Abdul Hamid II

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Abdul Hamid II
Ahamid.jpg
Nacemento21 de setembro de 1842
 Istambul, Constantinopla e Palacio de Topkapi
Falecemento10 de febreiro de 1918 e 2 de outubro de 1918
 Istambul
SoterradoMausoleum of Mahmud II
NacionalidadeImperio Otomán
RelixiónIslam
Ocupacióngobernante
PaiAbd-ul-Medjid I
NaiTirimüjgan Sultan
CónxuxeNazikedâ Kadın Efendi, Safinaz Nurefzun Kadın Efendi, Bedrifelek Kadınefendi, Biydâr Kadın Efendi, Dilpesend Kadın Efendi, Mezide Mestan Kadınefendi, Emsalinur Kadınefendi, Müşfika Kadın Efendi, Sazkar Hanım, Peyveste Emukhvari, Fatma Pesend Hanım, Behice Maan, Saliha Naciye Hanım, Dilpesend Kadın, Emsalinur Kadın e Nurefsun Kadın
FillosUlviye Sultan, Mehmet Selim Efendi, Zekiye Sultan, Naime Sultan, Naile Sultan, Mehmed Burhaneddin Efendi, Şadiye Sultan, Hamide Ayşe Sultan, Refia Sultan, Abdürrahim Hayri Efendi, Mehmet Abid Efendi, Hatice Sultan e Şehzade Mehmed Abdülkadir
IrmánsMurat V, Mehmed V, Mehmed Burhaneddin Efendi (1849-1876), Ahmed Nureddin Efendi, Süleyman Selim Efendi, Mehmed VI e Ahmed Kemaleddin
PremiosCabaleiro da Orde do Vélaro de Ouro, Orde da Aguia Negra, Ordem do Serafim, Knight Grand Cross of the Order of St. Olav‎, Ordem da Anunciação, Grã-Cruz da Ordem da Torre e Espada e Ordem da Casa de Hohenzollern
Tughra of Abdülhamid II.svg
editar datos en Wikidata ]

Abdul Hamid II (en turco otomán: عبد الحميد ثانی, `Abdü’l-Ḥamīd-i sânî; en turco: İkinci Abdülhamit), nado en Istambul o 21 de setembro de 1842 e finado na mesma cidade o 10 de febreiro de 1918, foi o 34.º sultán do Imperio Otomán e o último que exerceu control efectivo sobre o estado en descomposición.[1] Dirixiu o imperio durante o período de decadencia, con rebelións particularmente nos Balcáns, e tivo unha guerra sen éxito contra o Imperio Ruso, seguida doutra guerra vitoriosa contra o reino de Grecia en 1897. Hamid II gobernou dende o 31 de agosto de 1876 ata que foi deposto pouco despois da revolución dos Mozos Turcos o 27 de abril de 1909. Por un acordo cos republicanos Mozos Otománs, promulgou a primeira constitución otomá o 23 de decembro de 1876,[2] que foi un sinal de pensamento progresista que marcou o principio do seu goberno. Con todo, máis adiante, notou a influencia occidental nos asuntos otománs e citando desacordos co parlamento[2] suspendeu tanto a constitución como o parlamento en 1878 e obtivo un maior poder e control efectivo.

A modernización do Imperio Otomán tivo lugar durante o seu reinado, e incluíu a reforma da burocracia e a extensión da rede de ferrocarrís. Ademais desta modernización, estableceuse un sistema para rexistrar a poboación e o control da prensa, ademais da primeira lei de educación moderna en 1898. Na educación foi onde máis alcance tiveron estas modernizacións, establecéndose moitas escolas profesionais (dereito, artes, comercio, enxeñaría, veterinaria, aduanas, granxa, lingüística...). A universidade de Istambul, a pesar de ser pechada por Hamid II en 1881, reabriu en 1900, e estenduse a rede de escolas secundarias, primarias e militares. Desenvolvéronse os sistemas de trens e telégrafos, principalmente por empresas alemás.[2] Durante o seu reinado, o imperio caeu na bancarrota, levando ao establecemento da Administración Otomá da Débeda Pública en 1881.

No estranxeiro, Abdul Hamid II foi alcumando o "Sultán Vermello" ou "Abdul o Maldito", debido aos masacres de armenios e asirios durante a súa etapa e ao uso da policía secreta para silenciar os disidentes e republicanos.[3][4] Estas iniciativas provocaron un intento de asasinato en 1905 por revolucionarios armenios.[5]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Overy, Richard páx. 252, 253 (2010)
  2. 2,0 2,1 2,2 "Abdulhamid II | biography – Ottoman sultan". Consultado o 2015-09-29. 
  3. "Sultan beaten, capital falls, 6,000 are slain". The New York Times. 25 de abril de 1909. 
  4. Hamamdjian, Vahan (2004). Vahan's Triumph: Autobiography of an Adolescent Survivor of the Armenian Genocide. iUniverse. p. 11. ISBN 978-0-595-29381-0. 
  5. Panossian, Razmik (13 de agosto de 2013). The Armenians: From Kings and Priests to Merchants and Commissars. Columbia University Press. p. 165. ISBN 978-0-231-13926-7. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]