Netilmicina

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Netilmicina.
Nome IUPAC: (2R,3R,4R,5R)-​2-​{[(1S,2S,3R,4S,6R)-​4-​amino-​3-​{[(2S,3R)-​3-​amino-​6-​(aminometil)-​3,4-​dihidro-2H-​piran-​2-​il]oxi}-​6-​(etilamino)-​2-​hidroxiciclohexil]oxi}-​5-​metil-​4-​(metilamino)oxano-​3,5-diol.

A netilmicina é un antibiótico de amplo espectro que pertence á familia dos aminoglicósidos, utilizado xeralmente en forma de sulfato de netilmicina. É un antibiótico semisintético derivado da sisomicina, a cal é producida pola bacteria Micromonospora inyoensis, polo que a netilmicina se pode denominar tamén 1-N-etil-sisomicina [1].

Actúa uníndose á subunidade de 30 S do ribosoma e ao ARNr de 16 S, o que interfire coa formación do complexo de iniciación co ARNm e impide a síntese correcta das proteínas[2].

Este fármaco non se absorbe polo tracto dixestivo, polo que se administra en forma de infusión ou inxectable.

A netilmicina é activa contra moitos bacilos gramnegativos que son resistentes á xentamicina, aínda que é menos activa contra a Pseudomonas aeruginosa do que a tobramicina.

Indicacións[editar | editar a fonte]

A netilmicina está indicada en casos de infección urinaria ou infección sistémica potencialmente fatal, especialmente as causadas por organismos resistentes á xentamicina, e en pacientes cunha función renal normal. Normalmente indícanse de 4 a 6 mg/kg por día repartidos en tres doses iguais cada 8 horas ou en dúas doses cada 12 horas. En infeccións potencialmente fatais e graves, pode chegarse ata 7,5 mg/kg cada día pero se debe reducir a 6 mg/kg/día tan axiña como estea clinicamente indicado, polo xeral dentro das primeiras 48 horas.

Efectos adversos[editar | editar a fonte]

En doentes con insuficiencia renal, ou deshidratados ou cando se administra en doses superiores ás recomendadas ou por un tempo moi prolongado, poden aparecer, ototoxicidade,[3] nefrotoxicidade ou neurotoxicidade, xeralmente reversibles ao suspender o tratamento. A administración conxunta de furosemida, ácido etacrínico ou o uso previo doutros aminoglicósidos son factores de risco para a ototoxicidade. A dose debe axustarse se o paciente experimenta variacións na súa función renal.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Noone P. Sisomicin, netilmicin and dibekacin. A review of their antibacterial activity and therapeutic use. PubMed
  2. Drug Bank Database
  3. The Vestibular Disorders Association Ototoxicity (en inglés). Último acceso 21 de outubro de 2011.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

  • Hemsworth S, Nunn A, Selwood K, Osborne C, Jones A, Pizer B (2005). "Once-daily netilmicin for neutropenic pyrexia in paediatric oncology.". Acta Paediatr 94 (3): 268–74. PMID 16028643. doi:10.1080/08035250510025923. 
  • Klingenberg C, Småbrekke L, Lier T, Flaegstad T (2004). "Validation of a simplified netilmicin dosage regimen in infants.". Scand J Infect Dis 36 (6-7): 474–9. PMID 15307571. doi:10.1080/00365540410020613. 
  • Brooks J, Marlow N, Reeves B, Millar M (2004). "Use of once-daily netilmicin to treat infants with suspected sepsis in a neonatal intensive care unit.". Biol Neonate 86 (3): 170–5. PMID 15237240. doi:10.1159/000079423.