Crimea

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
República Autónoma de Crimea
Автономная Республика Крым (ruso)
Автономна Республіка Крим (ucraíno)
Qırım Muhtar Cumhuriyeti
(tártaro de Crimea)
Bandeira de Crimea Escudo de Crimea
Bandeira Escudo
Lema: "Процветание в единстве" (ruso)
Protsvetanie v yedinstve (transliteración)
"Prosperidade na unidade"
Himno: Himno de Crimea
 
Crimea in Ukraine.svg
 
Estado Flag of Ukraine.svg Ucraína
Capital
 • Poboación
Simferópol
340.600 (censo 2006)
Cidade principal Simferópol
Linguas
 • Oficiais
Ruso e tártaro de Crimea
Ucraíno
Estatus
 • Presidente
República autónoma
Viktor Plakida
Estabelecemento
12 de febreiro de 1992
Superficie
 • Total
 • % auga
Fronteiras
Costas
Posto 148º
26.100 km²

km
km
Poboación
 • Total
 • Densidade
Posto 148º
1.973.185 (2007)
75,6 hab./km²
Xentilicio Crimeano
Fuso horario UTC+2
Dominio de Internet n/d
Prefixo telefónico ++380
Código ISO
Subdivisións de Ucraína

Crimea, que abrangue a República Autónoma de Crimea, (ucraíno: Автономна Республіка Крим - Avtonomna Respublika Krym, ruso: Автономная Республика Крым - Avtonomnaia Respublika Krym, tártaro de Crimea: Qırım Muhtar Cumhuriyeti) e a cidade de Sebastopol, é unha península de Ucraína situada na costa setentrional do Mar Negro. Nunha decisión unilateral, o 11 de marzo de 2014, o parlamento de Crimea declarou a independencia de Ucraína como a República de Crimea [1], celebrándose un referendo o 16 de marzo para a incorporación a Rusia que esta aceptou o día 18 de marzo, todas estas accións realizáronse sen o respaldo da comunidade internacional, que segue a ver o territorio como parte de Ucraína.

Etimoloxía[editar | editar a fonte]

Os antigos gregos déronlle o nome de Tauris e máis tarde Taurica (Ταυρική) polos seus habitantes, os Tauri. O seu nome actual, Crimea, deriva do nome en tártaro de Crimea da cidade, actualmente denominada Stary Krym, de Qırım que era a capital de provincia na época da Horda de Ouro, ese nome, que estaba relacionado coa palabra tártara para outeiro, pasou a denominar a toda a península, que os rusos rusificaron como Krym .

Xeografía[editar | editar a fonte]

Mapa da península da Crimea
Foto Satélite da península da Crimea e do Mar de Azov, (NASA/MODIS/Blue Marble)

Crimea fai fronteira coa rexión do Kherson ao norte, co mar Negro ao sur e ao oeste e co mar de Azov ao leste. Ten unha área de 26.000 km², cunha poboación de 2,1 millóns de habitantes (2000). A súa capital é Simferopol.

A Crimea conecta co resto da Ucraína polo istmo de Perekop, cun largo que varía de 5 a 7 km. No extremo oriental atópase a península de Kerch, que está directamente enfronte da península de Taman, en terras rusas. Entre as penínsulas de Kerch e Taman atópase o estreito de Kerch, con 4,5 a 15 km de largura, que liga o mar Negro co mar de Azov.

A costa de Crimea está repleta de baías e portos. Eses portos atópanse no lado occidental do Istmo de Perekop, na baía de Karkinit; no suroeste, na baía aberta de Kalamita, cos portos de Eupatoria, Sebastopol e Balaklava; na baía de Arabat, no lado norte do istmo de Yenikale ou Kerch; e na baía de Caffa ou Teodosia, co porto homónimo no lado sur.

A costa sueste é flanqueada a unha distancia de 8 a 12 km do mar por unha cadea de montañas, os Montes de Crimea, esas montañas son acompañadas por cadeas paralelas secundarias. O 75 % do resto da superficie da Crimea consiste de pradarías semiáridas, unha continuación sur das estepas pónticas, que se inclinan levemente para o nordeste a partir dos pés dos Montes de Crimea. A cadea principal desas montañas érguese abruptamente do fondo do mar Negro, alcanzando unha altitude de 600 a 750 metros, comezando no suroeste da península, chamado cabo Fiolente.

Historia[editar | editar a fonte]

Idade Antiga[editar | editar a fonte]

Os primeiros habitantes dos quen ten noticia real foron os cimerianos, que expulsados polos escitas durante o século VII a.C. chegaron ata aquí. Unha pequena poboación que se refuxiara nas montañas coñeceuse posteriormente como os Tauri. Neste mesmo século, os antigos colonos gregos comezaron a ocupar a costa, isto é, dorios de Heraclea en Chersonesus, e xonios de Mileto en Teodosia e Panticapaeum (tamén chamado Bósporo).

Dous séculos máis tarde, (438 a.C.) o archon, ou líder, dos xonios asumiu o título de rei do Bósporo, un Estado que mantivo relacións importantes con Atenas, fornecendo a aquela cidade trigo e outros produtos. O último destes reis, Paerisades V, presionado polos escitas, pediu protección a Mithradates VI, rei de Pontus, en 114 a.C.. Despois da morte do seu protector, seu fillo Pharnaces, como recompensa polo auxilio dado aos romanos na guerra contra o propio pai, recibiu en 63 a.C. de Pompeu o reino do Bósporo. En 15 a.C. foi máis unha vez devolvido ao rei de Pontus, mais de aí en diante acabou manténdose un territorio tributario de Roma.

Idades Media e Moderna[editar | editar a fonte]

Véxase tamén: Khanato de Crimea.

Durante os séculos seguintes a Crimea foi invadida, atravesada ou ocupada sucesivamente polos godos (250 d.C., polos hunos (376), polos xázaros (século VIII), polos bizantinos gregos (1016), polos kipchaks (1050), e polos mongois e os tártaros, (século XIII).

No século XIII, os xenoveses destruíron ou tomaron as colonias que os seus rivais Venecianos fundaran na costa da Crimea e establecéronse en, Cembalo (Balaklava), Soldaia (Sudak), e Caffa (Teodosia). Esas prósperas cidades comerciais existiron ata a conquista da península polo Imperio Otomán no 1475.

En canto iso, un pobo turcófono coñecido como tártaros de Crimea fincaran pé no norte e no centro da península desde o século XIII. O pequeno enclave de karaites instalouse entre os tártaros da Crimea, principalmente en Çufut Qale. Despois da destrución da Horda Dourada por Timur, eles fundaron un da Crimea en 1427 con Haci I Giray, un decendente de Xenxis Khan. Os seus sucesores e el propio reinaron primeiramente en Solkhat (Eski Qırım) e, a partir do inicio do século XV, en Bakhchisaray. Despois do 1478, reinaron como príncipes tributarios do Imperio Otomán ata 1777, cando, derrotados polo xeneral ruso (futuro xeneralísimo) Alexander Suvorov, tornáranse dependentes da Rusia; finalmente, en 1783, toda a Crimea foi anexada ao Imperio Ruso.

Século XIX[editar | editar a fonte]

Mapa histórico (1888)

Crimea converteuse en parte da provincia rusa de Taurida e foi campo de batalla durante a Guerra de Crimea (1853–1856) entre Rusia por unha banda, e Francia, Gran Bretaña, o Imperio Otomán e Sardeña polo outro. Rusia e o Imperio Otomán entraron en guerra en outubro de 1853 pola cuestión da protección dos cristiáns ortodoxos en Terra Santa Rusia arrasou a frota otomá no porto de Sinop, no mar Negro; para parar a conquista rusa, Francia e Gran Bretaña entraron no conflito en marzo de 1854. Boa tarde do conflito foi arredor do control do mar Negro, con batallas terrestres na península de Crimea. Os rusos resistiron un ano en Sebastopol mentres os aliados sitiábana. Despois da súa caía, chegouse a un acordo de paz en París en marzo de 1856 polo que o mar Negro había ser un mar neutral, sen que Rusia puidese ter navíos de guerra alí. A guerra devastou boa parte da economía e da infrastrutura da península.

Crimea na Unión Soviética[editar | editar a fonte]

No decurso da Guerra Civil rusa que seguiu á desaparición do Imperio Ruso, Crimea cambiou de mans varias veces e foi un punto forte do exército branco antibolxevique, que realizou accións militares na zona ata 1920. Durante o conflito formouse durante breve tempo, entre decembro de 1917 e xaneiro de 1918, unha república indepedente presidida polo líder tártaro Noman Çelebicihan que desapareceu logo da invasión dos bolxeviques, que finalmente crearon o 18 de outubro de 1921, a República Socialista Soviética Autónoma de Crimea dentro da República Soviética Federativa Socialista de Rusia, parte da Unión Soviética. Crimea experimentou dúas severas fames no século XX, Fame de 1921–1922 e o Holodomor de 1932–1933.[2]

Crimea foi escenario dunha das máis sanguentas batallas da Gran Guerra Patriótica (Segunda Guerra Mundial). Os invasores alemáns tiveron innúmeras perdas cando tentaron avanzar a través do istmo que liga Crimea con Ucraína, en Perekop, no verán de 1941, finalmente conseguiron atravesalo e os alemáns ocuparon a maior parte da Crimea, con excepción da cidade de Sebastopol (Cidade Heróica). Sebastopol resistiu heroicamente de outubro de 1941 ata o 4 de xullo de 1942, data na que os alemáns capturaron a cidade. As tropas soviéticas conseguiron liberar Sebastopol soamente en 1944.

En 1944 a poboación de etnia tártara de Crimea foi deportada a forza polo goberno soviético. Estímase que o 46% deses deportados morreron de fame e doenzas. En 1954, foi transferida por Nikita Khrushchev para a República Socialista Soviética de Ucraína como presente de conmemoración do 300° aniversario da unificación da Rusia e da Ucraína.

Nos anos da posguerra, Crimea converteuse nun destino turístico para os soviéticos e cidadáns de países aliados, construíndose toda unha serie de infraestruturas turísticas e de comunicacións, desenvolvéndose tamén a industria, especialmente nos portos de Kerch e Sebastopol e mais en Simferopol.

Logo dun referendo celebrado o 20 de xaneiro de 1991, o óblast de Crimea pasou a se converter nunha República Autónoma Socialista Soviética o 12 de febreiro dese ano[3]

Parte da Ucraína independente[editar | editar a fonte]

Co colapso da Unión Soviética Crimea tornouse parte da recén independente Ucraína, unha situación que causou tensións entre Rusia e a Ucraína, e coa Frota do Mar Negro rusa con base na península, había preocupación por enfrontamentos armados. A fin da época soviética significou tamén a volta dos tártaros de Crimea do exilio e o seu reasentamento na península.

O 26 de febreiro de 1992, o parlamento de Crimea deulle o nome á entidade de República de Crimea e proclamou o autogoberno o 5 de maio de 1992[4][5] e aprobou a primeira Constitución de Crimea o mesmo día.[6] Ao día seguinte, o parlamento engadiu unha nova frase á constitución que declaraba que Crimea era parte de Ucraína.[6] e poucos días despois, o 19 de maio, anulaba a súa proclamación de autogoberno, ao tempo que o goberno ucraíno aumentaba o a autonomía de Crimea. En xuño o presidente ruso Borís Ieltsin e o ucraíno Leonid Kravchuk chegaban a un acordo para dividir a Frota Soviética do Mar Negro entre Rusia e a recén formada Mariña de Ucraína.[7]

O 14 de outubro de 1993, o parlamento de Crimea establecía o posto de Presidente de Crimea, que ostentaba Iuri Meshkov e se chegaba a un acordo para establecer unha cota de 14 deputados tártaros de Crimea. Non obstante continuaron os enfrontamentos políticos, e o 17 de marzo de 1995 o parlamento de Ucraína interviu, destituíndo a Meshkov e liguidando o posto de Presidente polas súas accións contra o estado e por promover a integración con Rusia.[8] Estableceuse unha nova constitución, que mudou o nome do territorio a República Autónoma de Crimea.

Logo da ratificación en maio de 1997 do Tratado de Amizade e Cooperación entre Rusia e Ucraína as tensións entre os dous países por Crimea cesaron lentamente, Porénetembro de 2008 o ministro de asuntos exteriores de Ucraína, Volodimir Ohrizko acusou a Rusia de darlle pasaporte dese país á poboación de Crimea o que describiu como un problema real, pola política rusa de intervención militar no exterior para protexer cidadáns rusos[9]

Crise de Crimea[editar | editar a fonte]

Logo da caída do presidente ucraíno Viktor Yanukovich o 22 de febreiro de 2014, aumentou a tensión en Crimea e entre Rusia e Ucraína, o 26 de febreiro milleiros de persoas acudiron a unha manifestación prorusa e outra a favor das novas autoridades ucraínas en fronte do edificio do parlamento de Crimea en Simferopol, ao tempo que o presidente ruso Vladimir Putin puña 150.000 soldados en alerta ao longo da fronteira con Ucraína.[10]

O 28 de febreiro de 2014 milicias armadas prorrusas ocuparon postos clave, edificios, aeroportos e outros lugares en Crimea e veuse ás forzas armadas rusas con base en Sebastopol moverse ao longo da península [11] O goberno interino de Ucraína describiu os sucesos como unha invasión e ocupación de Crimea polas forzas rusas [12]. Non obstante o novo primeiro ministro de Crimea Sergei Aksionov que el aseguraba o control sobre as forzas de seguridade en Crimea e apelaba a Rusia por axuda para garantir a paz e a tranquilidade na península.[13] que se traduciu en que o senado ruso autorizaba o uso de tropas rusas en Crimea.

Goberno e política[editar | editar a fonte]

Crimea é unha república autónoma dentro do estado unitario de Ucraína co representante presidencial actuando como o gobernador substituíndo o posto abolido de presidente. O corpo lexislativo é un parlamento de 100 membros, o Consello Supremo de Crimea.

O poder executivo teno o consello de ministros, dirixido por un primeiro ministro nomeado polo parlamento, co consentimento do Presidente de Ucraína.[14] A autoridade e competencias do Consello Supremo e o consello de ministros están determinados pola constitución e outras leis de Ucraína, así como polas decisións regulares dispostas polo Consello Supremo de Crimea. A xustiza adminístrana os tribunais que pertencen ao sistema xudicial de Ucraína.

Aínda que non é un subxecto oficial de Crimea, o Mejlis do Pobo Tártaro de Crimea é un corpo representativo dos tártaros de Crimea que pode facer peticións ao goberno ucraíno e ao de Crimea, así como a organismos internacionais[15]

Eleccións e partidos[editar | editar a fonte]

Durante as eleccións presidencias de 2004, Crimea votou moi maioritariamente a Viktor Yanukovych. Nas eleccións parlamentarias de 2006 e 2007, o partido de Yanukovych, o Partido das Rexións gañou tamén a maioría dos votos na rexión, tal como fixo tamén nas eleccións parlamentarias de Crimea de 2010.[16]

Subdivisións administrativas[editar | editar a fonte]

Crimea subdivídese en 25 áreas: 14 raions (distritos) e 11 cidades con concellos municipais. Sebastopol é unha cidade cun status especial, e aínda que dentro da península de Crimea, non pertence á República Autónoma de Crimea.

Raions[editar | editar a fonte]

Subdivisións de Crimea

1. Raion de Bakhchisarai
2. Raion de Bilohirsk
3. Raion de Dzhankoi
4. Raion de Kirovske
5. Raion de Krasnohvardiiske
6. Raion de Krasnoperekopsk
7. Raion de Lenine
8. Raion de Nizhnyohirskii
9. Raion de Pervomaiske
10. Raion de Rozdolne
11. Raion de Saki
12. Raion de Simferopol
13. Raion de Sovetskii
14. Raion de Chornomorske

Cidades con concellos municipais[editar | editar a fonte]

15. Concello de Alushta
16. Concello de Armiansk
17. Concello de Dzhankoi
18. Concello de Yevpatoria
19. Concello de Kerch
20. Concello de Krasnoperekopsk
21. Concello de Saki
22. Concello de Simferopol
23. Concello de Sudak
24. Concello de Feodosiia
25. Concello de Ialta

Composición étnica[editar | editar a fonte]

Porcentaxe de rusos segundo o censo de 2001

Segundo o censo ucraíno de 2001 a poboación da República Autónoma de Crimea era na época de 2.033.700.[17] Os principais grupos étnicos de Crimea, na actualidade e historicamente, segundo os censos son:

Grupo
étnico
Censo de 1897 Censo de 1939 Censo de 1959 Censo de 1979 Censo de 1989 Censo de 2001
Número  % Número  % Número  % Número  % Número  % Número  %
Rusos 180,963 33.11% 49.6% 71.4% 68.4% 67.1% 1,180,441 58.32%
Ucraínos 64,703 11.84% 13.7% 22.3% 25.6% 25.8% 492,227 24.32%
Tártaros de Crimea 194,294 35.55% 19.4% 0% 0.7% 1.6% 243,433 12.03%
Outros

Outras minorías, segundo o censo de 2001 son bielorrusos: 1.44%; tártaros: 0.54%; armenios: 0.43%; xudeus: 0.22%, polacos: 0.2%, moldavos: 0.2%, acerís: 0.2%, usbecos: 0.15%, coreanos: 0.15% e gregos: 0.15%.[18]

Historicamente outras minorías foron importantes como os alemáns que eran 45.000 en 1941[19], pero hoxe apenas quedan 2500 que se autoidentifican como alemáns, ou os italianos concentrados en Kerch, constituían o 2% da poboación local, unhas 3000 persoas[20]. En 1944 deportáronse a Asia Central e Siberia 70.000 gregos e 14.000 búlgaros de Crimea[21] así como 200.000 tártaros de Crimea e doutras nacionalidades[22]

En Sebastopol os rusos son tamén a nacionalidade dominante[23]hai 270.000 rusos (71,6%), 84.400 ucraínos (22.4%), 5.800 bielorrusos (1,6%), 5800 tártaros (0.7%), 2500 tártaros de Crimea (0,5%), 1300 armenios (0,3%), 1000 xudeus (0,3%)

Linguas[editar | editar a fonte]

Porcentaxe de falantes de tártaro de Crimea por concello segundo o censo de 2001

A lingua oficial da Crimea é o ucraíno. O ruso éo de facto, e o tártaro de Crimea tamén está recoñecido. Segundo o censo de 2001, o 77% dos habitantes de Crimea teñen o ruso como a súa lingua materna, o 11.4% o tártaro de Crimea e o 10.1% o ucraíno.[24]. A pesar de ser o ucraíno a única lingua oficial, os asuntos e documentos oficiais en Crimea desenvólvense sobre todo en ruso, con pouco éxito realizáronse intentos de aumentar o uso do ucraíno en educación e asuntos oficiais.[25]

Economía[editar | editar a fonte]

Sebastopol é o cerne económico da península de Crimea

A maioría das fábricas da república localízanse no norte, as principais cidades industriais son Dzhankoi, Krasnoperekopsk e Armiansk, as principais industrias son de conservas de alimentos, produtos químicos, enxeñería mecánica e de metal, e a produción de fuel. Existen 291 grandes empresas. A produción agrícola é principalmente de cereal e viño, particularmente nas rexións de Ialta e Massandra; tamén é importante a gandería[26], a produción de sal, pórfiro e calcaria.[27]

Turismo[editar | editar a fonte]

Praia en Koktebel

O desenvolvemento de Crimea como un destino turístico comezou na segunda metade do século XIX, o desenvolvemento das redes de transporte trouxeron unha importante cantidade de turistas desde as partes centrais de Rusia. Nos primeiros anos do século XX comezou un forte desenvolvemento de palacios, vilas e dachas, moitos deles conservados ata hoxe, e que se converteron nunha atracción máis para os turistas. Durante a época soviética converteuse nun destino saudable para os traballadores soviéticos, pola calidade do seu aire, e polos seus lagos e lama terapéutica. Coa caída da URSS pasou a ser un destino turístico convencional para ucraínos e rusos, principalmente o sur: Ialta e Alushta, o oeste: Eupatoria e Saki e o sueste: Feodosia e Sudak. A variedade de paisaxes, desde as montañas ás chairas e beleza das súas praias convérterono en destino internacional, e así a National Geographic, considerou a Crimea entre os 20 destinos en 2013.[28]

Transportes[editar | editar a fonte]

Trolebús

Case cada asentamento en Crimea está conectado con outro por medio de liñas de autobús, e Crimea conta coa liña de trolebús máis longa do mundo[29], inaugurada en 1959, vai de Simferopol a Ialta, percorrendo 90 km. Tamén son importantes as liñas de ferrocarril, que conectan Crimea co resto de Ucraína, e as autoestradas, entre elas a E105/M18 que conecta Dzhankoy, Simferopol, Alushta e Ialta, a E97/M17 que conecta Perekop, Armiansk, Dzhankoi, Feodosiya e Kerch, a H05 entre Krasnoperekopsk e Simferopol, conecta tamén co Aeroporto Internacional de Simferopol International, a H06 que conecta Simferopol, Bakhchisarai e Sebastopol. Por medio de transbordadores tamén están conectadas as cidades de Feodosiya, Kerch, Sebastopol, Chornomorske e Ievpatoria.

Cultura[editar | editar a fonte]

Deporte[editar | editar a fonte]

O boxeador Oleksandr Usik

O deporte máis popular de Crimea, é o fútbol, e o equipo máis importante é o Tavriya Simferopol que gañou o primeiro título de liga da Ucraína independente. O FC Sebastopol, tamén compite na máis alta división ucraína. En ligas inferiores salientan o FC Feniks-Illichovets Kalinine, FC Krymteplitsia Molodizhne e o FC Titan Armiansk. Tamén é popular na península o bandy. Entre os atletas crimeanos máis coñecidos están Iana Klochkova, Galina Prozumenshchikova, Katerina Serebrianska, Ruslana Taran e Oleksandr Usik.

Medios de comunicación[editar | editar a fonte]

A maioría dos medios de comunicación da península están en ruso. No ano 2006 apareceu a primeira canle de televisión en tártaro de Crimea.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. http://rt.com/news/crimea-parliament-independence-ukraine-086/
  2. "Famine in Crimea". Iccrimea.org. http://www.iccrimea.org/historical/famine1931.html. Consultado o 28 de febreiro de 1914. 
  3. "Day in history - 20 January" (en Russian). RIA Novosti. 8 de xaneiro de 2006. Arquivado do orixinal o September 30, 2007. //web.archive.org/web/20070930034959/http://www.ukrweekly.com/Archive/1991/499101.shtml. Consultado o 6 de agosto de 2007. 
  4. Wolczuk, Kataryna (31 de agosto de 2004). "Catching up with 'Europe'? Constitutional Debates on the Territorial-Administrative Model in Independent Ukraine". Taylor & Francis Group. http://taylorandfrancis.metapress.com/openurl.asp?genre=article&issn=1359-7566&volume=12&issue=2&spage=65. Consultado o 16 de decembro de 2006. 
  5. Eastern Europe, Russia and Central Asia 2004, Routledge, 2003, ISBN 1857431871 (p. 540)
  6. 6,0 6,1 Russians in the Former Soviet Republics de Pål Kolstø, Indiana University Press, 1995, ISBN 0253329175 (p. 194)
  7. Ready To Cast Off, TIME Magazine, 15 de xuño, 1992
  8. Lei 93/95 do 17 de marzo de 1995
  9. Cheney urges divided Ukraine to unite against Russia 'threat. Associated Press. 6 de setembro de 2008.
  10. "Putin orders military exercise as protesters clash in Crimea". Russia Herald. http://www.russiaherald.com/index.php/sid/220244696/scat/723971d98160d438/ht/Putin-orders-military-exercise-as-protesters-clash-in-Crimea. Consultado o 27 de febreiro de 2014. 
  11. "Ukraine crisis live: Russia admits its troops are moving in Crimea". UK Telegraph. http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/ukraine/10666893/Ukraine-crisis-live-Russia-admits-its-troops-are-moving-in-Crimea.html. Consultado o 28 de febreiro de 2014. 
  12. "UPDATE 2-U.N. Security Council to hold emergency meeting on Ukraine crisis". Reuters. http://www.reuters.com/article/2014/02/28/ukraine-crisis-un-idUSL6N0LX3QA20140228?feedType=RSS&feedName=marketsNews. Consultado o 28 de febreiro de 2014. 
  13. "Crimean PM claims control of forces, asks Putin for help". The Hindu. 1 de marzo de, 2014. http://www.thehindu.com/news/international/world/crimean-pm-claims-control-of-forces-asks-putin-for-help/article5739708.ece. Consultado o 1 de marzo de 2014. 
  14. Crimean parliament to decide on appointment of autonomous republic's premier on Tuesday, Interfax Ukraine 7 de novembro de 2011
  15. Ziad, Waleed; Laryssa Chomiak (February 20, 2007). "A lesson in stifling violent extremism". CS Monitor. http://www.csmonitor.com/2007/0220/p09s02-coop.html. Consultado o March 26, 2007. 
  16. Local government elections in Ukraine: last stage in the Party of Regions’ takeover of power, Centre for Eastern Studies 4 de outubro de 2010
  17. "Regions of Ukraine / Autonomous Republic of Crimea". Censo de Ucraína de 2001. http://2001.ukrcensus.gov.ua/eng/regions/reg_crym/. Consultado o 16 de decembro de 2006. 
  18. "Results / General results of the census / National composition of population". Censo de Ucraína de 2001. http://2001.ukrcensus.gov.ua/eng/results/general/nationality/Crimea/. Consultado o 16 de decembro, 2006. 
  19. "A People on the Move: Germans in Russia and in the Former Soviet Union: 1763 – 1997". North Dakota State University Libraries.
  20. Lorenzo Bordoni, Stefano Vergine, La tragedia dimenticata degli italiani di Crimea - Come vivono i 300 tra deportati e loro discendenti, Corriere della Sera, 27 January 2012
  21. "The Persecution of Pontic Greeks in the Soviet Union" (PDF)
  22. "Crimean Tatars Divide Ukraine and Russia". The Jamestown Foundation. 24 de xuño de 2009.
  23. Censo de Ucraína de 2001,
  24. "Results / General results of the census / Linguistic composition of the population / Autonomous Republic of Crimea". Censo de Ucraína de 2001. http://2001.ukrcensus.gov.ua/eng/results/general/language/Crimea/. Consultado o 16 de decembro de 2006. 
  25. Bondaruk, Halyna (3 de marzo de 1997). "Yushchenko Appeals to Crimean Authority Not to Speculate on Language". Ukrayinska Pravda. http://www2.pravda.com.ua/en/news/2007/3/3/7209.htm. Consultado o 25 de marzo de 2007. 
  26. "Autonomous Republic of Crimea – Information card". Cabinet of Ministers of Ukraine. http://www.kmu.gov.ua/control/en/publish/printable_article?art_id=301361. Consultado o 22 de febreiro de 2007. 
  27. Bealby, John T. (1911). Encyclopædia Britannica Eleventh Edition. Cambridge University Press. p. 449. 
  28. Best Trips 2013 Crimea, National Geographic Society
  29. Murray, Alan (2000). World Trolleybus Encyclopaedia. p. 41. Yateley, Hampshire, UK: Trolleybooks. ISBN 0-904235-18-1.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]