Bernal de Bonaval

Bernal de Bonaval foi un segrel galego do século XIII.

O seu nome aparece por veces como Bernaldo ou Bernardo. Mantiña vínculos co mosteiro de San Domingos de Bonaval, pertencente á cidade de Santiago de Compostela. A súa actividade poética desenvolveuse nas cortes de don Fernando III e de don Afonso X. Mantense fiel ás tradicións líricas pretrobadorescas, en detrimento dos modelos provenzais. Consérvanse 19 cantigas súas, 10 delas de amor, 8 de amigo e a última é unha tenzón feita con Abril Pérez.

Cantigas de amor

• A Bonaval quer'eu, mia senhor, ir (CV 660, CBN 1003)
• A dona que eu am’e tenho por senhor [1]

Cantigas de amigo

• Fremosas, a Deus grado [2]
• Diss´a fremosa en Bonaval assí [3]
• Se veess´o meu amigo [4]
• Ai, fremosinha, se ben ajades [[5]]

Véxase tamén

Outros artigos

• Trobadorismo

Ligazóns externas

• A dona que eu amo e tenho por senhor, de Bernal de Bonaval
• Disco de Amancio Prada que contén unha cantiga de Bernal