Manuel Lueiro Rey

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Manuel Lueiro Rey
Datos persoais
Nacemento 9 de abril de 1916
Lugar Fornelos de Montes
Falecemento 11 de outubro de 1990 (74 anos)
Lugar O Grove
Cónxuxe María Lores González
Actividade
Manuel Lueiro Rey, sinatura.jpg
manuellueirorey.com

Manuel Lueiro Rey, nado en Fornelos de Montes o 9 de abril de 1916 e finado no Grove o 11 de outubro de 1990, foi un escritor e xornalista galego. Formou parte da chamada Xeración do 36.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de Albino Lueiro Soto, mestre. Aínda que naceu en Fornelos de Montes, foi vivir ao Grove cando só contaba con sete anos. Con doce anos comezou a traballar nunha forxa, e aos 18 comezou a colaborar co periódico pontevedrés El País, que dirixía Roberto Blanco Torres.

Tralo alzamento nacional, para evitar a represión refuxiouse en Fornelos e no Portovilán, e finalmente decidiu alistarse no bando nacional. Trala fin da guerra regresou a Fornelos, e despois marchou a Madrid a preparar oposicións para auxiliar do corpo técnico do Ministerio de Facenda. Aprobounas en 1942, e en 1944 conseguiu praza en Pontevedra. En 1948 participou na reestrea da peza teatral Quen matou o meco?. Militou na clandestinidade no Partido Comunista.

Escribiu na prensa co pseudónimo Gudea, e desde a posguerra colaborou en medios como Litoral, Diario de Pontevedra, La Noche, El Correo Gallego, La Voz de Galicia, Galicia, Correo Gallego, Diario de León, Diario Regional de Valladolid, ABC, La Hoja del Lunes, A Nosa Terra, Sonata, Cartel, Chan, Ínsua, Coordenadas, Dorna, Espiral ou Congostra. Colaborou tamén con Radio España Independiente.

Publicou varias obras en castelán. En 1966 consegue o Premio Ciudad de Oviedo coa novela Manso. O texto foi publicado en España en 1967 mutilado pola censura, apareceu en edición íntegra en Buenos Aires en 1968, e en 1996 foi publicada en galego con tradución de María Xesús Vidal Alves e limiar de Xesús Alonso Montero.

Viaxou a América en 1968, 1972 e 1978, onde contactou con Luís Seoane, Lorenzo Varela, Arturo Cuadrado e Rafael Dieste. O seu primeiro libro en galego foi Un tempo de sol a sol (poemas do neno galego) (1971), ao que seguiu Non deberían medrar (1974), con prólogo de Luís Seoane.

Na súa honra o Concello do Grove creou en 1992 o Premio de novela curta Manuel Lueiro Rey e o Concello de Fornelos de Montes creou en 2012 o Premio de poesía Manuel Lueiro Rey.

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Casou no Grove con María Lores González en xaneiro de 1944, e tiveron cinco fillos: Manuel (1945), Francisco (1948), Adela (1952), Víctor (1958) e Eugenio (1962).

Obra en galego[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

  • Un tempo de sol a sol (poemas do neno galego) (Edicións do Centro de Betanzos, 1971)
  • Escolma ferida (Edicións do Castro, 1977)
  • Nova escolma ferida (Edicións do Castro, 1988)
  • Derradeira escolma ferida (Xerais, 2003; edición de Ramón Nicolás)

Narrativa[editar | editar a fonte]

  • Non deberían medrar (Edicións do Castro, 1974)
  • O sol na crista do galo (Edicións do Castro, 1982)

Ensaio[editar | editar a fonte]

  • O Grove: canción do sal e do vento (Xerais, 2005)

Obra en castelán[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

  • Nacencia. Cuentos y poemas (Vigo, 1950; Publicado co pseudónimo Gudea)
  • Juncia de amor y vida (Pontevedra, 1959)
  • Sonetos a la ciudad de Vigo (Pontevedra, 1960)
  • La noche espera el alba (Botella al mar, 1971)
  • Vigo en tres paisajes (Vigo, 1990)
  • Camino de sueños, 1992.
  • Memoria de la raíz de las casas (Ediciós do Castro, 1992)
  • Mientras crece la hierba (Puente de la Aurora, 1997)

Narrativa[editar | editar a fonte]

  • Manso Oviedo, 1967; Oberon, 1968; Galaxia, 1996)
  • Vicente y el otro (Buenos Aires, 1968)
  • Manos de ausencia (prosas) (Libertarias, 1986)
  • Un río que camina (Orígenes, 1987)
  • Hundezelle y otras vidas maltratadas (Ronsel, 1998)

Ensaio[editar | editar a fonte]

  • Crónica de una transición intransigente (Edicións do Castro, 1985)

Premios[editar | editar a fonte]

  • Premio Ciudad de Vigo, por Sonetos a la ciudad de Vigo.
  • Premio Ciudad de Oviedo 1966, por Manso.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]