Antonio Romero Ortiz

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Antonio Romero Ortiz
Antonio Romero Ortiz, ministro de Ultramar (Museo del Prado).jpg
Nacemento 24 de marzo de 1822
Lugar Santiago de Compostela
Falecemento 18 de xaneiro de 1884
Lugar Santiago de Compostela e Madrid
Soterrado San Lorenzo and San José graveyard
Nacionalidade España
Ocupación político, avogado e xornalista
editar datos en Wikidata ]

Antonio Romero Ortiz, nado en Santiago de Compostela o 24 de marzo de 1822[1] e finado en Madrid o 18 de xaneiro de 1884, foi un político liberal[2], ministro de Gracia y Justicia durante o Sexenio e ministro de Ultramar durante os gabinetes de Zavala e de Sagasta. Tamén foi un persoeiro importante no movemento do provincialismo galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo do notario Domingo Manuel Romero e de Rita García Mariño[1], en 1837 conseguiu o título de Bacharel en Filosofía e en 1843 licenciouse en Dereito na Universidade Central de Madrid.

Romero Ortiz participou na Academia Literaria de Santiago durante os seus anos de estudante. Fundou con José Rúa Figueroa o periódico satírico de literatura e costumes Santiago y a ellos, que axiña foi prohibido. Máis tarde, xunto con Rúa Figueroa e Antolín Faraldo, foi editor da revista El Porvenir, dirixida por Faraldo.

Foi elixido deputado polo distrito da Coruña en 1854, polo de Noia en 1858, polo de Benisa (Alacant) e Noia en 1863 (o 20 de abril de 1864 optou por Noia), volveu ser elixido por Noia en 1864, en 1865 por Alcoi e Santiago de Compostela (correspondeulle representar a Compostela mediante sorteo); outra vez por Alcoi e Santiago en 1869 (optou de novo por Compostela). Volveu ser elixido por Noia en 1871, volvendo ser reelixido polo mesmo distrito ata 1884.

Foi Ministro de Gracia y Justicia inmediatamente despois da Gloriosa (de 8-10-1868 a 22-2-1869 e de 25-2-1869 a 18-6-1869). O 13 de marzo de 1878 foi nomeado ministro de Ultramar, cargo que desempeñou con Zavala e con Sagasta. Foi un destacado masón, que acadou o grao de Soberano Gran Comendador do Supremo Consello en 1882. Dende marzo de 1881 até outubro de 1883, foi gobernador do Banco de España.

Predecesor:
Martín Belda
 Gobernadores do Banco de España 
1881-1883
Sucesor:
Juan Francisco Camacho

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Priego Fernández del Campo & Cabezón 1998
  2. Baró Pazos, Juan (1993). La codificación del derecho civil en España, 1808-1889. Santander: Servicio de publicaciones Universidad de Cantabria. p. 163. ISBN 84-8102-002-8. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]