Hierápolis

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Hierápolis-Pamukkale
Hierapolis teatr3 RB.jpg
Teatro romano de Hierápolis
[[Ficheiro:
Hierápolis en Turquía
Hierápolis
Hierápolis
|300px]]
Patrimonio da Humanidade - UNESCO
PaísTurquía Turquía
Localización37°55′23″N 29°07′26″L / 37.92306, -29.12389
TipoMixto
CriteriosIII, IV, VII
Inscrición1988 (12ª Sesión)
Rexión da UNESCOEuropa e América do Norte
Identificador485

Hierapolis /ˌhəræpəls/ (grego antigo: Ἱεράπολις,lit. "Cidade santa") foi unha antiga cidade situada nun manancial de augas termais na Frixia clásica no suroeste de Anatolia. As súas ruínas están ao carón da moderna Pamukkale en Turquía e actualmente forman parte dun museo arqueolóxico designado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

As fontes termais utilízanse como spa desde o século II a.C, moitos clientes se retiraron ou morreron alí. A gran necrópole está chea de sarcófagos, o máis famoso o de Marcus Aurelius Ammianos, ten un relevo que representa o primeiro exemplo coñecido dunha manivela e un mecanismo de biela.

Parte do sitio arqueolóxico de Hierapolis

Os grandes baños construíronse con grandes bloques de pedra sen usar cemento e consistían en varias seccións pechadas ou abertas unidas entre elas. Hai nichos profundos na sección interior, [Cómpre clarificar] incluíndo os baños, a biblioteca e gymnasium.

Xeografía[editar | editar a fonte]

Hierapolis está situada no val do río Büyük Menderes (o Meandro clásico) adxacente ás modernas cidades turcas de Pamukkale e Denizli. Atópase na rexión interna turca do Exeo, que ten un clima templado durante a maior parte do ano.

Historia[editar | editar a fonte]

Tumbas dunha das necrópoles. Atópanse rodeadas de cal. A mesma que forma as estruturas de Pamukkale.

Antiga Hieropolis[editar | editar a fonte]

Só sábense algúns feitos históricos sobre a orixe da cidade. Non se atoparon rastros da presenza de hititas ou persas. Os frixios construíron un templo, probablemente na primeira metade do século VII a.C. Este templo, usado orixinalmente polos cidadáns da veciña cidade de Laodicea, máis tarde formaría o centro de Hierápolis.

Moeda de Eumenes II

Hierapolis fundouse como un balneario termal no inicio do século II a.C. no ámbito do Imperio Seléucida. Antíoco o Grande enviou 2.000 familias xudéas a Lidia e Frixia desde Babilonia e Mesopotamia, máis tarde uníronse outras máis de Xudea. A congregación xudea creceu en Hierápolis e estimada en ata 50.000 habitantes no ano 62.[1]

A cidade expandíuse co botín da Batalla de Magnesia no 190 a.C onde Antíoco el Grande foi derrotado polo aliado de Roma Eumenes II, rei de Pérgamo. Tralo Tratado de Apamea que acabou coa guerra siria, Eumenes anexou gran parte de Asia Menor, incluíndo Hierápolis.

Hierapolis converteuse nun centro de curación onde os antigos médicos usaron as fontes termais como tratamento para os seus pacientes. A cidade comezou a a acuñar moedas de bronce no século II a.C. Estas moedas danlle o nome Hieropolis. Aínda non está claro se este nome se refería ao templo orixinal ( ἱερόν, "hieron") ou na honra a Hiera, a esposa de Télefo, fillo de Hércules e a princesa Misia Auge, o suposto fundador da Dinastía atálida de Pérgamo. Este nome converteuse en Hierapolis ("cidade santa"),[2] segundo o xeógrafo bizantino Stephanus debido á súa gran cantidade de templos.[Cómpre referencia]

Hierapolis romana[editar | editar a fonte]

No 133 a.C, cando morreu Attalus III, legou o seu reino a Roma. Hierápolis pasou a formar parte da provincia romana de Asia romana. No ano 17, durante o mandato do emperador Tiberio, un terremoto destruíu a cidade.

A través da influencia do apóstolo cristián Paulo, construíuse aquí unha igrexa mentres estaba en Éfeso.[3] O apóstolo cristián Filipe pasou os últimos anos da súa vida aquí.[4] Crese que o Martyrium da cidade construíuse sobre o lugar onde Filipe foi crucificado no ano 80. Tamén se dixo que as súas fillas actuaron como profetisas na rexión.[5][6]

No ano 60, durante o mandato de Nerón, un terremoto aínda máis grave deixou a cidade completamente en ruínas. Posteriormente, a cidade foi reconstruída no estilo romano con apoio financeiro imperial. Foi durante este período que a cidade acadou a súa forma actual. O teatro foi construído en 129 para unha visita do emperador Adriano. Foi renovado baixo Septimius Severus (193-211). Cando Caracalla visitou a cidade en 215, el concedeu o moi cobizado título de "neocoros" sobre el, segundo a cidade certos privilexios e o dereito do santuario. Esta era a idade de ouro de Hierápolis. Miles de persoas beneficiáronse das propiedades medicinales das fontes termais. Iniciáronse novos proxectos de construción: dous baños romanos, un ximnasio, varios templos, unha rúa principal cunha columnata e unha fonte na fonte termal. Hierapolis converteuse nunha das cidades máis prominentes do Imperio Romano nos campos das artes, a filosofía eo comercio. A cidade creceu a 100.000 habitantes e fíxose rica. Durante a súa campaña contra o Sassanid en 370, o emperador Valens fixo a última visita imperial á cidade.

Durante o século IV, os cristiáns encheron a Praza de Plutón (unha plutonión) con pedras, o que suxire que o cristianismo converteuse na relixión dominante e comezou a desprazar outras relixións na zona. Orixinalmente, unha vea de Frigia Pacatiana, o reino de Ramsay, Cidades e Obispados de Frigia (Oxford, 1895-1897) o emperador bizantino Justiniano levantou o [ [bispo de Hierapolis]] ao rango metropolitano no 531. Os baños romanos transformáronse nunha basílica cristiá. Durante o período bizantino, a cidade continuou floreciendo e tamén permaneceu como un centro importante para o cristianismo.



Colapsou logo dun terremoto durante o reinado de Tiberio no ano 17. A cidade reconstruíuse e tivo transformacións significativas nos séculos II e III que fixeronlle perder todo o seu antigo caracter helenístico para converterse nunha típica cidade romana. Nese período, converteuse nun importante centro de descanso estival para os nobres de todo o Imperio, atraidos polas augas termais. Posteriormente baixo o dominio bizantino, caeu no poder dos selxúcidas no 1210 baixo Giyasettin Keyhusrev. Foi completamente destruída por un terremoto en 1354.


Notas[editar | editar a fonte]

  1. Padfield.com. "Jewish Congregation in Hierapolis".
  2. Kevin M. Miller (xullo de 1985). "Apollo Lairbenos". Numen 32 (1): 46–70. JSTOR 3269962. doi:10.1163/156852785X00157. 
  3. Colossians 4:13.
  4. Papias. Early Christian Writings Arquivado 2015-09-24 en Wayback Machine..
  5. "NPNF2-01. Eusebius Pamphilius: Church History, Life of Constantine, Oration in Praise of Constantine - Christian Classics Ethereal Library". www.ccel.org. Arquivado dende o orixinal o 4 de maio de 2018. Consultado o 4 de maio de 2018. 
  6. "NPNF2-01. Eusebius Pamphilius: Church History, Life of Constantine, Oration in Praise of Constantine - Christian Classics Ethereal Library". www.ccel.org. Arquivado dende o orixinal o 14 de outubro de 2017. Consultado o 4 May 2018. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]