Also sprach Zarathustra (Strauss)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Ambox notice.png
 Este artigo ou sección precisa revisión por alguén que saiba deste tema. Se ten eses coñecementos mellore este artigo.

Así falou Zarathustra, Op. 30 (titulada orixinalmente Also Sprach Zarathustra en alemán) é un poema sinfónico composto polo alemán Richard Strauss no ano 1896. O autor inspirouse na obra homónima do filósofo Friedrich Nietzsche. A obra estreouse en Frankfurt. O poema sinfónico dura aproximadamente 40 minutos.

A obra foi parte do repertorio clásico desde a súa estrea en 1896. A fanfarria inicial (titulada "Amencer" nas notas do programa do compositor)[1] popularizouse co seu uso na película de Stanley Kubrick, de 1968, 2001: A Space Odyssey.

Índice

Instrumentación[editar]

Estrutura[editar]

Unha representación típica dura 40 minutos (segundo versións), e está dividida en nove seccións interpretadas en tres momentos diferenciados. Strauss denominou as secciones segundo capítulos seleccionados no libro:

  1. Einleitung (Introdución)

    Tema universalmente coñecido, exposto en principio pola trompeta. Representa a saída do sol (Sonnenaufgang) e xoga cos modos maior e menor. Termina cunha afirmación do acorde de Do maior no que o órgano se queda só.

  2. Von den Hinterweltlern (Dos trasmundanos)

    Aproximadamente ao minuto e medio.

    Iniciase cunha cita do Credo in unum Deum gregoriano. Inmediatamente despois da introdución, abren os contrabaixos en trémolo, logo o corno francés brinda unha antesala a violas e cellos quen van transmitindo o tema a toda corda, despois dun intenso momento volve a calma e o tema morre cun pequeno solo da viola.

  3. Von der großen Sehnsucht (Do grande anhelo)

    Aproximadamente ao minuto 5:00.

    A arpa cun arpegio e un fino acorde de violíns mostran un cambio repentino da obra, logo o corno inglés intenta recordar o tema da introdución; unha abrupta intromisión dos contrabaixos rompe a tensión e contaxia a orquestra enteira, advírtese a participación activa do órgano; a trompeta reexpón o tema da introdución e dánse unha serie de trémolos ascendentes desde os contrabaixos até os violíns que culminan nunha potente escala do piccolo.

  4. Von den Freuden und Leidenschaften (Das alegrías e das paixóns)

    Aproximadamente ao minuto 6:30.

    Despois da escala do piccolo, violíns en unísono co corno francés interpretan unha longa melodía, mentres a orquestra tende un tapete de axitación, logo os violíns despréndense e continuan sós o seu camino até atoparse coa enérxica intervención dos trombóns, o cal, impulsa a resolución do episodio, os trombóns e algúns arpexios descendentes da arpa marcan o final do episodio.

  5. Das Grablied (A canción dos sepulcros)

    Aproximadamente ao minuto 8:40.

    A atmosfera cambia, o óboe e logo o corno inglés anuncian o nuevo episodio abríndolle paso ao "solo" de concertino, quen se funde cos demais violíns interpretando unha melodía no rexistro agudo, máis adiante a orquestra entra nunha escena sombría até chegar a un pianíssimo; un solo de clarinete anuncia o final do episodio que culmina cun solo de cello.

  6. Von der Wissenschaft (Da ciencia)

    Aproximadamente al minuto 11:00.

    Situados nun ambiente sombrio, os contrabaixos inician unha fuga lenta e en pianíssimo, xogando co tema principal da introdución, pouco a pouco cellos e fagot intégranse á fuga. A atmosfera sombria mantense até ser interrompida por arpegios de arpa e os violíns no rexistro agudo. Un solo do corno inglés co tema da introdución reanima a orquestra cun forte que culmina o episodio.

  7. Der Genesende (O convalecente)

    Aproximadamente ao minuto 14:40.

    Cun solo de trombón apoiado por cellos e contrabaixos exponse o tema da fuga do episodio inmediatamente anterior, marcando así o inicio deste episodio cun intento de fuga, a axitación da orquestra aumenta e séguese un tutti en fortíssimo co tema principal da introdución da obra. Acto seguido retorna un ambiente sombrío co clarinete baixo e o contrafagot que dan paso a un xogo de trinos nas madeiras, sobre os que se enlazan unha serie de diálogos entre o concertino e o cello solista; logo séguense unha serie de unisonos e escalas da corda que indican o final do episodio.

  8. Das Tanzlied (A canción do baile)

    Aproximadamente ao minuto 20:00.

    A trompeta expón o tema da introdución, sobre un tapede de trinos tendido polas frautas, é unha pasaxe calma, logo xogando co tema da trompeta a corda dálle paso ao principal solo de violín concertino que ten a obra, este, apoiado polo seu compañeiro de atril; dito solo a dobre corda, é unha especie de vals ou danza; logo o tema desenvólvese por toda a orquestra con predominio do concertino. Un tutti en fortíssimo dá fin ao episodio e lígao co seguinte.

  9. Nachtwandlerlied (Canción do sonámbulo)

    Aproximadamente ao minuto 28:00.

    Doce badaladas indican o comezo do episodio, as cales van sendo amplificadas pola orquestra que pouco a pouco vai chegando á tranquilidade achegándose ao final da obra que culmina cun solo agudo de violín e frauta, acompañado do pizzicato dos contrabaixos. A obra termina nun murmullo, contrapoñendo os acordes de Do maior 5 dis (Divinidade, no metal) e Si maior (Humanidade, nas frautas e violíns).

Discografía[editar]

Notas[editar]

  1. ↑ LA Philharmonic Piece Detail
  2. ↑ Primeira gravación da obra
  3. ↑ Primeira gravación estereofónica
  4. ↑ Gravación utilizada na banda sonora de 2001: A Space Odyssey

Véxase tamén[editar]

Traído desde "http://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Also_sprach_Zarathustra_(Strauss)&oldid=2951570"