Pascual Madoz

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Retrato de Pascual Madoz Ibáñez.

Pascual Madoz Ibáñez, nado en Pamplona o 17 de maio de 1806 e finado en Xénova o 13 de decembro de 1870, foi un político español.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Estuda nos escolapios de Barbastro e, posteriormente, Dereito na Universidade de Zaragoza. Exiliado en Francia entre 1830 e 1832, dedicouse en París e en Tours ao estudo da Xeografía e da estatística. Puido volver a España tras a amnistía decretada pola raíña María Cristina de Borbón, fixando a súa residencia en Barcelona, onde, a inicios de 1833, xa estaba a fronte das oficinas do Diccionario geográfico universal (Barcelona, 1829–1834), que estaba a se publicar. Licenciado en Dereito en 1834, ese ano concibe xa un plano para crear un Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar, que lograría ver culminado en 1850.

Púxose á fronte en 1843 dunha coalición progresista de oposición a Espartero. Tras a Vicalvarada de 1854, o 9 de agosto foi nomeado gobernador de Barcelona. Volveu logo ao seu escano de deputado; presidiu as Cortes, e o 21 de xaneiro de 1855 confióuselle o Ministerio de Facenda. Nesta ocasión presentou o famoso proxecto de lei de Desamortización, que conseguiu ver aprobada.

Tras a revolución de 1868 (a «Gloriosa») foi gobernador de Madrid, cargo ao que tamén renunciou ao pouco tempo. Formou parte da oposición ao goberno provisorio, e despois de votar a candidatura de Amadeo de Savoia para o vacante trono de España, formou parte da legación enviada a Florencia para ofrecerlle a ese príncipe a coroa, mais finou en Xénova repentinamente.


Predecesor:
Isabel II
(Raíña de España)

José Gutiérrez de la Concha
(Presidente do Consello de Ministros)
 Presidente da Xunta Provisional Revolucionaria 
1868
Sucesor:
Joaquín Aguirre de la Peña

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]