Adonis (poeta)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ali Ahmad Said Esber
Adonis Cracow Poland May12 2011 Fot Mariusz Kubik 08.JPG
Adonis en Cracovia no 2011
AlcumeAdonis
Nacemento1 de xaneiro de 1930
 Al-Qassabin, Latakia, Siria
NacionalidadeSiria, República Siria, Alauíta, Líbano e First Syrian Republic
RelixiónIslam, non-denominational Muslim e antirreligião
Alma máterUniversidade de Damasco e Universidade San Xosé
Ocupaciónpoeta, escritor, tradutor, xornalista, profesor universitario, especialista en literatura e crítico literario
CónxuxeKhalida‏ Saeed
XénerosPoesía
PremiosPrémio Bjørnson, America Award in Literature, Janus Pannonius International Poetry Prize, Premio Max Jacob, honorary doctor of the University of Rennes 2, Prêmio Goethe, Goethe Medal, Premio Nonino, Commandeur des Arts et des Lettres‎, PEN Award for Poetry in Translation, Prémio PEN/Nabokov, Al Owais Award, International Nazim Hikmet Poetry Award, Mondello Prize, Grinzane Cavour Prize, Flaiano Prize, Stig Dagerman Prize, Prince Pierre Award, Erich-Maria-Remarque Peace Prize e Golden Wreath
Premio Goethe 2011
editar datos en Wikidata ]

Ali Ahmad Said Esber (transliteración do seu nome árabe علي أحمد سعيد إسبر), nado en Al-Qassabin (Latakia, Siria) o 1 de xaneiro de 1930,[1] coñecido polo pseudónimo Adonis o Adunis,​ é un poeta, político e profesor francés de orixe siria. Desenvolveu un amplo labor poético ó longo da súa traxectorio, tendo publicados máis de vinte poemarios en lingua árabe. Viviu en Siria, o Líbano e Francia segundo as circunstancias forzábano a fuxir. A día de hoxe é considerado o poeta máis importante en lingua árabe vivo, amais de ser un dos poucos expoñentes do modernismo árabe inda vivo. Malia ser recoñecido mundialmente e un dos máis repetidos candidatos ó premio Nobel de Literatura,[2][3] os seus ideais ateos e mais comunistas provocaron un forte rexeitamento cara á súa persoa en moitos círculos, especialmente entre os gobernos árabes máis integristas (quen prohibiron a súa obra, coma en Irán ou Marrocos).

Traxectoria[editar | editar a fonte]

O seu pai era un labrego dunha comunidade alauita xií que lle aprendeu poemas clásicos en árabe e o Corán enteiro. Ao cumprir dezasete anos, tivo a oportunidade de recitar un poema da súa produción fronte ao daquela presidente de Siria, de xira pola rexión. Fondamente impactado, o presidente ofertoulle o premio que el quixese, ao que o mozo respondeu que quería ir á escola.

Tralos seus exitosos estudos ingresa na Universidade de Damasco, onde se licenza en Filosofía no 1954. Nesta época comeza a empregar o seu pseudónimo de Adonis (segundo el conta por mor de que as revistas non lle aceptaban os seus poemas baixo o seu nome real, daquela o agochou xusto despois de ler o famoso mito grego) e a achegarse ó ateísmo e ó comunismo.

Exilio[editar | editar a fonte]

Ao ano seguinte pasou seis meses en prisión por ser parte do Partido Socialista Nacionalista Sirio.[4] Trala súa ceiba, marchou ao Líbano, onde fundou xunto con outros poetas a revista de poesía Shi'r.[3] Recibiu unha bolsa de estudo entre 1960-61 en París, o que lle permitiu falar un francés fluído. Comezou a impartir clases na Universidade de Beirut, da que foi catedrático de Literatura Árabe de 1970 a 1985, se ben polo 1980 xa emigrara a París para fuxir da Guerra civil libanesa. Á súa chegada a Francia xa acadara fama abonda, polo que impartiu clases na Sorbona de Literatura Árabe ata se retirar para se adicar en exclusividade a compór poemas, ensaios e traducir.

Na actualidade vive no barrio da Defensa, o distrito financeiro parisiense, sendo un persoeiro fortemente activo na vida cultural da cidade e da clase intelectual mundial. Fixo declaracións en contra da Revolución Árabe por considerala reaccionaria baixo o seu falso discurso democrático e realiza conferencias e viaxes polo mundo. É considerado un dos grandes poetas árabes. especialmnete, dende a morte do palestino Mahmud Darwich.[5]

O 11 de xuño do 2014 recitou na Cidade da Cultura de Galicia canda a Yolanda Castaño.[4]

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

  • 1961, Premio da revista Shi'r
  • 1968, Premio dos Amigos do Libro (Beirut)
  • 1971, Syria-Lebanon Award of the International Poetry Forum (Pittsburgh)
  • 1974, Premio Nacional de Poesía (Beirut)
  • 1983, Membro da Academia Mallarmé
  • 1983, Officier des Arts et des Lettres (Francia)
  • 1984, Medalla Picasso (Unesco)
  • 1986, Gran Premio das Bienais Internacionais da Poesía de Liexa
  • 1990, Membro da Academia Universal de Culturas (París)
  • 1991, Premio Jean Marlieu Etranger (Marsella)
  • 1994, Premio Nâzım Hikmet (Istambul)[6]
  • 1995, Premio Méditerranée-Etranger (París)
  • 1995, Premio do Foro Cultural Libanés en Francia
  • 1997, Premio de Poesía de Struga
  • 1999, Premio de Poesía Nonino (Italia)
  • 2000, Premio Alain Bosquet (París)
  • 2004, Doutor honoris causa pola Universidade de Xenebra
  • 2006, Medalla de Ouro do Goberno de Italia (Comité Científico do Centro Internacional de Investigacións Pio Manzú)
  • 2007, Doutor honoris causa pola Universidade Americana de Beirut
  • 2007, Premio Bjornson (Noruega)[6]
  • 2008, Premio Grinzane Cavour per la Lettura (Italia)
  • 2008, Premio Max Jacob 2008 (Francia)
  • 2008, Premio Giovanni Pascoli 2008 (San Mauro di Romagna, Italia)
  • 2011, Premio Goethe (Frankfurt)[7][6]
  • 2016, Premio literario Prince-Pierre-de-Monaco[3]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Badilla Castillo, Sergio (2011). "Tres poemas de Adonis". Proyecto Patrimonio (en castelán). Consultado o 11 de xaneiro de 2021. 
  2. Borchert, Thomas (12 de outubro de 2006). "Pamuk, Kapuscinski y Adonis, favoritos al Nobel de Literatura en un mar de nombres". elmundo.es (en castelán). Consultado o 11 de xaneiro de 2021. 
  3. 3,0 3,1 3,2 Clermont, Thierry (5 de outubro de 2016). "Le poète Adonis, Prix Prince Pierre de Monaco 2016". lefigaro.fr (en francés). Consultado o 11 de xaneiro de 2021. 
  4. 4,0 4,1 Redacción (11 de xuño de 2014). "El poeta sirio Adonis conquista Galicia con un recital en el Monte Gaiás". lavanguardia.com (en castelán). Consultado o 11 de xaneiro de 2021. 
  5. Perrin, Jean-Pierre (24 de abril de 2015). "Adonis : «Avec l'Islam, la poésie a dû se séparer de la pensée»". liberation.fr (en francés). Consultado o 11 de xaneiro de 2021. 
  6. 6,0 6,1 6,2 Flood, Alison (30 de agosto de 2011). "Adonis becomes first Arab writer to win Goethe prize". theguardian.com (en inglés). Consultado o 11 de xaneiro de 2021. 
  7. Redacción (31 de agosto de 2011). "Adonis recoge el premio Goethe entre opiniones encontradas". elcultural.com (en castelán). Consultado o 11 de xaneiro de 2011. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]