al Pease
Debut Gran Premio de Bélxica de 1966
Carreiras 28
Campionatos de Construtores 0
Campionatos de Pilotos 0
Vitorias 1
Pole positions 0
Voltas Rápidas 2
Puntos totais 17
Derradeiro GP Gran Premio de México de 1968

All American Racers é un equipo de automobilismo e un construtor estadounidense con sede en Santa Ana, California.[1] Fundado por Dan Gurney e Carroll Shelby en 1964, All American Racers participou inicialmente en carreiras americanas de coches deportivos e carreiras de Champ Car, así como en carreiras de Fórmula 1 baixo o nome de Eagle. O equipo de Fórmula Un, con sé en Gran Bretaña, que usaba motores de fabricación británica Weslake, foi chamado Anglo American Racers. Baixo o director de equipo, Bill Dunne, establecéronse en Rye, East Sussex.[2] O equipo estaba á beira da planta de desenvolvemento de motores de Harry Weslake e a oitocentos metros da fábrica de coches Elva.[3] Participaron en 28 Grandes Premios, cun total de 34 coches.

Os primeiros Eagles foron creados despois da participación de AAR nas 500 Millas de Indianápolis de 1965 cun Lotus 38 patrocinado por Goodyear e Gurney recrutara ao anterior deseñador de Lotus Len Terry para desenvolver o seu propio automóbil para 1966. O resultado foi o Eagle T2G con motor Ford que foi co desenvolvido co Eagle T1G para a Fórmula 1. Saíron da Fórmula Un en 1968 para concéntrase na Champ Car, Eagle volveu ás carreiras de autos deportivos na década de 1980, en asociación con Toyota desenvolveron o Celica e logo os seus prototipos deportivos para o Campionato Camel GT.

A compañía construíu o DeltaWing deseñado por Ben Bowlby para o equipo Highcroft Racing que participou nas 24 Horas de Le Mans de 2012.

Fórmula 1[editar | editar a fonte]

Un coche USAC Eagle T2G', esencialmente idéntico ao Fórmula Un T1G agás das especificacións da suspensión e do motor.

Co fin de participar nas carreiras de Fórmula 1, Gurney fundou Anglo American Racers. O Eagle T1G, impulsado por un obsoleto motor Coventry Climax, debutou no Gran Premio de Bélxica de 1966 e logrou os seus primeiros puntos cun quinto lugar, tres semanas máis tarde, no Gran Premio de Francia. En 1967 fichouse a Richie Ginther como segundo piloto. O motor Climax foi substituído por un novo Weslake V12 de 3 litros deseñado por Aubrey Woods, e construído en Gran Bretaña por Harry Weslake. En Spa-Francorchamps en xuño dese mesmo ano Gurney conseguiu unha vitoria, a primeira vitoria para "All-American" nun Gran Premio desde Jimmy Murphy en 1921. Excluíndo as 500 Millas de Indianápolis, este é o único triunfo dun coche de EE.UU. na Fórmula Un.

O Eagle-Weslake foi un coche fermoso e eficiente, un dos cales foi construído nunha exótica aliaxe de titanio. O Eagle foi deseñado para facer que Gurney, un home de gran estatura, encaixara comodamente nel, cun motor V12 que era suave e potente. Gurney quedouse sen diñeiro en 1968 e a finais do ano regresou aos Estados Unidos para concentrar os seus esforzos no máis exitoso programa da Indycar, no que Bobby Unser gañara as 500 Millas de Indianápolis 500 e o Campionato Indycar de 1968.

O Eagle-Weslake de 1967 aínda se 'utiliza' virtualmente: é un dos coches máis populares na simulación de carreiras Grand Prix Legends.

USAC e CART Champ Car[editar | editar a fonte]

O Eagle quedou no 6º posto nas 500 Millas de Indianápolis de 1969 pilotado por Joe Leonard

Durante os anos da USAC, o chasis Eagle tivo moito éxito a finais dos anos 1960 e 1970, sobre todo co piloto Bobby Unser. Os Eagles gañaron 51 carreiras da Champ Car, incluídas as Indy 500 de 1968 e 1975 gañadas por Unser e a carreira de 1973, gañada por Gordon Johncock. O equipo All American Racers estivo inactivo en monoprazas de 1987 a 1995 e regresou de novo en 1996 ca construción do seu propio chasis e usando novos motores de Toyota. Pero, este novo esforzo, foi un fracaso, nunca gañaron unha carreira e só remataron entre os dez primeiros ocasionalmente. O equipo deixou a competición logo da tempada CART de 1999.

Pilotos CART[editar | editar a fonte]

IMSA GT[editar | editar a fonte]

O equipo de Gurney foi contratado por Toyota en 1983 para entrar no Campionato IMSA GT cuns especialmente modificados Toyota Celicas.

En 1988, o equipo trasladouse á categoría GTP con dous chasis modificados do Toyota 88C do Grupo C.

AAR logrou o seu maior éxito na competición co GTP Eagle MkIII, presentado en 1991. O MkIII gañou 21 das 27 carreiras nas que se presentou, un dominio tal, que finalmente levou a culpa do colapso da serie GTP.[4][5]

Trans-Am[editar | editar a fonte]

AAR creou unha versión especial para a Trans-Am Series do Plymouth Barracuda, correu na tempada de 1970 da Trans-Am, cos pilotos Dan Gurney e Swede Savage.[6] En 1970 ofrecéuselle unha homologación para producir unha edición especial.[7]

Resultados Completos na Fórmula Un[editar | editar a fonte]

(Chave) As carreiras en negra indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

Anglo American Racers[editar | editar a fonte]

Ano Chasis Motor(es) TPneu. Pilotos 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Puntos Pos.
1966 Eagle T1G Climax L4
Weslake V12
G MON BEL FRA GBR NED ALE ITA USA MEX 4
Flag of the United States.svg Dan Gurney Ret 5 Ret Ret 7 Ret Ret 5
Flag of the United States.svg Phil Hill NSC
Flag of the United States.svg Bob Bondurant DSC Ret
1967 Eagle T1G Weslake V12 G RSA MON NED BEL FRA GBR ALE CAN ITA USA MEX 13
Flag of the United States.svg Dan Gurney Ret Ret Ret 1 Ret Ret Ret 3 Ret Ret Ret
Flag of the United States.svg Richie Ginther NSC
Flag of New Zealand.svg Bruce McLaren Ret Ret Ret
Italia Ludovico Scarfiotti Ret
1968 Eagle T1G
McLaren M7A
Weslake motor V12
Ford V8
G RSA ESP MON BEL NED FRA GBR ALE ITA CAN USA MEX 0[8] 12º
Flag of the United States.svg Dan Gurney Ret Ret Ret Ret 9 Ret Ret 4 Ret

Equipos non oficiais[editar | editar a fonte]

Ano Equipo Chasis Motor Pneu. Pilotos 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12
1967 Castrol Oils Ltd. Eagle T1G Climax S4  ? RSA MON NED BEL FRA GBR ALE CAN ITA USA MEX
Flag of Canada.svg Al Pease NC
1968 Castrol Oils Ltd. Eagle T1G Climax S4  ? RSA ESP MON BEL NED FRA GBR ALE ITA CAN USA MEX
Flag of Canada.svg Al Pease NTS
1969 John Maryon Eagle T1G Climax S4  ? RSA ESP MON NED FRA GBR ALE ITA CAN USA MEX
Flag of Canada.svg Al Pease DSC

Referencias[editar | editar a fonte]

  1. http://allamericanracers.com/gurney_grand-prix/eagle_f1-story.html
  2. Competition Press & Autoweek, March 26, 1966, Page 3.
  3. Competition Press & Autoweek, April 23, 1966, Page 6.
  4. Toyota Eagle MkIII, Mulsanne's Corner
  5. Eagle MkIII GTP, quoted from RACER magazine
  6. "Trans Am - The Early Years of American Sedan Racing". February 2009. Arquivado do orixinal o January 25, 2013. http://www.carcraft.com/thehistoryof/trans_am_racing_early_years/viewall.html. Consultado o January 25, 2013.
  7. "AAR ‘Cuda". Mopar Muscle Cars. January 27, 2011. http://www.stockmopar.com/aar-cuda.html. Consultado o January 25, 2013.
  8. O 4º posto no Gran Premio dos Estados Unidos de 1968 anotouse nun McLaren-Ford, polo tanto, os puntos non contan para os puntos totais de Eagle-Weslake.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]