José Lins do Rego

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
José Lins do Rego
Jose lins 1918.jpg
Nome completoJosé Lins do Rego Cavalcanti
AlcumeZélins
Nacemento3 de xullo de 1901
Lugar de nacementoPilar
Falecemento12 de setembro de 1957
Lugar de falecementoRío de Xaneiro
NacionalidadeBrasil
Alma máterFaculdade de Direito da Universidade Federal de Pernambuco
Ocupaciónescritor, xornalista, guionista e crítico literario
Coñecido porRiacho Doce
Na rede
IMDB: nm0229481 Allmovie: p310695 Editar o valor em Wikidata
editar datos en Wikidata ]

José Lins do Rego Cavalcanti, nado en Piar o 3 de xuño de 1901 e finado no Río de Xaneiro o 12 de setembro de 1957,[1] foi un escritor brasileiro que, ao lado de Graciliano Ramos, Érico Veríssimo, Rachel de Queiroz e Jorge Amado, figura como un dos novelistas rexionalistas máis prestixiosos da literatura brasileira.[2][3]

Tracectoria[editar | editar a fonte]

Segundo Otto Maria Carpeaux, José Lins era "o último contador de historias." A súa novela de estrea, Menino de Engenho (1932), foi publicado con dificultade, porén pronto foi eloxiado pola crítica.[4]

José Lins do Rego


Datos persoais

Na rede
IMDB: nm0229481 Allmovie: p310695 Editar o valor em Wikidata

José Lins escribiu cinco libros a que nomeou "Ciclo da cana-de-açúcar", nunha referencia ao papel que nel ocupa a decadencia do enxeño azucareiro nordestino, visto de modo cada vez menos nostálxico e máis realista polo autor: Menino de Engenho (1932), Doidinho (1933), Bangüê (1934), O Moleque Ricardo (1935), e Usina (1936). A súa obra rexionalista, con todo, non se encaixa soamente na denuncia sociopolítica, mais, como afirmou Manuel Cavalcanti Proença, igualmente na súa "sensibilidade á flor da pel, na sinceridade diante da vida, na autenticidade que o caracterizaban."[5]

José Lins naceu na Paraíba, os seus antepasados, que eran en grande parte señores de enxeño, legaron ao neno a riqueza do enxeño de azucre que lle ocupou toda a infancia. O seu contacto co mundo rural do Nordeste deulle a oportunidade de, nostálxica e criticamente, relatar as súas experiencias a través das personaxes das súas primeiras novelas. Lins era activo nos medios intelectuais. Ao matricularse en 1920 na Facultade de Dereito do Arrecife ampliou os seus contactos co medio literario de Pernambuco, tornándose amigo de José Américo de Almeida (autor da Bagaceira).[6] En 1926, partiu para o Maceió, onde se reunía con importantes nomes, Graciliano Ramos, Rachel de Queiroz, Aurélio Buarque de Holanda e Jorge de Lima. Cando partiu para o Río de Xaneiro, en 1935, conquistou aínda máis a crítica e colaborou para a prensa, escribindo para os Diários Associados e O Globo.[7]

É atribuída a José Lins do Rego a invención dunha nova novela moderna brasileira. O conxunto da súa obra é un marco histórico na literatura rexionalista por representar o declive do Nordeste canavieiro. Algúns críticos cren que o autor axudou a construír unha nova forma de escribir fundada na "obtención dun ritmo oral", que foi tornada posíbel pola liberdade conquistada e practicada polos modernistas de 1922.[8] A súa magnum opus, Fogo Morto (1943), é vista como a "novela dos grandes personaxes."[9] Massaud Moisés escribiu que esta obra prima de José Lins "é unha das máis representativas non só da ficción dos anos 30 como de todo o Modernismo."[10]

Os comezos[editar | editar a fonte]

Casa do Engenho Corredor, onde naceu José Lins do Rêgo. Arquivo Nacional.

Nacido no Engenho Corredor, municipio paraibano de Piar, fillo de João do Rego Cavalcanti e de Amélia Lins Cavalcanti. Antes da morte da nai, morou no Engenho de seu pai, o famoso Engenho Tapuá, no municipio paraibano de Sao Miguel de Taipu. Tras o falecemento de D.Amélia, Zé Lins, aos catro anos, múdase para o enxeño de seu avó materno. Este era o famoso Coronel Bubu do Corredor (José Lins Cavalcanti de Albuquerque, señor de 8 enxeños da várzea do Río Paraíba). Zé Lins permaneceu no Corredor até aos 12 anos de idade. Logo despois fixo as primeiras letras no Internato Colexio de Itabaiana, no Instituto N. S. do Carmo e no Colexio Diocesano Pio X na entón cidade da Paraíba actual João Persoa. Despois estudou no Colexio Carneiro León e Osvaldo Cruz, en Arrecife. É de 1916, por exemplo, o primeiro contacto co Ateneu, de Raul Pompeia. En 1918, aos dezasete anos por tanto, José Lins trabou coñecemento con Machado de Assis, a través do Don Casmurro. Desde a infancia, xa traía consigo outras raíces, do sangue e da terra, que viñan de seus pais, pasando de xeración en xeración por outros homes e mulleres sempre ligados ao mundo rural do Nordeste azucareiro e aos negros rabaños humanos que a foi formando.

Xuventude e inicio da carreira literaria[editar | editar a fonte]

Tras pasar a súa infancia no interior e ver de preto os enxeños de azucre perderen espazo para as fábricas, provocando moitas transformacións sociais e económicas, foi para João Persoa, onde fixo a secundaria e despois, para Arrecife, onde se matriculou en 1920 na facultade de Dereito.

Nese período, alén de colaborar periodicamente co Jornal do Recife, fixo amizade con Gilberto Freyre, que o influenciou e, en 1922, fundou o semanario Don Casmurro.

Licenciouse en 1923. Durante o curso, ampliou os seus contactos co medio literario pernambucano, tornándose amigo de José Américo de Almeida, Osório Borba, Luís Delgado, Aníbal Fernandes, e outros. Gilberto Freyre, volvendo en 1923 dunha longa tempada de estudos universitarios nos Estados Unidos, marcou unha nova fase de influencias no espírito de José Lins, a través das ideas novas sobre a formación social brasileira.

Casou en 1924 coa súa prima Philomena (Naná) Masa Lins do Rego, filla do senador Antônio Masa. En 1925, ingresa no Ministerio Público de Minas Xerais como promotor en Manhuaçu, zona da mata (MG), onde non obstante non se demorou. O mesmo ano abdica de seu cargo na fiscalía e trasládase en 1926 para a capital de Alagoas, onde pasou a exercer as funcións de fiscal de bancos, até 1930, e fiscal de consumo, de 1931 a 1935. En Maceió, tornouse colaborador do Xornal de Alagoas e pasou a formar parte do grupo de Graciliano Ramos, Rachel de Queiroz, Aurélio Buarque de Holanda, Jorge de Lima, Valdemar Cavalcanti, Aloísio Branco, Carlos Paurílio e outros. Alí publicou o seu primeiro libro, Meniño de engenho (1932), chave dunha obra que se revelou de importancia fundamental na historia da moderna novela brasileira. Alén das opinións eloxiosas da crítica, sobre todo de João Ribeiro, o libro mereceu o Premio da Fundação Graça Aranha. En 1933 publicou Doidinho, o segundo libro do "Ciclo da Cana-de-Açúcar".

Perfil da obra e traxectoria literaria[editar | editar a fonte]

Gilberto Freyre e José Lins do Rego, anos 1950. Arquivo Nacional.

O mundo rural do Nordeste, coas facendas, as senzalas e os enxeños, serviu de inspiración para a obra do autor, que publicou o seu primeiro libro - Menino de engenho - en 1932.

En 1926 decidiu deixar para tras o traballo como promotor público no interior de Minas Xerais e trasladouse para Maceió, Alagoas. Alí conviviu cun grupo de escritores moi especial: Graciliano Ramos (o autor de Vidas Secas), Rachel de Queiroz (a moza cearense, que xa publicara a novela O Quince), o poeta Jorge de Lima, Aurélio Buarque de Holanda (o mestre do dicionario), que se tornarían os seus amigos para sempre. Convivindo neste ambiente tan creativo, escribiu as novelas Doidinho (1933) e Bangue (1934). De aí en diante a obra de Zélins, como era chamado, non coñeceu interrupcións: publicou novelas, un volume de memorias, libros de viaxe, de conferencias e de crónicas. E Histórias da Velha Totônia, o seu único libro para o público infanto-xuvenil, lanzado en 1936. Tamén se encontra colaboración da súa autoría na revista luso-brasileira Atlántico .[11]

En 1935 mudouse para o Río de Xaneiro.Os seus libros foron adaptados para o cinema e traducidos na Alemaña, Francia, Inglaterra, España, foi elixido para a Academia Brasileira de Letras.

En 1957 José Lins faleceu. Encóntrase sepultado no Cemiterio de San João Batista no Río de Xaneiro. A obra de José Lins do Rego foi publicada pola editora José Olympio.

Estilo[editar | editar a fonte]

O estilo de José Lins é enteiramente desposuído e sen actitudes ou artifícios literarios. El víase a si mesmo como un escritor instintivo e espontáneo, chegando a apuntar que as súas fontes da arte narrativa estaban nas rúas: "Cando imaxino nas miñas novelas tomo sempre como modo de orientación o dicir as cousas como elas xorden na memoria, cos xeitos e as maneiras simples dos cegos poetas." A pesar desta simplicidade lingüística con que escribe, describe con moita técnica os estados psicolóxicos dos seus personaxes, seguindo así unha liña inaugurada por Proust. Alén diso, ten un dominio da tradición literaria e consegue facer unha crítica dos hábitos nun estilo que lembra a Thomas Hardy.

Fortuna crítica e legado[editar | editar a fonte]

Durante o seu tempo de vida, José Lins foi lido e criticado por todos os grandes intelectuais do país. Mesmo o seu libro de estrea, Menino de Engenho, foi así descrito por João Ribeiro, un dos máis importantes críticos literarios da época:

"Ben examinadas as cousas, este libro punxente é dunha realidade profunda. Nada hai nel que non sexa o espello do que pasa na sociedade rural e na das cidades do Norte e do Sur do Brasil. É de todo o Brasil e un pouco de todo o mundo." — João Ribeiro.[12]

Menino de Engenho é amplamente considerado pola crítica como o pioneiro dunha "obra que se revelou de importancia fundamental na historia da moderna novela brasileira".[13] O compañeiro Gilberto Freyre afirmou que José Lins iniciara, de feito, unha "nova novela en lingua portuguesa" e provocado no Nordeste a poesía modernista-tradicionalista que Jorge de Lima inaugurara con"O Mundo do Menino Impossível" e "Essa Nega Fulô".[14] Alfredo Bosi, á súa vez, encontrou na obra de José Lins de máis alta expresión literaria, poética e recordativa da transición do enxeño para a fábrica na rexión canavieira da Paraíba e de Pernambuco.[15] Wilson Martins non ficou satisfeito con Fogo Morto no seu História da Inteligência Brasileira, e afirmou que o "o libro pasa de simple reelaboración do Ciclo da Cana-de-Açúcar, sen nada lle engadir e até tirándolle algunha cousa."[16] Bosi considerou, no entanto, Fogo Morto a certa "superación" do ciclo da cana-de-azucre.[17]

Antonio Candido destacou a análise das personaxes de Fogo Morto: "O que torna esa novela impar entre os publicadas en 1943 é a calidade humana dos personaxes creados: aquí, os problemas se funden nas persoas e só teñen sentido mentres elementos do drama que elas viven."[18] Massaud Moisés puxo esta novela entre os libros dos anos 30, aínda sendo lanzado en 1943, pola razón de ser a obra unha expresión "acabada do espírito do proxecto estético e ideolóxico rexionalista característico daquela década."[19] Luciana Stegagno Picchio afirmou que grazas a José Lins "o regionalismo tornouse un acto persoal, un instrumento de realización literaria."[20] Sérgio Milliet afirmou que José Lins fixo unha grande obra ao "ofrecernos unha imaxe moi nítida do Nordeste dos últimos enxeños, evolucionando lentamente entre crises políticas e loitas domésticas, modorrento baixo o sol das secas."[21] Carpeaux escribiu que todo o universo da casa-grande, da senzala, dos señores de enxeño etc. "nunca máis existirá a non ser nas novelas de José Lins do Rego."[22]

Análise[editar | editar a fonte]

Funeral de José Lins do Rêgo, 1957. Arquivo Nacional.

Mário de Andrade escribiu que Fogo Morto era un "dato psicolóxico único".[23] A creación literaria de José Lins do Rego, como el mesmo afirma, foi baseada, fundamentalmente, nas historias de trancoso, contadas pola vella Totôia e pola lectura dos doce pares de Francia, de Carlos Magno, que el leu aos doce anos, aínda no internato de Itabaiana, recibindo, tamén, influencias de Victor Hugo, Proust, Hardy, Stendhal e os que el chamaba "os grandes rusos da miña vida: Tolstói, Tchecov e Dostoievski". Entre os brasileiros, el cita Raul Pompeia, Machado de Assis, Gilberto Freyre e Olívio Montenegro. Participou do movemento rexionalista do 33 organizado por Gilberto Freyre no Recife.

A obra de Zé Lins caracterízase, particularmente, polo extraordinario poder de descrición. Reproduce no texto a linguaxe do eito, da bagaceira, do nordestino, tornándoo no máis lexítimo representante da literatura rexional nordestina.

Academia Paraibana de Letras[editar | editar a fonte]

Foi o patrono da cadeira 39 da Academia Paraibana de Letras, que ten como fundador Coriolano de Medeiros.

Academia Brasileira de Letras[editar | editar a fonte]

Posesión de José Lins do Rêgo na Academia Brasileira de Letras.

Foi elixido membro da Academia Brasileira de Letras o 15 de setembro de 1955, para a cadeira 25.[24]

Obras[editar | editar a fonte]

Novelas[editar | editar a fonte]

  • Menino de engenho (1932)
  • Doidinho (1933)
  • Bangüê (1934)
  • O Moleque Ricardo (1935)
  • Usina (1936)
  • Pureza (1937)
  • Pedra bonita (1938)
  • Riacho doce (1939)
  • Água-mãe (1941)
  • Brandão Entre o Mar e o Amor (1942) (escrita en conxunto con Jorge Amado, Graciliano Ramos, Aníbal Machado e Rachel de Queiroz)
  • Fogo morto (1943)
  • Eurídice (1947)
  • Cangaceiros (1953)
  • Histórias da velha Totonha (1936)
  • Meus Verdes Anos (memórias) (1956) (memorias)

Crónicas e ensaios[editar | editar a fonte]

  • Gordos e magros (1942). Río de Xaneiro, Casa do Estudante do Brasil.
  • Pedro Américo (1943) (conferencias)
  • Poesia e vida (1945). Río de Xaneiro, Universal.
  • Conferências no Prata (1946)
  • Homens, seres e coisas (1952). Río de Xaneiro, Servizo de documentación do Ministerio de Educación e Saúde.
  • Bota de sete léguas (1952) (viaxes)
  • A casa e o homem (1954). Río de Xaneiro, Organização Simões.
  • Roteiro de Israel (1955)
  • Gregos e troianos (1957)
  • Presença do Nordeste na literatura brasileira (1957). Río de Xaneiro, Servizo de documentación do Ministerio de Educación e Saúde.
  • O vulcão e a fonte (1958). Río de Xaneiro, O Cruzeiro. (póstuma)
  • Dias idos e vividos - antologia (1981). Selección, organización e estudos críticos de Ivan Junqueira. Río de Xaneiro, Nova Fronteira.
  • Ligeiros Traços: escritos de juventude (2007). Selección, organización e notas de César Braga-Pinto. Río de Xaneiro, Editora José Olympio.

Prefacios[editar | editar a fonte]

  • Caminhos do Pajeú, Luís Cristóvão dos Santos (1955)

Literatura infantil[editar | editar a fonte]

  • Histórias da Velha Totônia (1936). Río de Janeiro, José Olympio.

Filmografía[editar | editar a fonte]

  • Menino de engenho (1965). Produción: Glauber Rocha eWalter Lima Júnior. Dirección: Walter Lima Júnior.
  • José Lins do Rego (documental). Premio do Instituto Nacional de Cinema (INC), como Mellor Dirección de cortametraxe en 1969.
  • José Lins do Rego (cortometraje). Produción: José Olympio Editora. Dirección: Walter Lima Júnior.
  • Fogo morto. Produción: Miguel Borges. Dirección: Marcos Faria.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Biografia de José Lins do Rego". eBiografia (en portugués). Consultado o 2020-04-19. 
  2. Hafez, 1997, p.13
  3. CARPEAUX, 1980, citado por Hafez, 1997, p.19
  4. Hafez, 1997, p.10
  5. CAVALCANTI PROENÇA, 1974, citado por Hafez, 1997, p.18
  6. Hafez, 1997, p.7
  7. Hafez, 1997, p.11
  8. Hafez, 1997, p.20
  9. MELLO E SOUZA, 1992, citado por Hafez, 1997, p.25
  10. MOISÉS, 1989, citado por Hafez, p.26
  11. Helena Roldão (12 de Outubro de 2012). "Ficha histórica:Atlântico: revista luso-brasileira (1942-1950)" (pdf). 
  12. Citado por LOUSADA, 1965, p.xii.
  13. LOUSADA, 1965, p.xii.
  14. FREYRE, 1977, apud Haofez, 1997, p.24
  15. BOSI, 1982, p.397
  16. MARTINS, 1979, apud Hafez, 1997, p.28.
  17. BOSI, 1982, p.398.
  18. CANDIDO, 1992, apud HAFEZ, 1997, p. 25-26.
  19. Hafez, 1997, p.26.
  20. PICCHIO, 1981, apud Hafez, 1997, p.26-27.
  21. MILLIET, 1981, apud Hafez, 1997, p.27.
  22. CARPEAUX, 1980, intro.
  23. Andrade, 1980 (texto originalmente publicado em O empalhador de passarinho. 2. ed., SP, Martina, pp.291-295).
  24. "José Lins do Rego". Academia Brasileira de Letras (en portugués). Consultado o 2020-04-19. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • ANDRADE, Mário de. «Fogo Morto» en REGO, José Lins do. Romances Reunidos e ilustrados X - Fogo Morto. RJ, José Olympio, 1980.
  • BOSI, Alfredo. «José Lins do Rego» en História Concisa da Literatura Brasileira. 3. ed., SP, Cultrix, 1982.
  • Braga-Pinto, César. Homem de Palavra, Homem de Letras: Literatura e responsabilidade na obra de José Lins do Rego. Luso-Brazilian Review - Volume 42, Number 1, 2005, pp. 179–199.
  • José Lins do Rego: sujeito aos ventos de Gilberto Freyre. Revista de Crítica Literaria Latinoamericana. 2004, Vol. 59, p. 183-203.
  • CARPEAUX, Otto Maria. «O brasileiríssimo José Lins do Rego» en REGO, José Lins do. Romances Reunidos e ilustrados X - Fogo Morto. Rj, José Olympio, 1980 (prefácio à primeira edição de Fogo Morto, outubro de 1943).
  • CAVALCANTI PROENÇA, Manoel. «O negro tinha caráter como o Diabo!» in Estudos Literários. RJ, José Olympio & INL, 1974 (introdução a O Moleque Ricardo, RJ, José Olympio, 1966.)
  • FREYRE, Gilberto. «Recordando José Lins do Rego» en Vida, forma e cor. RJ, Record, 1987.
  • «Prefácio à primeira edição de Casa-Grande e Senzala» en Obra Escolhida. RJ, Nova Aguilar, 1977.
  • HAFEZ, Rogério. "Fogo Morto de José Lins do Rego" en Os Livros da Fuvest, 1997, Ed. Sol.
  • HOLANDA, Sérgio Buarque de. «Notas sobre o romance» en O espírito e a letra - Estudos de crítica literária. Vol. 1. (1920-1947). SP, Companhia das Letras, 1996.
  • «Situação do romance» e «Fluxo e refluxo - I» en O espírito e a letra - Estudos de crítica literária. Vol. 1. (1920-1947). SP, Companhia das Letras, 1996.
  • «Nossa revolução» in Raízes do Brasil. 16. ed., RJ, José Olympio, 1983.
  • LOUSADA, Wilson. «Breve Notícia. Vida de José Lins do Rego». En: REGO, José Lins do. Menino de Engenho. [1932] 8ª ed. RJ: José Olympio, 1965.
  • MARTINS, Wilson. 'História da Inteligência Brasileira. Vol.VII (1933-1960). SP, Cultrix/Edusp, 1979.
  • MELLO E SOUZA, Antonio Candido de. «Um romancista da decadência» en Brigada ligeira e outros escritos. SP, Editora da UNESP, 1992.
  • "A nova narrativa" en A educação pela noite e outros ensaios. SP, Ática, 1987.
  • MILLIET, Sérgio. Diário Crítico de Sérgio Milliet - Vol.X. SP, Martins - Edusp, 1981.
  • MOISÉS, Massaud. «José Lins do Rego» in História da Literatura Brasileira. Vol. V: Modernismo. SP, Cultrix - Edusp, 1989.
  • PICCHIO, Luciana Stegagno. «Éscriture et idéologie de José Lins do Rego, menino de engenho» in La Littérature Brésilienne. París, Presses Universitaires de France, 1981.
  • REGO, José Lins do. Poesia e Vida, RJ, Ed. Universal, 1945.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]