Carrapucho

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Carrapucho
A-D Chondrus crispus; E-F Gigartina mamillosa
A-D Chondrus crispus; E-F Gigartina mamillosa
Clasificación científica
Dominio: Eukaryota
(sen clasif.) Archaeplastida
División: Rhodophyta
Clase: Florideophyceae
Orde: Gigartinales
Familia: Gigartinaceae
Xénero: Chondrus
Especie: C. crispus
Nome binomial
Chondrus crispus
Stackh.

O carrapucho[1] ou pata de galiña[1] (Chondrus crispus) é unha alga vermella (filo Rhodophyta) moi abundante, que en ocasións forma céspedes, sempre sobre superficies rochosas. Atópase en todas as costas atlánticas de Europa e Norteamérica.

Trátase dunha especie con valor económico. Aprovéitanse os polisacáridos complexos do seu mucílago, que forman a maior parte do seu peso unha vez deshidratadas. En medicamento emprégase como emoliente e laxante, consumida en infusión. Empréganse como emmulsionantes pola industria alimentaria e tamén na cociña doméstica.

Propiedades[editar | editar a fonte]

Principios activos: contén abundantes mucílagos (até un 80%): carraxenanas. Sales minerais.

Indicacións: úsase como droga (antiinflamatoria, protector das mucosas); saciante, reduce a absorción intestinal de lípidos e glúcidos, laxante, inmunoestimulante, antitusivo. Emoliente, sudorífico. Indicado para gripe, arrefriados, farinxite, larinxite, bronquite, enfisema, asma. Gastritis, úlceras gastroduodenales, estrinximento. Coadyuvante no tratamento do sobrepeso, hiperlipidemias e diabetes. A nivel intestinal pode interferir na absorción de sales minerais, vitaminas e outros medicamentos, se adminístranse ao mesmo tempo. En pacientes diabéticos, controlar a glucemia, ante a posibilidade de que se requira axustar as doses de insulina ou de antidiabéticos orais.

As algas córtanse a rentes do chan, lávanse con auga doce e déixanse secar ao aire libre póndose pálidas co sol. Cando o brión está seco ponse en auga e quéntase desaparece nesta e ao arrefriarse cállase nunha acirra. Decocción: unha cucharada de sobremesa por cunca. Ferver 5 minutos, dous ou tres cuncas ao día. Para combater a tose: Férvese unha onza de regaliz durante media hora en 1 L de auga, cóase e ponse de novo ao lume, engádenselle 5 g de brión e déixase ferver 5 minutos máis. Para o estrinximento crónico: Ponse a remollo (auga fría) media onza de brión cortado en pedacitos. Ponse a ferver 15 g de ameixas en 1 litro de auga durante 15 minutos, quítanselle os ósos e as peles e a polpa feita papilla ponse ao lume con 2 ó 3 cucharadas de mel e o brión a remollo até conseguir unha acirra clara. Tomar unha boa cunca antes de deitarse ou despois do comidas si non é suficiente.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Forma recomendada no bUSCatermos.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Vanaclocha B, Cañigueral S. Vademécum de prescrición. Barcelona: Elsevier-Masson; 2003

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]