Gran Premio de Australia de 1999

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Australia Gran Premio de Australia de 1999
Detalles da carreira
Carreira 1 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1999.
Trazado do circuíto de Adelaide.
Trazado do circuíto de Adelaide.
Data 7 de marzo 1999
Nome oficial LXIV Qantas Australian Grand Prix
Localización Circuíto de Melbourne
Melbourne, Australia
Percorrido Circuíto urbano
5´303 km
Distancia 57 das 58 programadas voltas, 302´271 dos 307´574 programados km
ClimaAsollado e seco, temperatura 19º C[1]
Pole position
Piloto Finlandia Mika Häkkinen McLaren-Mercedes
Tempo 1:30.462
Volta rápida
Piloto Alemaña Michael Schumacher Ferrari
Tempo 1:32.112 na volta 55
Podio
Primeiro Flag of the United Kingdom.svg Eddie Irvine Ferrari
Segundo Alemaña Heinz-Harald Frentzen Jordan-Mugen-Honda
Terceiro Alemaña Ralf Schumacher Williams-Supertec


O Gran Premio de Australia de 1999 (oficialmente LXIV Qantas Australian Grand Prix) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 7 de marzo de 1999 en Melbourne, Australia. Foi a primeira carreira do Campionato Mundial de Fórmula Un de 1999 e a 64ª carreira na historia combinada do Gran Premio de Australia que data do 100 Miles Road Race de 1928. A carreira disputada en 57 voltas ao circuíto de 5´3 quilómetros foi a sétima vez que se celebrarou no Albert Park, usado por primeira vez en 1953 e a cuarta desde que o novo circuíto acolleu a carreira en 1996.

Mika Häkkinen e David Coulthard dominaron na práctica e na fase inicial da carreira, pero retiráronse con problemas técnicos: o novo McLaren MP4 / 14 demostrou ser moi rápido pero aínda pouco fiable, un trazo compartido cos coches deseñados por Adrian Newey. Michael Schumacher tamén tivo problemas durante esta axitada carreira, que deu ao seu compañeiro de Ferrari Eddie Irvine a oportunidade de acadar a súa primeira vitoria nun Gran Premio. Non cometeu ningún erro e venceu a Heinz-Harald Frentzen e Ralf Schumacher por uns segundos.

Resumo[editar | editar a fonte]

Clasificación[editar | editar a fonte]

Cualificación[editar | editar a fonte]

Os resultados da sesión clasificatoria foron basicamente os mesmos que o ano anterior: Häkkinen derrotou a Coulthard, mentres que Michael Schumacher lideraba o resto da pista. Marc Gené, quedou fora da cualificación ao final da sesión, porque o tempo do 107% xa era 1 minuto e 36.974 segundos e con 1 minuto 37.013 segundos o español estaba 0.039 segundos fóra o límite. O equipo Minardi emitiu unha solicitude oficial para que Gené poidese tamar a saída, o que posteriormente foi concedido polos comisarios da carreira.

Carreira[editar | editar a fonte]

Mika Häkkinen e David Coulthard dominaron todas as sesións ao longo do fin de semana con tempos de volta máis dun segundo máis rápido que calquera outro, e ambos partiron da primeira fila da grella, a carreira parecía ser unha vitoria fácil para o equipo de McLaren. Con todo, os primeiros sinais de problemas chegaron antes de que comezase a carreira: mentres os outros pilotos fixeron o seu camiño cara á grella ficticia, o pole Häkkinen seguía nos boxes cun problema. No último momento, o equipo decidiu que tería que empregar o coche de reposto, e pouco antes do peche dos boxes, Häkkinen estaba camiño. A volta de formación comezou sen incidentes, pero cando os últimos coches aliñábanse para o inicio, había fume procedente dos coches Stewart de Rubens Barrichello e Johnny Herbert. Ambos tiveron unha fuga de aceite que iniciara un pequeno incendio debaixo da carrozaría. A saída cancelouse e os lumes foron apagados. Barrichello conseguiu o coche de reposto e tivo que comezar desde o pit lane, mentres Herbert non tivo opcións e converteuse na primeira retirada da carreira. Logo dalgún atraso, anunciouse que tería unha nova carreira de 57 voltas, unha menos que as 58 programadas orixinalmente. Cando a nova volta de formación estaba a piques de comezar, houbo máis confusión en McLaren cando o coche de Häkkinen quedou cunha marcha engrenada. Michael Schumacher tiña cualificado terceiro, detrás de Häkkinen na grella, e mentres os membros do equipo de McLaren traballaban freneticamente para que Häkkinen estivese en marcha, Schumacher tivo que esperar, e o seu motor parouse cando a caixa de cambios saíu do neutro. Máis abaixo da pista, o motor de Takagi tamén calou. A pesar do estado de pánico visible en McLaren, Häkkinen conseguiu poñerse en marcha antes de que o último coche saíse da grella, polo que se lle permitiu retomar a súa pole orixinal na grella de saída. Schumacher, por outra banda, non foi tan afortunado e tivo que comezar na parte de atrás da grella xunto con Takagi.

Häkkinen fixo un bo uso da súa pole na segunda saída e tomou o liderado, seguido de cerca por Coulthard, Irvine, Frentzen, Ralf Schumacher e Fisichella. Máis atrás Alesi parou inmediatamente co cambio roto, mentres que Trulli fixo un bo comezo no duodécimo lugar da grella e intentou pasar a Hill na terceira curva. Os coches se tocaron, Hill trompeou na grava e retirouse, mentres Trulli continuou e tomou o sétimo lugar de Villeneuve na seguinte volta. Tamén na volta 2, Zanardi caeu ao posto 21º. Os seis primeiros permaneceron inalterados durante as fases iniciais da carreira. Mentres os McLarens distanciáronse do resto da pista, Michael Schumacher comezara a remontar e era décimo primeiro despois de só nove voltas. Tras trece voltas, Häkkinen e Coulthard lideraban sobre Irvine terceiro por 18 segundos cando Coulthard entrou de súpeto nos boxes e retirouse con problemas de transmisión. Unha volta despois Häkkinen perdeu a vantaxe con Irvine cando saíu o coche de seguridade. Villeneuve perdeu o seu alerón traseiro na parte traseira da recta e tivo sorte de tocar o muro só suavemente logo dunha serie de trompos a alta velocidade. A carreira foi detrás do coche de seguridade durante tres voltas mentres o coche de Villeneuve era retirado. Diniz, Zonta e Badoer aproveitaron a oportunidade para intentar aforrar tempo facendo unha parada en boxes mentres o coche de seguridade estaba na pista.

Cando a carreira reiniciouse na volta 18, Häkkinen parecía estar en problemas de novo cando o seu coche non acelerou correctamente, agrupando os coches detrás del. Varios pilotos desviaronse ao redor do lento McLaren, incluíndo a Barrichello, que máis tarde foi penalizado cun stop&go por pasar a Michael Schumacher antes da liña de saída. Logo da carreira, o brasileiro afirmou que pasou accidentalmente a Schumacher ao intentar evitar unha colisión. Irvine tomou o liderado por diante de Frentzen, Trulli, Ralf Schumacher e Michael Schumacher, mentres que Häkkinen entrou nos boxes despois dunha volta lenta e retirouse con problemas de aceleración. Na volta 19 Zanardi estrelouse e o coche de seguridade saíu por segunda vez. Barrichello e Trulli fixeron as súas paradas en boxes, con Trulli incluso facendo dous. A carreira reiniciouse unha vez máis na volta 25. Irvine liderou seguido de Frentzen, Ralf Schumacher, Michael Schumacher e Diniz. Na segunda volta Michael Schumacher tivo unha picada pero logrou volver aos pits. O alerón dianteiro do seu Ferrari danárase polas vibracións e foi substituído por un á orixinalmente destinada ao auto de Irvine, o número 4. Na volta 28 Diniz tivo que retirarse do 4º con un problema de transmisión. Barrichello era agora cuarto, seguido de Zonta e Takagi. Na seguinte volta, Wurz tivo un trompo espectacular cando a suspensión traseira fallou. Na volta 32 Barrichello entrou nos pits para cumprir a súa sanción. Zonta fixo a súa segunda parada en boxes. Badoer foi quinto por pouco tempo. Na volta 34 Ralf Schumacher fixo unha parada nos boxes e caeu ao cuarto. Tres voltas máis tarde, Irvine e Frentzen entraron en boxes ao mesmo tempo, pero Irvine mantivo a vantaxe e reincorporouse diante de Fisichella. Na volta 38 Fisichella fixo unha parada en boxes e caeu na quinta posición detrás de de la Rosa. Michael Schumacher pilotou polo pit lane sen facer a parada. Na próxima volta Michael Schumacher volveu entrar nos boxes e substituíu o volante do seu Ferrari. Na volta 40 Barrichello pasou a Zonta e quedou na sexta posción. Na volta 41 de la Rosa fixo a súa segunda parada en boxes e perdeu o cuarto con Fisichella. Barrichello tomou o sexto lugar de Takagi. Na volta 43 Barrichello pasou de la Rosa para o quinto. Con once voltas para meta, Zonta entrou a boxes para que revisaran o seu alerón traseiro e reincorporouse xusto diante do líder Irvine, mantívose dúas voltas antes de desacelerar con problemas na caixa de cambios. Na liña de meta Irvine foi o primeiro, gañando o seu primeiro Gran Premio, por diante de Frentzen, Ralf Schumacher, Fisichella e Barrichello. De la Rosa foi o sexto, marcando un punto no seu debut na Fórmula Un.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Volta Diferenza
1 1 Finlandia Mika Häkkinen McLaren-Mercedes 1:30.462
2 2 Flag of the United Kingdom.svg David Coulthard McLaren-Mercedes 1:30.946 +0.484
3 3 Alemaña Michael Schumacher Ferrari 1:31.781 +1.319
4 16 Flag of Brazil.svg Rubens Barrichello Stewart-Ford 1:32.148 +1.686
5 8 Alemaña Heinz-Harald Frentzen Jordan-Mugen-Honda 1:32.276 +1.814
6 4 Flag of the United Kingdom.svg Eddie Irvine Ferrari 1:32.289 +1.827
7 9 Italia Giancarlo Fisichella Benetton-Playlife 1:32.540 +2.078
8 6 Alemaña Ralf Schumacher Williams-Supertec 1:32.691 +2.229
9 7 Flag of the United Kingdom.svg Damon Hill Jordan-Mugen-Honda 1:32.695 +2.233
10 10 Austria Alexander Wurz Benetton-Playlife 1:32.789 +2.327
11 22 Flag of Canada.svg Jacques Villeneuve BAR-Supertec 1:32.888 +2.426
12 19 Italia Jarno Trulli Prost-Peugeot 1:32.971 +2.509
13 17 Flag of the United Kingdom.svg Johnny Herbert Stewart-Ford 1:32.991 +2.529
14 12 Flag of Brazil.svg Pedro Diniz Sauber-Petronas 1:33.374 +2.912
15 5 Italia Alessandro Zanardi Williams-Supertec 1:33.549 +3.087
16 11 Francia Jean Alesi Sauber-Petronas 1:33.910 +3.448
17 15 Flag of Japan.svg Toranosuke Takagi Arrows 1:34.182 +3.720
18 14 España Pedro de la Rosa Arrows 1:34.244 +3.782
19 23 Flag of Brazil.svg Ricardo Zonta BAR-Supertec 1:34.412 +3.950
20 18 Francia Olivier Panis Prost-Peugeot 1:35.068 +4.606
21 20 Italia Luca Badoer Minardi-Ford 1:35.316 +4.854
107% tempo: 1:36.794
22 21 España Marc Gené Minardi-Ford 1:37.013 +6.551
Fonte:[2]
  • Marc Gené non conseguiu un tempo dentro do 107% da pole position, pero os comisaros permitíronlle comezar debido a que estableceu os tempos axeitados na práctica libre.

Carreira[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 4 Flag of the United Kingdom.svg Eddie Irvine Ferrari 57 1:35:01.659 6 10
2 8 Alemaña Heinz-Harald Frentzen Jordan-Mugen-Honda 57 +1.027 5 6
3 6 Alemaña Ralf Schumacher Williams-Supertec 57 +7.012 8 4
4 9 Italia Giancarlo Fisichella Benetton-Playlife 57 +33.418 7 3
5 16 Flag of Brazil.svg Rubens Barrichello Stewart-Ford 57 +54.698 4 2
6 14 España Pedro de la Rosa Arrows 57 +1:24.317 18 1
7 15 Flag of Japan.svg Toranosuke Takagi Arrows 57 +1:26.288 17
8 3 Alemaña Michael Schumacher Ferrari 56 +1 volta 3
Ret 23 Flag of Brazil.svg Ricardo Zonta BAR-Supertec 48 Caixa de cambios 19
Ret 20 Italia Luca Badoer Minardi-Ford 42 Caixa de cambios 21
Ret 10 Austria Alexander Wurz Benetton-Playlife 28 Suspensión 10
Ret 12 Flag of Brazil.svg Pedro Diniz Sauber-Petronas 27 Transmisión 14
Ret 21 España Marc Gené Minardi-Ford 25 Colisión 22
Ret 19 Italia Jarno Trulli Prost-Peugeot 25 Colisión 12
Ret 18 Francia Olivier Panis Prost-Peugeot 23 Roda 20
Ret 1 Finlandia Mika Häkkinen McLaren-Mercedes 21 Acelerador 1
Ret 5 Italia Alessandro Zanardi Williams-Supertec 19 Trompo 15
Ret 2 Flag of the United Kingdom.svg David Coulthard McLaren-Mercedes 15 Hidráulica 2
Ret 22 Flag of Canada.svg Jacques Villeneuve BAR-Supertec 14 Fallo na á 11
Ret 7 Flag of the United Kingdom.svg Damon Hill Jordan-Mugen-Honda 0 Colisión 9
Ret 11 Francia Jean Alesi Sauber-Petronas 0 Caixa de cambios 16
NTS 17 Flag of the United Kingdom.svg Johnny Herbert Stewart-Ford 0 Incendio antes de iniciar /
non reiniciou
13
Fontes:[3][4]

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só se inclúen as cinco primeiras posicións en ambas as clasificacións.


Carreira anterior:
Gran Premio do Xapón de 1998
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1999
Carreira seguinte:
Gran Premio do Brasil de 1999
Carreira anterior:
Gran Premio de Australia de 1998
Gran Premio de Australia Carreira seguinte:
Gran Premio de Australia de 2000

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Weather info for the 1999 Australian Grand Prix at Weather Underground
  2. "1999 Australian GP: Qualification". ChicaneF1.com. Arquivado dende o orixinal o 29 de setembro de 2007. Consultado o 22 de xullo de 2007. 
  3. "1999 Australian Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 9 de xaneiro de 2015. Consultado o 24 de decembro de 2015. 
  4. "1999 Australian GP: Classification". ChicaneF1.com. Arquivado dende o orixinal o 29 de setembro de 2007. Consultado o 22 de xullo de 2007. 
  • van Vliet, Arjen (April 1999). "Grand Prix van Australië". Formule 1 5 (4): 24, 26–27, 31. 
  • "1999 Australian GP: Overview". ChicaneF1.com. Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 1 August 2007. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]