Trilladeira nival

Trilladeira nival
Chionomys nivalis Charles Frédéric Martins (pt) 1842
Instancia de taxon  Nome curto C. nivalis
Conservación
Especie pouco preocupante
Clasificación taxonómica
Categoría taxonómica especie
Taxon superior Chionomys
Reino Animalia Filo Chordata Clase Mammalia Orde Rodentia Suborde Myomorpha Superfamilia Muroidea Familia Cricetidae Subfamilia Arvicolinae Xénero Chionomys Especie Ch. nivalis
Sinonimia abulensis, (Agacino, 1936) aleco, Paspalev, Martino e Peshev, 1952 alpinus, (Wagner, 1843) appenninicus, (Dal Piaz, 1929) aquitanius, (Miller, 1908) cedrorum, Spitzenberger, 1973 dementievi, (Heptner, 1939) hermonis, (Miller, 1908) lebruni, (Crespon, 1844) leucurus, (Gerbe, 1852) loginovi, (Ognev, 1950) malyi, (Bolkay, 1925) mirhanreini, (Schäfer, 1935) nivicola, (Schinz, 1845) olympius, (Neuhäuser, 1936) petrophilus, (Wagner, 1853) pontius, (Miller, 1908) radnensis, (Ehik, 1942) satunini, (Shidlovsky, 1919) spitzenbergerae, Nadachowski, 1990 trialeticus, (Shidlovsky, 1919) ulpius, (Miller, 1908) wagneri, Martino, 1940
Códigos e identificadores Freebase /m/02vsdmj ITIS 632823 OTT 472722 UICN 4659
Wikidata C:Commons

A trilladeira nival (Chionomys nivalis) é unha especie de roedor da familia Cricetidae. Tradicionalmente incluíase no xénero Microtus, mais estudos recentes, xenéticos e morfolóxicos avalan a súa inclusión no xénero Chionomys.

Descrición

É un dos arvicolinos de maior tamaño, de 92 a 140 mm e de 35 a 70 gr de peso. O seu pelame ten unha tonalidade, bastante uniforme, de cor agrisada con tons pardos, rexión ventral de cor branca e os pés e a cola son monocolor, xeralmente esbrancuxados.

Distribución

Habita as zonas montañosas dende o suroeste europeo até o sueste asiático. En Europa atópase nos grandes macizos montañosos, Alpes, Montes Tatra, Cárpatos, Balcáns e Cáucaso. Na Península Ibérica ocupa as principais zonas montañosas, aínda que a súa presenza non está confirmada en Portugal. En España ocupa a meirande parte dos Pireneos, chegando polo leste até Xirona, no norte peninsular aparece nas montañas galegas de Lugo e a serra dos Ancares, Picos de Europa, case toda a Cornixa Cantábrica e o País Vasco. Cara ao sur está presente na serra Cebollera e na serra de la Demanda (A Rioxa, Soria), nas serras de Gredos e Guadarrama, (Comunidade de Madrid e Guadalaxara) e en Sierra Nevada.

Hábitat

Especie moi adaptada á vida en zonas con acumulacións rochosas estables e zonas de alta montaña (1.000-4.700 m de altitude). É moi rara en altitudes menores. É máis común onde as moreas de pedras e rochas son máis frecuentes, sendo máis escaso nas matogueiras e zonas boscosas.

Son basicamente herbívoros e oportunistas, debido ás restricións tróficas das zonas onde habitan e complementan a súa dieta con insectos, pequenos invertebrados e crías doutros micromamíferos. Almacenan alimentos para o inverno.

A idade reprodutora, en relación con outros roedores, é relativamente tardía, teñen menores camadas e unha elevada taxa de supervivencia xuvenil.

Ameazas

A principal ameaza derívase do escaso número de colonias, do seu pequeno tamaño e da escasa ou nula conectividade entre colonias.

Notas

• Chionomys nivalis, en Wilson, D. E. & Reeder, D. M. (editors). 2005. Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed).(en inglés) Consultado o 9 de outubro de 2018.
• Chionomys nivalis no Atlas da biodiversidade do Ministerio de Medio Ambiente (MMA). (en castelán) Consultado o 9 de outubro de 2018.
• Status de conservación: Amori, G., Hutterer, R., Krystufek, B., Yigit, N., Mitsani, G. & Muñoz, L. J. P. 2008. Chionomys nivalis. En: IUCN 2009. IUCN Red List of Threatened Species. Versión 2009.1. IUCN Rede List (NT). Consultado o 14 de febreiro de 2010.