Castro de Borneiro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Coordenadas: 43°11′41″N 8°57′10″O / 43.19472, -8.95278

Castro de Borneiro
Castro de borneiro 01.jpg
Parroquia Borneiro
Concello Cabana de Bergantiños
Provincia A Coruña
Comunidade autónoma Galicia
Cronoloxía
Datas de ocupación séc. -VI a.C. a século I d.C.
Data da descuberta 1924
Períodos de escavación Anos 30
Anos 70
Anos 80
Estado actual Escavado parcialmente e consolidado. Visita libre
Extensión estimada ? ha.
Véxase tamén
Castros de Galicia

O Castro de Borneiro é un castro galaico datado a finais da Idade de Bronce, pertencente á coñecida como Cultura castrexa, tamén coñecido como A Cibdá. Sitúase na parroquia de Borneiro (Cabana de Bergantiños), a 500 metros da estrada LC-430 de Ponteceso a Baio. A poucos quilómetros está o famoso dolmen de Dombate. O poboado castrexo ten sido obxecto de escavacións arqueolóxicas e traballos de consolidación que permiten a súa visita. Foi catalogado como Ben de Interese Cultural en 2011[1]

Descrición[editar | editar a fonte]

Foi o primeiro castro en ser datado cientificamente co método do carbono-14 en Galicia. Estivo habitado entre os séculos VI a.c. e o I d.c. Nel non se observaron sinais de romanización. A súa localización é un tanto atípica, nunha ladeira orientada ao leste que baixa cara a un regato, a unha altura de 200 metros.

Foi descuberto en 1924 polo xeógrafo Isidro Parga Pondal e Ciriaco Pérez Bustamante, e comezouse a escavar na década de 1930 por Sebastián González García-Paz. Na década de 1970 retomou as escavacións Jorge Juan Eiroa, e xa na década de 1980 leváronse a cabo as escavacións mais senlleiras por parte de Ana Romero Masiá. Na actualidade presenta escavados un total de 36 construcións -case as tres cuartas partes da súa extensión total-. As vivendas son circulares e cuadrangulares coas esquinas redondeadas, de gran tamaño en comparación coas doutros xacementos.

Atopáronse múltiples fragmentos de cerámica indíxena, útiles de bronce e ferro, muíños de pedra, fusaiolas, fíbulas, moldes de fundición ou contas de vidro, hoxe en día expostos no Museo Arqueolóxico e Histórico da Coruña.

A acrópole está rodeada por un foxo e dous muros defensivos en todo o seu perímetro, excepto no lado leste onde a acentuada pendente do terreo actúa como defensa natural, cunha extensión de 90 metros de longo por 55 de largo.

Ademais do recinto principal hai unha zona coñecida como o Barrio Extramuros, no lado leste, coincidindo ca entrada principal do poboado. É un conxunto formado por unha gran casa ovalada, dúas fontes con desaugadoiro e un forno circular que debeu estar cuberto cunha bóveda.

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "RELACIÓN DE BENS DE INTERESE CULTURAL EN GALICIA" (PDF). Xunta de Galicia. Consellaría de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. Consultado o 2016-08-23. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]