Antonio Romero Ortiz

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Antonio Romero Ortiz
Antonio Romero Ortiz, ministro de Ultramar (Museo del Prado).jpg
Nacemento24 de marzo de 1822
 Santiago de Compostela
Falecemento18 de xaneiro de 1884
 Santiago de Compostela e Madrid
SoterradoSan Lorenzo and San José graveyard
NacionalidadeEspaña
Educado enUniversidade Complutense de Madrid
Ocupaciónpolítico, avogado e xornalista
editar datos en Wikidata ]

Antonio Romero Ortiz, nado en Santiago de Compostela o 24 de marzo de 1822[1] e finado en Madrid o 18 de xaneiro de 1884, foi un político liberal[2], ministro de Gracia y Justicia durante o Sexenio e ministro de Ultramar durante os gabinetes de Zavala e de Sagasta. Tamén foi un persoeiro importante no movemento do provincialismo galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo do notario Domingo Manuel Romero e de Rita García Mariño[1], en 1837 conseguiu o título de Bacharel en Filosofía e en 1843 licenciouse en Dereito na Universidade Central de Madrid.

Romero Ortiz participou na Academia Literaria de Santiago durante os seus anos de estudante. Fundou con José Rúa Figueroa o periódico satírico de literatura e costumes Santiago y a ellos, que axiña foi prohibido. Máis tarde, xunto con Rúa Figueroa e Antolín Faraldo, foi editor da revista El Porvenir, dirixida por Faraldo.

Foi elixido deputado polo distrito da Coruña en 1854, polo de Noia en 1858, polo de Benisa (Alacant) e Noia en 1863 (o 20 de abril de 1864 optou por Noia), volveu ser elixido por Noia en 1864, en 1865 por Alcoi e Santiago de Compostela (correspondeulle representar a Compostela mediante sorteo); outra vez por Alcoi e Santiago en 1869 (optou de novo por Compostela). Volveu ser elixido por Noia en 1871, volvendo ser reelixido polo mesmo distrito ata 1884.

Foi Ministro de Gracia y Justicia inmediatamente despois da Gloriosa (de 8-10-1868 a 22-2-1869 e de 25-2-1869 a 18-6-1869). O 13 de marzo de 1878 foi nomeado ministro de Ultramar, cargo que desempeñou con Zavala e con Sagasta. Foi un destacado masón, que acadou o grao de Soberano Gran Comendador do Supremo Consello en 1882. Dende marzo de 1881 até outubro de 1883, foi gobernador do Banco de España.

Predecesor:
Martín Belda
 Gobernadores do Banco de España 
1881-1883
Sucesor:
Juan Francisco Camacho

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Priego Fernández del Campo & Cabezón 1998
  2. Baró Pazos, Juan (1993). La codificación del derecho civil en España, 1808-1889. Santander: Servicio de publicaciones Universidad de Cantabria. p. 163. ISBN 84-8102-002-8. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]