Iakov Iurovski

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Iakov Iurovski.

Iakov Mikhailovich Iurovski, nado en Tomsk (Siberia) o 19 de xuño de 1878 (xuliano) e finado en Moscova en 1938, foi un bolxevique ruso, coñecido por ser o encargado de executar ó tsar de Rusia Nicolao II e a súa familia en 1918.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Iakov foi o oitavo de dez fillos dunha familia de clase obreira. A súa familia odiaba e desprezaba por tradición a Rusia Imperial. Estudou nunha escola de Tomsk, pero nunca rematou os estudos. Comezou a súa vida laboral aprendendo a arte da reloxería. Viviu no Imperio Alemán desde 1904, onde se converteu ó luteranismo e cambiou o seu nome. Ó volver a Rusia durante a Revolución rusa de 1905, uniuse ós bolxeviques. Arrestado varias veces durante anos, acabou converténdose nun fervente comunista.

A noite do 16 de xullo de 1918, un escuadrón bolxevique asasinou o último emperador de Rusia, o tsar Nicolao II, e a súa familia, a tsarina Alexandra, o tsarévich Alexei e as Grandes Duquesas, Olga, Tatiana, María e Anastasia. Coa familia estaban ademais, o médico da familia Eugene Botkin e outros tres servos, que tamén foron executados. Todos foron fusilados e apuñalados na Casa Ipatiev da cidade de Ekaterinburgo, unha cidade da rexión dos Urais. Crese que Iurovski disparou ó tsar e o seu fillo en persoa, mentres que os seus compañeiros de escuadrón asasinaron os outros membros da familia.

Para evitaren calquera intento de culto ó tsar morto, os corpos foron soterrados no campo. Durante longo tempo creuse que os cadáveres de Nicolao e a súa familia foron colocados nun pozo mineiro, coñecido como Catro Irmáns. Logo, comprobouse que realmente foran soterrados alí a noite do 16 de xullo. Cando os rumores da morte do tsar chegaron a Ekaterinburgo, Iurovski ordenou rescatar os cadáveres e soterralos noutro lugar. Ao avariarse o vehículo que transportou os corpos, improvisouse e enterrouse a maioría dos corpos nunha mina oculta e selada no camiño Koptyaki a 20 quilómetros de Ekaterinburgo.

Todas as instrucións seguidas por Iurovski, foron emitidas polo Soviet dos Urais, que á súa vez as recibira de Iakov Sverdlov, dirixente do Soviet Central e amigo de Lenin.

Ao rematar a guerra civil en Rusia, Iurovski traballou como Xefe do Tesouro do Estado Soviético. Finou en 1938 a causa dunha úlcera.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]