Julio Camba

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Para o futbolista vilalbés véxase: Julio Camba Machado.
Julio Camba
Julio Camba.png
Nacemento16 de decembro de 1884
 Vilanova de Arousa
Falecemento28 de febreiro de 1962
 Madrid
Soterradocemiterio de San Xusto
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónxornalista, escritor, humorista e gastrónomo
XénerosEnsaio
PremiosPremio Mariano de Cavia
editar datos en Wikidata ]

Julio Camba Andreu, nado en Vilanova de Arousa o 16 de decembro de 1884 e finado en Madrid o 28 de febreiro de 1962, foi un cronista galego de comezos do século XX.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu nunha familia de clase media. Seu pai era médico e mestre. Ós 16 anos marcha da casa e embarca de polisón nun barco cara Arxentina. En Buenos Aires introdúcese nos círculos anarquistas e fai as súas primeiras armas literarias redactando proclamas e panfletos. Neses artigos mostraba o seu apoio á facción individualista do anarquismo na fundada pouco atrás FORA, xustificando o exemplo pola acción. Escribiu no periódico La Protesta, dirixido por Diego Abad de Santillán e Emilio López Arango.

A consecuencia disto, o 30 de novembro de 1902 é expulsado da Arxentina, xunto a Adrián Troitiño e outros sindicalistas. Ó chegar a Pontevedra comezou a colaborar no Diario de Pontevedra, pero axiña marchou a Madrid. Comeza a publicar en El Porvenir del Obrero, e xunto a Antonio Apolo creou o semanario El Rebelde, con sede na rúa Madera, que durou un ano e medio.

A partir de 1905 colabora como cronista no periódico republicano El País, con textos de temática variada e cun estilo que pon de manifesto a súa independencia. En 1907 empeza a colaborar en España Nueva como cronista parlamentario, con textos que reflicten o seu carácter escéptico respecto á política española.

Colabora tamén no suplemento Los Lunes de El Imparcial, na Revista Blanca e en Tierra y Libertad. Nesa época tivo lugar o proceso polo atentado contra o rei Afonso XIII o día da súa voda, e Julio Camba tivo que declarar pola seu vínculo con Mateo Morral, se ben nalgúns dos seus artigos explica a escasa relación que mantiña co anarquista.

En 1908 comeza a súa carreira como correspondente no estranxeiro. Juan Aragón incorpórao ao equipo de La Correspondencia de España e destínao a Constantinopla, onde cobre a revolución dos Xoves Turcos en xullo dese ano, e o cambio de sultán de Abdul Hamid II a Mehmed V. Ao seu regreso do Imperio Otomán pasa a traballar para El Mundo, que o destina a París e Londres. En 1912 comeza a escribir a sección "Diario de un Español" no periódico barcelonés La Tribuna, con crónicas desde Alemaña.

Estatua de Julio Camba en Vilanova de Arousa.

En 1913, ó seu regreso a España, comeza a colaborar co diario monárquico ABC. En 1916, no contexto da primeira guerra mundial, viaxou a Nova York, para cubrir as eleccións de 1917 que gañou o demócrata Woodrow Wilson. Tras ese acontecemento volveu a Madrid e comezou a traballar para El Sol, fundado en decembro de 1917 e no que escribía tamén Ortega y Gasset. En 1921 volve como correspondente a Berlín, e entre 1929 e 1931 desenvolve o seu traballo desde Nova York. As súas ideas anarquistas arrefríanse notablemente durante a década de 1920. En 1927 regresa ao ABC, e volve a Nova York.

Durante a guerra civil expresa as súas simpatías polo bando franquista, escribindo no ABC publicado en Sevilla. Seguiu viaxando ata 1949, cando fixou a súa residencia en Madrid por motivos de saúde, vivindo no Hotel Palace. Entre 1951 e 1953 colaborou en Arriba, coa reelaboración de crónicas e artigos antigos xa ligados á actualidade, xa baseados na memoria do autor. O retoque e reconversión das súas crónicas foi algo frecuente a partir dese momento nos seus escritos editados por ABC e La Vanguardia.

Finou na clínica Covesa por mor dunha embolia.

Estilo[editar | editar a fonte]

A súa obra está caracterizada pola imaxinación, o humor, a capacidade de observación e un espírito crítico, literario, que captura o lector con intelixencia e extraordinaria eficacia.

O estilo de Camba desborda ledicia e o seu humorismo é atractivo e agradábel. Nos seus artigos descobre a capacidade do lector para chegar alén dos parágrafos en branco. Na configuración do seu estilo teñen grande importancia as súas viaxes por todo o mundo que deron lugar a grandes traballos nun ton humorístico intelectual, aínda que no fondo sempre figura a retranca, o que fixo que Azorín definira o seu estilo literario como "humorismo galaico pasado por Londres".

As crónicas[editar | editar a fonte]

Camba escribiu crónicas dos lugares onde ía, comezando por unha viaxe de vacacións a Vilanova, até cidades como Constantinopla, Londres, Berlín ou París. Escribía sobre as xentes e os costumes caracterizando cada lugar que visitaba, tratando temas como a política, as mulleres ou os ambientes, se ben tiña os seus propios estereotipos.

Pero tamén escribiu crónicas temáticas, como a crónica parlamentaria Diario de un escéptico, na que, como anarquista, tiña moito que criticar (sobre todo a Maura, dirixente do Partido Conservador).

Obra[editar | editar a fonte]

Busto de Julio Camba en Vilanova de Arousa realizado por Salvador Amaya.

Agás La casa de Lúculo, o resto dos libros son recompilacións de artigos xornalísticos.

  • El destierro (1907)
  • Londres (1916)
  • Alemania, impresiones de un español (1916)
  • Playas, ciudades y montañas (1916)
  • Un año en otro mundo (1917)
  • La rana viajera (1920) [1]
  • Aventuras de una peseta (1923)
  • El matrimonio de Restrepo (1924)
  • Sobre casi todo (1927)
  • Sobre casi nada (1927)
  • La casa de Lúculo (1929)
  • Haciendo de República (1934)
  • La ciudad automática (1934)
  • Esto, lo otro y lo de más allá (1945)
  • Millones al horno (1958)

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]